MailEncuentro @MatkovichAnna Als #pijn te groot is keren wij er ons vanaf. twee generaties later wordt het opgepakt .Door die wie… https://t.co/Z5uniVGSPG
MailEncuentro Ook als je je #afzonderd sta je in het #geheel. Vanuit ander #perspectief het #totale beeld zien… https://t.co/xJDNVmpV0g
MailEncuentro Uit #boek #dezwartemethetwittehart @ArthurJapin welke kleur heb jij gekregen? Of heb je aangenomen?… https://t.co/mNBBkusJk7
MailEncuentro @DTeclegiorgis Anderhalf uur werk.. ipv kantoorbaan lol https://t.co/t8R79NhqSb
MailEncuentro Zonnige dag! Hoe koel jij af? Of kom je juist tot bloei? #passatore #vakantie #Italy https://t.co/gRYcozEOPV
MailEncuentro #linda aan het #zwembad! Even #ralaxen ! Wat lees jij graag? @_LindadeMol @LINDAmagazine of ga je liever over tot? https://t.co/3ClTNyynP4
MailEncuentro Yoga? Italië? Combi? Boek nu! https://t.co/3BL8zsMz28
MailEncuentro Wat als we in de tijd vast zitten? Vasthouden aan het verleden, of vooruit hollen de toekomst in? Is het heden dan… https://t.co/4Ua3TSdEfC
MailEncuentro Wees als #gras je veert weer op nadat iemand op je heeft gestaan #coaching https://t.co/cDOgmmUsAe
MailEncuentro #uitzicht hebben kan vanuit de kleinste #kier ! #focus #verruiming waar kijk jij doorheen? Waar richt jij je op?… https://t.co/IfHf8qkKBe
MailEncuentro #relaxing is durven #loslaten en #overgave in het #moment. Genieten van nu zonder de gedachten aan gisteren of morg… https://t.co/uRNIptLdHB
MailEncuentro Is geloof jouw zekerheid? Of is zekerheid jouw geloof? #ikgeloof #geloven #zekerheden wat zijn jouw zekerheden? https://t.co/fLv4DPVg5o
MailEncuentro Ook wat we vinden van een ander kunnen we koesteren https://t.co/oD7dD9aK2Z
MailEncuentro #lente geeft nieuwe knoppen zodat de vrucht geplukt kan worden! Onze knop: #yogaweek #vrouwenkracht #rondreis en .. https://t.co/bwBeJzehNk
MailEncuentro Onze stoelen staan klaar voor een goed #gesprek, of #ontspanning, of #tijdvoorjezelf #relaxinghttps://t.co/7Z1xVQlvyL
MailEncuentro @SaskiaBogaart dat begrijp ik! Dit is de basis van #zelfinzicht en inzicht algemeen. #polariteiten kan zo verhelderend zijn 🍀
MailEncuentro RT @NatureRunsWild: Een mens trachten te begrijpen is zo moeilijk dat men hem gemakkelijkheidshalve veroordeelt. - Georges van Acker
MailEncuentro @SaskiaBogaart de wet van tegengestelde, het één kan nooit zonder het ander.
MailEncuentro Bij wie #klop jij aan? Of wat kloptbij jou aan? https://t.co/cUiXJd75GW
MailEncuentro Welke #knoop houdt jou in de #onbewuste greep? Zet ze niet buiten maar lijst ze in zodat ze de #eer krijgen! Kijk e… https://t.co/LYMV8EpQbu
MailEncuentro In de stilte horen we wat er werkelijk verteld wordt https://t.co/bkqITVOCb7
MailEncuentro Soms zoeken we een lichtje en vinden we het niet, en dan lopen we tegen de lamp aan en zien we het lichtpuntje! Ik… https://t.co/nvALDpskFu
MailEncuentro In plaats van schapen tellen ga ik kazen tellen! Wat denk jij? Buone notte! Slaap lekker namens ons @Cdelpassatore https://t.co/MXtAMNNqGE
MailEncuentro Mooie dag vandaag! Ontvouw het als een cadeautje ,.. en geniet! Groeten uit Italië @Cdelpassatore https://t.co/6ZN9DApW4V
MailEncuentro #goedemorgen #Buongiorno wij staan klaar voor een mooie dag! Hij brengt wat hij brengen mag! @Cdelpassatore https://t.co/ipKBVcDC7I
MailEncuentro tonen van liefde zit m in een klein gebaar,.. #valentinesday2017 https://t.co/9ZTb2V7fcV
MailEncuentro RT @Cdelpassatore: Even afkicken na 3 dagen #littleitaly . @smaakvanitalie bedankt voor een mooi event!#ikvertrek #Italië #Umbrië #Lazio ht…
MailEncuentro @MatkovichAnna mooie dag is de cadeautjes die zich aandienen weten uit te pakken. Wens je vandaag veel cadeautjes toe. En uitpakplezier
MailEncuentro @ikvertrek, is het #vertrouwde inpakken en meenemen voor we de #vleugels slaan. Wat neem ik mee? En wat laat ik los… https://t.co/DMSktwj0Xc
MailEncuentro #littleitaly #beurs! We komen er aan.. komt u ook? #amsterdam #italy oefent u ook meteen mee? #fijne dag https://t.co/vo04O3bnsr
MailEncuentro @MatkovichAnna we luisteren met onze eigen oren, we zien met onze eigen ogen. Dit zegt nog niets over de ander. Mooie dag
MailEncuentro @GVerbaan dat is toch pas #ontspanning 😘😏
MailEncuentro Er zijn zoveel dingen waar je je kunt aan #ergeren. Of niet. https://t.co/o4fyaGfPgL
MailEncuentro @RoyGevan niets meer aan toevoegen.
MailEncuentro RT @twoladiesliving: Met een bijpassend kussen en super cute krukje brengt dit behang de juiste sfeer in de slaapkamer van een klant.... h…
MailEncuentro @BuildingHolland #dansen is meegaan in de #beweging die is ingezet. Geen #antwoord geven is de beweging #ontwijken. #ontmoet #vloeiende dans

Beeldvorming of vervorming van een beeld?

Beeldvorming of vervorming van een beeld?

“Er zijn drie verschillende mensen die komen: “een koppel”, “een man” en een “Poolse dame”. “Een Poolse dame” herhaal ik? Ja ik weet t ook niet maar ze heeft ook gereageerd. Terwijl we een slok bier nemen kijken we elkaar aan en schieten we in de lach. Eigenlijk ook wel erg hé. We weten meteen wat we bedoelen. Iemand met een bepaalde nationaliteit geeft al meteen een reactie. We vragen ons meteen onbewust af waarom deze dame zou reageren. Zonder dat we dit willen komen er associaties naar boven terwijl we beiden geen ervaring hebben met mensen van deze nationaliteit. Sterker nog, de dame krijgt uiteindelijk de meeste voorkeur. Het blijkt een nette dame te zijn, met een goede baan en de meeste mogelijkheden voor hetgeen waarvoor gezocht wordt.

We worden als mens, zonder dat we dit bewust willen, beïnvloed door de opmerkingen van andere mensen en de opmerkingen van de media. Eén opmerking, één bepaald beeld, één situatie die ervoor kan zorgen dat er een bepaald beeld in ons zelf wordt geschapen. Voornamelijk de kant die belicht wordt zorgt ervoor dat we positieve of negatieve beelden/ ideeën over de ander, de situatie, over noem maar op, creëren. Deze beelden kunnen latent in ons aanwezig zijn. In bepaalde situaties worden we dan opeens bewust van ons zelf gecreëerd beeld, net als wij dit hadden in het café, pratend over de belangstellende op een advertentie.

Deze beelden kunnen we ook wel projecties noemen. We projecteren onze gedachtes, onze emoties, onze ideeën op de ander. Deze projecties zijn beladen met een beoordeling. Of nu willen of niet, we projecteren dagelijks. Buitenom dat we projecteren op andere mensen, bedrijven etc., projecteren we ook nog op ons zelf. We vinden namelijk, in onze gedachte, ook nog iets van hetgeen waarop we oordelen. Soms mogen we van ons zelf niet oordelen. En juist dit maakt al dat we oordelen over een oordeel. Ingewikkelde materie die zeker zijn werking heeft zodra we gaan voelen wat er gebeurd.

Het praten over een ander, een bedrijf we doen het allemaal. Samen met anderen vertellen we ronduit over wat onze ervaring is, wat ons idee is of over wat we bij de ander hebben mee gemaakt, hebben gezien, etc. Dit zorgt ervoor dat er een bepaald beeld gecreëerd wordt over het andere. Wat dit ook mag zijn, het is een beeld over een bepaald facet van de ander. We vergeten intussen dat we hiermee onze eigen manier van kijken projecteren op de ander. De manier van kijken bepaald wat we zien, wat we ervan vinden en juist dit delen zorgt ervoor dat de ander ook zo gaat kijken. Of juist het tegenover gestelde wordt er mee gecreëerd. En hiermee scheppen we beelden over anderen, over bedrijven en over situaties. Facebook staat er vol mee, media werkt hier mee en zo weten we soms niet meer wat we wel en niet kunnen geloven.

Wat we vergeten is dat niet alleen wij over de ander een beeld scheppen, maar dat de ander ook een beeld over jou schept. En dit kan heel vervelend of zelfs kwetsend zijn. Mensen zijn in staat om bij een ruzie, een voorval, een gebeurtenis hun eigen gevoelens te uiten bij anderen waardoor deze een beeld over jou krijgen die niet overeen hoeft te komen met dat wat er is gebeurd of het beeld zoals jij bent. Sterker nog, op het moment dat iemand het accent op een bepaald persoonlijkheidsaspect van jou legt kan er een totaal verkeerd beeld ontstaan.

Binnen een bedrijf coaching bleek er een dame een conflict te hebben met één van haar collega’s. Ze vindt het moeilijk om voor haar zelf op te komen en na meerdere malen in haar beleving “gebruikt” te zijn door een collega, neemt ze het initiatief om voor zichzelf op te komen. Natuurlijk veel emotioneler dan wat voor de situatie nodig is, maar begrijpelijk uit haar punt. De collega daarentegen ervaart tegengas en vindt dit niet fijn. Gevolg, andere collega’s worden op de hoogte gesteld van het “autoritaire gedrag” van de collega. Bepaalde kant van de dame wordt zo belicht dat het gedrag van de collega niet aan de orde komt. En zo is binnen de kortste keren er een dominerend persoon in de ogen van haar collega’s gecreëerd. Het anders zo goed bedoelde goeddoen wordt nu opeens gezien als bepalend voor de ander. Terwijl de andere collega’s niet in de gaten hebben dat ze zelf beïnvloed zijn door een beeld wat de collega heeft gecreëerd.

Zo hebben we dagelijks met allerlei vormen van projecties te maken. Als we in de stad lopen, als we op het werk zijn. Zodra we in aanraking met mensen komen, is het er eigenlijk al.

Kinderen hebben tijdens de ontwikkeling veel met deze projecties te maken die een grote invloed kunnen hebben. Een leraar die er al van uit gaat dat jij dat niet kunt, waardoor het kind het gaat geloven. Niet alleen persoonlijke projecties, maar ook groeperingsbeelden zijn er. Zo gaan we er al vanuit dat pubers moeilijk zijn, waardoor jij als puber niet eens een makkelijke puber kan zijn. Binnen opstellingen zien we dan ook dat groeperingsbeelden sturend kunnen zijn in ons gedrag. Waardoor we in het belang van het gecreëerd beeld blijven handelen zoals we handelen.  We blijven dan trouw aan het beeld wat is gecreëerd door de mensen die in onze omgeving waren. Denk hierbij aan “normaal zijn” in het beeld van iemand uit een dorp of uit Amsterdam.

In de tijd van referenties, facebook, twitter en WhatsApp kunnen we onze bevindingen doorgeven. Prima en natuurlijk geweldig dat een bevinding gedeeld wordt. Realiseer je alleen dat deze bevinding alles zegt over de manier van je eigen kijken op de ander, de situatie, het bedrijf. En door het uiten van een bevinding er één kant wordt belicht. Waar niets mis mee is, echter het kan de ander ook schaden. Zoals het jou ook kan schaden, op welke manier dan ook.

Binnen de jassentechniek werken we met jassen. Eén van de jassen is de “projectie jas”, juist deze is er om alle projecties van anderen uit je energie te halen. Daarnaast is er de “gedachten bewustzijns jas”, die alle negatief geladen gedachtes op anderen kan zuiveren en verwijderen.

Beelden die we creëren over onszelf en ook over anderen en situaties zijn beelden die we uiteindelijk zelf hebben gemaakt. Al dan niet door de invloed van een ander. Voor we het weten maken we beelden die geïdealiseerd worden. En aan de andere kant kunnen we jarenlang last hebben van een negatief beeld wat is gecreëerd door anderen wat waarheid is geworden door onszelf.

Door na te gaan over welke beeld heb ik over mezelf, welk beeld creëer ik over de ander. Kun je opeens een hele andere beeldvorming krijgen dan dat je eerst had. Indien je openstaat voor beeldverandering en dus open staat voor verandering kun je je beeld vormen en dus een nieuwe vorm geven aan jouw beeld op jezelf, de ander, het leven.

Een balletje kan raar rollen

Een balletje kan raar rollen

Een zwaartepunt? vraag ik met een opgetrokken wenkbrauw en eerlijk gezegd een onwetendheid waar ik me licht voor schaam. Onverschrokken gaat ze door met vertellen, het punt in je lichaam van waaruit je beweegt. Ik, ik beweeg gewoon stamel ik. En voel me nu toch echt dom worden als ik ook nog een punt aan moet wijzen waar het genoemde punt moet zitten. Heum hier ergens tussen mijn heupen, zeg ik met een glimlach, hopend dat ik goed zit. Alleen begrijpen, nee dat niet. Schijnbaar is het een punt wat voor meer mensen helder is en wat voor iedereen een begrijpelijk punt is alleen voor mij is het echt een punt waar ik niets mee kan. Het punt verplaatst zich namelijk als je beweegt en schijnbaar kan dit ook nog gevoeld worden.

Zo kom ik er ook achter dat het genoemde zwaartepunt ook een middelpunt blijkt te zijn binnen b.v. de oosterse filosofie. Het middelpunt van je lichaam wat zetelt in je onderbuik en de zetel van de ziel wordt genoemd, het centrum waar de aardse en kosmische energie samenkomt. Het centrum waar aarding ervaren kan worden. In mijn optiek lijkt het erop dat het zwaartepunt en het middelpunt gelijk aan elkaar zijn, waardoor ik op ontdekking besluit te gaan.

Het intrigerende puntje, wat genoemd wordt tijdens een yogales en ook tijdens andere lichaamsgerichte therapie is voor mij een balletje geworden. Geen idee hoor, alleen in mijn beleving vormt het een soort loodje wat aan een touwtje hangt, zoals bij het vissen. En daar kan ik mee uit de voeten, in mezelf verbeeld ik een touwtje, een loodje in de vorm van een balletje en visueel kan ik hem zien bewegen. Rustig hangend in het midden als ik stil sta. En op iedere beweging die nog maar ingezet gaat worden is het balletje hetgeen wat als eerst in beweging komt.

Hoe meer en meer ik er op let, voel ik het balletje continu voortbewegen in iedere beweging die ik inzet. En zo raak ik langzaam vertrouwd met een innerlijk beeld wat ik zelf heb geschapen. Mijn hoofd en mijn voeten zijn de twee uiterste punten van waaruit het balletje zijn middelpunt weet te bepalen. Dit middelpunt hebben we niet alleen in ons lichaam maar ook in ons leven, wat is het punt van waaruit we ons voort bewegen?

Tijdens een familie opstelling ontvouwt zich het punt wat centraal staat, van waaruit alles is opgebouwd. Het punt waarbij we zoeken naar balans. We lijken te balancerend op overtuigingen, gedragingen etc. om het zwaartepunt heen. Alsof we twee uitersten creëren om juist weer tot dit punt te kunnen komen.

Familiesystemen zijn gebaseerd op orde en balans. Zodra het systeem uit balans is zal deze weer opgezocht worden door juist de polariteiten op te zoeken, zoals wij in ons lichaam corrigeren zodra we teveel naar voren hellen. Als er in een relatie ergens teveel gegeven wordt, zal er ergens ontvangen moeten worden. Mocht dit niet gebeuren zal er een onbalans dreigen te ontstaan en moet deze weer hersteld worden. Het geven nemen principe is één van de principes binnen familieopstellingen wat zichtbaar kan worden tijdens een opstelling.

Mocht dit principe vanuit jouw herkomst uit balans zijn geweest, dan kun je opmerken dat dit zich gaat centreren in jouw leven. Dit kan zich uiten door b.v. een partner die egocentrisch lijkt te zijn, een werkgever die je onderbetaald en wellicht een overmatige behoefte naar eten.

Het boeiende principe is als we kunnen kijken naar de punten die plaats vinden in je leven waar het zwaartepunt naar toe leidt. Van hieruit kan er een herstel ontstaan, een balans, een evenwicht. Om dit evenwicht weer te kunnen vinden in je eigen systeem, in je eigen leven kun je opzoek gaan naar jouw “balletje”.

Stel je voor dat dit balletje het zwaartepunt is in jouw leven, in jouw relatie, in jouw werk etc. waar dreigt deze dan naar toe te gaan? Ligt de aandacht in jouw relatie op het juiste punt? Of is deze mogelijk vertroebeld en lijkt de aandacht meer te gaan naar werk, naar vrienden, hobby’s etc.

Het zwaartepunt, het balletje is namelijk niet voor niets, op het punt waar het ligt. Het is daar komen te liggen omdat de aandacht daarnaartoe is gegaan of getrokken. Dat wat aandacht vraagt kan de afleiding van iets anders zijn of de uiting van je eigen verlangen, je eigen sturingsmechanisme. Mocht jij jezelf tot iets gestuurd hebben kun je deze herstellen, zoals je in je eigen lichaam je eigen balans kunt herstellen.

Het zwaartepunt ligt daar zodat er een balans is ontstaan, alleen jij kunt deze verschuiven door je aandacht te verleggen. Door een beweging in te zetten, verschuift het balans punt, het middelpunt, jouw balletje. Zoals je tijdens het naar voren hellen in jouw lichaam, je lichaam meteen een punt zoekt om te centreren, te balanceren kun je dit ook in jouw leven. Pak de polariteiten van dat wat zich plaats vindt en onderzoek daar of het balletje in het midden ligt of ergens naar toe helt.

Weet dat als je niet kunt ontvangen, de ander geen reden meer heeft om te geven. Als je niets hebt om te geven, wat kan de ander dan ontvangen? Als je de aandacht niet opmerkt, waarom zou er dan nog aandacht gegeven worden? 

Wandelend de berg op ( of af...)

Wandelend over een berg, na een diepe ademhaling, een zwetend lichaam en een bonzend hart kijk ik nog even achterom over een weids uitzicht. Prachtig is hetgeen wat ik zie, overzicht, lucht, wolken die kabbelend verder gaan langs de berg. En in de verte een dorpje waar de bewoners hun leven leiden. De geluiden die erbij horen drijven naar boven en enkele kreten kunnen we boven op de berg horen. Zonder dat iemand bewust is van dat ik hierboven sta. De berg is een heerlijke tippel en geeft me een trots gevoel als ik boven sta. Het bloed voel ik stromen en mijn lichaam geeft aan dat het een behoorlijke inspanning is geweest. De berg beklimmen is me alleen gelukt doordat ik me laat drijven door positieve gedachtes, gemotiveerde opmerkingen in mezelf en in gedachten het verkleinen van de berg. Het is een pukkel denk ik dan, gewoon een heuveltje waar ik naar toe kan gaan. In het begin kijk ik ertegenop, kijk met een bepaalde vorm van respect naar de berg. En nu, nu kijk ik vanaf de top met een bepaalde mate van trots naar beneden, dit is wat ik heb gedaan. Alsof ik de berg kan beheersen, alsof ik hem onder dwang heb. Niets is minder waar. Binnen mijn kunnen kan ik vele bergen beklimmen, op mijn tempo en tijdsduur die ik ervoor nodig heb. Met geduld, een eigen tred en inzet kom ik boven. Natuurlijk zijn er bergen die voor mij te hoog zijn, die beklommen moeten worden met touw etc. Maar de berg die ik kan bewandelen, binnen normale perspectieven zijn in mijn ogen te behalen.

Door de wandelingen die ik in Noorwegen, Zwitserland en Italië heb afgelegd is er een respect ontstaan voor de immens hoge bergen. In mijn beleving staan ze dwingend, trots te zijn. Het geeft me een respect voor de natuur en een gevoel van klein zijn . Wij mensen zijn in vergelijking met de natuur zo nietig, zo klein. En toch denken we ergens dat we ze kunnen beheersen. Een bepaalde maten van trotseren. Niets is minder waar.

Als ik tijdens een wandeling één ben met de natuur, me met bewondering vul als ik naar boven klim en met ontroering als ik om me heen kijk terwijl ik op de top sta zie ik de gelijkenis met het leven. Als het ons goed gaat, als we ons gelukkig ervaren en alles met de wind meegaat staan we op de berg. We kijken uit en overzien. Terwijl als er een tegenslag is, als er iets gebeurd waardoor we verdriet ervaren we in ons eigen dal ronddwalen, juist dan lijken de stappen zo moeilijk om er weer bovenop te komen. Soms kunnen we het levensgeluk dan groter maken in gedachten. Het beleven van geluk lijkt dan opeens niet meer aan ons bestemd. Niets is minder waar. Ook als we ronddwalen in ons eigen dal en opzien tegen dat wat ons bezig houdt, het ervaren als een berg waar we tegen op kijken. De vernauwing van een dal ervaren iss er maar één manier om er boven op te komen. Bewegen, stap voor stap. Lichamelijk, emotioneel en sociaal vooruit stappen en soms, struikelen en weer doorgaan.

Een vriendin zegt tijdens het wandelen van een kleine heuvel: deze is mij te hoog. Het is geen heuvel maar een berg. Iets waar ik binnen twintig minuten boven ben, is voor haar onbedwingbaar. Echter onder aan de heuvel begint de eerste stap. Het denken: dit haal ik nooit, het denken aan een kloppend hart. Een bezwetend lijf maakt dat ze ontziet. De weerstand groeit en de belevenis aan een helder uitzicht, een trotserend gevoel wordt voorkomen. De vriendin staat er, kijkt op en stelt de wandeling uit. Gelijk aan zoveel zaken die in haar leven uitgesteld worden. In het dagelijks leven is het bewandelen van bergen iets wat we kunnen ontwijken, of onze schouders onder kunnen zetten. We kunnen alles waar we als een berg tegen op zien, ook een heuvel, een pukkel van maken zodat we de kracht verzamelen om eraan te beginnen. Er is niets op tegen om te zeggen, wow ik zie er tegen op. Echter, het afdwingen van je eigen respect begint met het beginnen, het starten aan de wandeling. Het doen van hetgeen waar we tegen op zien. Waar we even geen zin in hebben. En dan, dan gaat het zodra we onze tred hebben, onze rust en bezinning weten te vinden en hetgeen waarvan we innerlijk het groot maken, verkleinen.

In een diep dal, ervaar en wees stil tot je kunt bewegen. Dwaal eens rond en weet, de wandeling is begonnen. De eerste stap is gezet en weet je kunt ook deze berg aan. Wellicht met aanmoediging van iemand, van iets. En als je bovenaan staat weet dan, dat je het in je opneemt. Het geeft je kracht, input als je een andere berg mag trotseren. 

Bezin en kom tot gewin

Bezin en kom tot gewin

Tijdens een wandeling zie ik de narcissen volop bloeien. Het herinnert me aan dagen in Januari dat de aarde is bedekt met een mooie witte deken van sneeuw. De narcis staat voor mij ten teken dat het voorjaar zich aandient. Een mooi klein sneeuwvlokje daarentegen kan in mijn beleving nog alle kanten geven aan het weer. Januari, winter, het is een moment van rust voor de aarde. Bomen, planten, alles is kaal en teruggetrokken in zichzelf. Er is nog geen uitbundige bloei, vogels zijn stil en rustig. De natuur is bezig met een moment van herstel. De vorst zorgt ervoor dat de sapstroom in bomen nog traag opgang komt, de sneeuw bedekt alles nog even en de donkere dagen geven tijd van rust.

Het nemen van rust maakt in ons hectisch leven snel plaats voor allerlei zaken. Het zien van de narcissen herinnert me aan de momenten van rust nemen. Tijd nemen om bezinning te nemen. De gelegenheid om afstand te nemen.

Tijdens een gesprek met een klant hoor ik haar drang aan om een reactie van haar partner te krijgen. Ze krijgt niets van hem te horen en vraagt des te meer om een antwoord. Teruggetrokken in zijn eigen wereld komt er niets meer uit. De frustratie is de dame nabij. Als haar verhaal er in één adem uit komt, vraag ik haar diep in te ademen en rustig uit te ademen. Hoeveel tijd krijgt je partner om te reageren, hoeveel tijd heeft je partner nodig om gehoor te geven aan je vraag. Een ongeduldige houding, herkenbaar maar soms zo funest.

We hebben allemaal tijd nodig om te kunnen bezinnen. Om tot ons zelf te kunnen komen. Rust geeft ruimte, het geeft de opening om af stand te kunnen nemen van dat wat er speelt. Het geeft de mogelijkheid tot reflectie en zelfinzicht. Ook ik kan in tijden dat me iets aangrijpt, ik betrokken ben, vol passie gaan voor dat wat zich aandient. Echter de rust, de kalmte, de tijd van bezinning is nodig om onze stappen te kunnen overzien, te doorzien en bij te sturen.

Januari is een mooie maand om tot bezinning te komen, te kijken naar de stappen die we willen gaan zetten. Voor dat we verder kunnen gaan is het uitrusten het moment dat we kunnen herstellen.

Zelfs onze organen hebben ieder voor zich een moment van herstelfase. Midden in de nacht, als we slapen krijgen de organen de tijd om te herstellen. Echter als we laat eten, krijgen veel organen niet meer de tijd om voldoende te herstellen. En vragen we steeds meer van ons lichaam. Zoals er steeds meer gevraagd wordt van ons ieder.

Een dag nietsdoen, een moment voor ons zelf en ervoor uit komen dat we niets hebben gedaan lijkt steeds meer taboe. Echter als we naar de natuur kijken, ons eigen lichaam, dan zien we dat er overal een moment van stilte is. Een moment van tot jezelf komen. Zo lig ik dan ook om acht uur s avonds opeens in bed. Moe en geen zin, ik wil even niets anders aan mijn hoofd. Ik heb geen ruimte voor plannen, geen ruimte voor een gesprek en geen ruimte voor wat dan ook. Het eraan toegeven is voor mij dan ook een bevrijding. Niets meer hoeven, niets meer willen, niets meer dan alleen stil in bed met mijn overheerlijke warme dekbed over me heen. En in alle stilte geniet ik intens van het kopje thee wat naast mijn bed wordt neer gezet. Ik zeg niets, ik geniet van de stilte, de warmte, de thee, het liefdevolle gebaar en ik laat al mijn stormende gedachtes voorbijgaan tot ook de stilte zich meester maakt in mijn hoofd. Er is geen depressie, er is niets, er is alleen de behoefte van even niets. En ik verheug me al op de volgende avond of dag niets hoeven doen. De dekentjes liggen klaar, het hout voor de kachel en de theepot staan klaar voor gebruik. En je raad het, ik plan nu al een dagje vrij voor even een moment bezinning. Als de telefoon niet opgenomen wordt, de mail niet meteen beantwoord wordt ben ik in bezinning. Het is voor mij geen verloren uur, het is een moment waarbij ik hartje zomer, als ik uitgelaten over het strand ren, stiekem naar kan verlangen.

Als er een verhitte discussie ontstaat, als het even niet lekker loopt, trek je dan even terug in je eigen cocon en neem de stilte.  Weet dat in iedere ademhaling een stilte moment zit. In alle bewegingen is er een moment waar een stilte/ rust zit. Hoe klein, moeilijk waarneembaar ook, het is er. En als je deze stilte in je eigen levenstred kunt toepassen kan je ervaren dat levensbalans is verbonden met je bezinningsmoment.

Zoals de narcis, de natuur dit jaar mij aangeeft dat het nog niet de tijd heeft gekregen om tot rust te komen alvorens hij tot bloei over mag gaan. Wellicht staan straks de narcissen met hun kopjes boven de sneeuw. En ben ik uit mijn bed gesprongen met hernieuwde plannen, inzichten waarbij vrienden zich bedenken : waar is het knopje waarbij hij even weer tot zijn ruststand komt?!

Fijne winterse avond met een overheerlijke kop thee, chocolademelk of een heerlijk glas rode wijn gewenst waarbij de bezinning inzicht geeft.

Koester de herinneringen

Koester de herinneringen,

Aan het einde van een jaar blikken we met zijn allen terug. Films, programma’s, waar we ook naar kijken er is wel een terug blik. We herinneren opeens weer dat, dat wat is geweest.

Als ik alleen in de stoeltjes lift zit, bungelend in een bakje boven een besneeuwde berg in Zwitserland, doemen er opeens allerlei beelden bij me op. Het is een aantal jaren geleden dat ik hier in dezelfde lift, bungelend op weg naar een afdaling van een piste, op weg ben. Voordat ik boven uitstap weet ik al hoe het eruit ziet. Mits het niet veranderd is. Sterker nog, ik kan meteen vertellen waar er veranderingen zijn, welk bord er ophangt wat er daarvoor niet hing. Ik weet dat er links tijdens het uitstappen een restaurant is en het gekke is: ik herinner me zelfs het typerende van het restaurant. Ik had het je van te voren niet kunnen vertellen. Tijdens de auto rit naar Zwitserland was deze informatie niet paraat. Maar nu, al wiebelend naar boven herinner ik het me.

Herinneringen zijn gekoppeld aan onze zintuigen. En juist door onze zintuigen kunnen de herinneringen boven komen. Door wat we zien, horen, ruiken, proeven of aanraken met onze zintuigen komen er herinneringen boven die we “vergeten” waren. Door het horen van een nummer, het zien van een stukje film of een beeld van het nieuws herinneren we meteen de gebeurtenis.

Al zwevend boven de berg, het stil vallen van de lift en de tijd al hangend in de lucht in alle stilte kijk ik naar het tafereeltje onder me. De skiërs die in mijn beleving heerlijk afdalen en genieten van de warme zon die schijnt. Ik moet erg lachen om hier in mijn eentje ver boven de piste te bungelen. Jaren geleden had ik verstijfd van angst in dezelfde lift kunnen zitten. En voor ik het weet herinner ik me weer de angst die ik had. De hoogte waar ik zo enorm veel angst voor had en nog heb. Echter doordat ik zo vaak in een lift heb gezeten kan ik me nu nog redelijk tegen deze angst beschermen. En kijk ik met plezier naar het tafereeltje onder me.

De herinnering is iets wat is gebeurd, dat is opgeslagen in ons geheugen en opeens herinneren we weer de gebeurtenis. In veel gevallen is de herinnering gekoppeld aan een emotie. Juist deze emotie kan zijn eigen leven gaan leiden binnen de herinnering.

Het zijn op een plaats waar ik eerder ben geweest maakt dat er allerlei herinneringen boven komen. Ik zie tafereeltjes voor me die ik echt “vergeten” was. Ik betrap me er op dat een herinnering sec  een plaatje is, echter voor ik het weet kan de mooie herinnering pijn doen. Of een pijnlijke herinnering nu plezier geven.

Als ik voor het eerst op de piste sta, ik in de diepte kijk en weet dat ik daar mezelf in moet laten storten. Sterker nog, ik moet me op de ski naar voren laten vallen. Voel dat alles in mijn lijf protesteer. Een innerlijk proces van weestanden vindt er plaats. Zweet van angst, boosheid door de weerstand en frustratie van het niet kunnen hoe simpel het skiën ook lijkt. En daarnaast het weten, ik ga vallen. Hoe gek is dat, ik ga iets doen waarvan ik nu al weet ik ga vallen. Maar dat ter zijde. Ik herinner het me als ik op de piste sta en lach om deze herinnering. Ik realiseer me dat ik juist nu met veel meer overtuiging en plezier op dezelfde piste kan staan. Sterker nog ik wil er ook staan. En de herinnering aan de pijnlijke start jaren geleden maakt dat ik nu nog meer plezier kan ervaren dan zonder deze herinnering. Het lijkt wel een boost te geven.

Daarnaast herinner ik me dat ik met iemand anders op de piste stond. We samen als twee gakkende ganzen achter elkaar skiede. De triomfantelijke lach die ik bij de ander zag als ik weer eens viel of een gil maakte bij een kleine heuvel. De mooie herinnering geeft me opeens een gevoel van verdriet en weemoed. Het maakt me klein en geeft een traan over mijn wang.

Doordat ik me realiseer dat ik een mooie herinnering die ik toen als fijn ervaarde nu aan een emotie laat koppelen van gemis, en besef ik wat herinneringen met ons als mens doen.

We kunnen ons laten sturen door de opkomende emoties van de herinnering. Zonder dat we ons bewust zijn kunnen er emoties plaats vinden die we ergens creëren. De herinnering aan het samen skiën is mooi, en was mooi. Daar is niets tegen in te brengen. Het gemis is iets totaal anders, dit heeft niets met de herinnering te maken. De herinnering maakt alleen dat ik opeens een gevoel toelaat van dat wat ik toen bij de herinnering heb beleefd. Ik ski nu alleen, en dat is anders. Ik voel me niet eenzaam, ik voel me niet alleen. Ik besef alleen opeens dat ik een mooi moment heb beleefd met iemand anders en deze mag ik koesteren.

Voor ik het weet verdwijnt het gemis als sneeuw voor de zon. Ik koester de herinnering in me, ik kan er zelfs blij mee zijn dat ik het heb mogen ervaren en dat ik nu hier op de ski me dit mag herinneren.

Dagelijks zorgen onze zintuigen ervoor dat de koppelingen die we in onze hersenen hebben gemaakt herinneringen boven komen. We zijn dit ons niet zo bewust omdat we gewend zijn aan onze omgeving, dagelijkse gebeurtenissen etc. Tot iets veranderd in deze dagelijkse patronen. Dan kunnen we iets opeens missen. De koppeling van emotie aan juist deze herinnering maakt dat onze stemming van onze dag kunnen laten beïnvloeden.

Ik ga vol herinneringen 2015 uit en laat me dankbaar 2016 inleiden. Ik wens iedereen mooie herinneringen toe die je kunt koesteren zodat je 2016 met een warm gevoel in je hart kunt starten. Mocht je toch nog terug blikken van 2015 zien, een nieuwjaarsreceptie bezoeken, wees je dan bewust dat de emotie die aan de herinnering gekoppeld ligt je gevoel van de dag kan beïnvloeden. Laat 2016 positief beïnvloed worden door de herinneringen uit 2015. En koester de herinnering.

Een herinnering is als een zaadje in de grond, voor je het weet groeit er een plant uit. Wees bewust met je handelingen in 2016 als je weet dat het zaaigoed is voor 2017. 

Kerstballen, als spiegels van de ziel!

Kerstballen, als spiegels van de ziel

Spiegels van de ziel, het klinkt zo mooi: de ander spiegelt je. Alleen in de praktijk is de spiegel zo enorm confronterend, pijnlijk in sommige gevallen en daarnaast als we er niet in kunnen of willen kijken, dus ook ontwijkend. Tot we kunnen, willen en durven kijken.

Een vriendin van mij, eigenlijk mijn maatje waar ik enorm van hou, al velen jaren, is juist een spiegel voor mij en ik voor haar. We herkennen ongemerkt dat van de ander in onszelf, daardoor willen we de ander ook beschermen voor  de fouten die we zo herkennen. Echter het lukt niet, en frustratie kan er voor zorgen dat er een ruzie ontstaat. Gelukkig spiegelen we elkaar zo goed, dat we zelfs de stiltes die we verkiezen begrijpen. De stilte willen we beiden, ondanks de frustratie, de eenzaamheid, de confrontatie van even alleen verder gaan. Het vraagt alleen verder kijken dan de eerste blik.

De vriendin van mij waarschuwde mij jaren geleden, ze liet me zaken zien en ik begreep ze werkelijk niet. Ik wilde het niet horen, of ik kon het niet horen. Daartegen over zag ik bij haar het zelfde alleen in een ander perspectief. En hoe zeer ik haar wilde laten weten wat de gevolgen waren van haar gedrag, kon ze niet horen, begrijpen of ervaren wat ik haar vertelde. En nu jaren later, na een stilte, is er weer contact. Een proces wat we los van elkaar hebben gelopen, brengt ons weer samen. En we staan  met dezelfde “stukken” in onze handen.  Zij met de hare, ik met de mijne.

Het verschil is, nu kunnen we terug kijken wat we beiden deden. Nu kunnen we in spiegel zien wat we eigenlijk weerspiegelde. En doordat we zo om elkaar geven. Niet meer konden zien wat de ander vertelde. De spiegel kan zo pijnlijk zijn dat we een proces nodig hebben om de weerspiegeling te kunnen zien.

Binnen de jassentechniek maken we juist gebruik van deze spiegeling. Je omgeving is dat wat iets weerspiegelt over jezelf. Uiteindelijk zie jij wat jij hebt gecreëerd. Door dit te horen, en sterker nog te begrijpen en te ervaren worden we geconfronteerd met onze eigen hand in het creëren. De verantwoordelijkheid die we dan opeens over ons eigen leven kunnen nemen. Deze verantwoordelijkheid maakt dat de pijn wat we omzeilen opeens zichtbaar en voelbaar wordt. Dat maakt in mijn beleving het kijken in de spiegel zo moeilijk. We lopen er namelijk niet voor niets aan voorbij. En onbewust creëren we daardoor de omgeving om er toch in te kijken. Alleen dan in kleine facetten.

Het leuke van spiegelen is; als we beseffen dat de omgeving een spiegel is, we alles anders gaan ervaren. Het gedrag van de ander wat we niet leuk vinden wordt opeens een speelkaart van ons eigen leven. Het gedrag waar we juist zo naar verlangen of tegenop kijken is een speelkaart wat we  juist nodig hebben. We krijgen opeens speelkaarten in handen waarbij we leren beseffen, dit mis ik in mijn leven en dit heb ik/ of te veel.

De moeilijkheid is juist het van een afstand te bekijken, want dat wat ons het meest raakt is de grootste spiegel. En daar kunnen we juist niet van een afstand naar kijken. Alsof we erin worden gezogen gaan we geheel op in dat wat ons raakt en we vergeten we tijdelijk dat dit juist de kaart is die we zochten of teveel hebben. Het leven kan voor mensen dan wel gezien worden als een spel, echter zodra je het spel beleefd wordt het echt een ander verhaal. De emotie is namelijk geen rationeel spelregel, het is als water wat alle kanten op kan en wil gaan.

Zo tegen de kerst, het vrede gevoel, kan ik alleen maar zeggen: ik kijk met vrede naar de spiegels die ik zie. Ook de spiegels die mij zeer doen, kan ik bekijken. Oké ik kijk er vluchtig in, ik kijk wat schichtig echter ik durf te kijken. Te meer omdat ik weet dat de andere spiegels ook gezien zijn en me heel wat hebben gebracht.

Voor mij geldt dat stilte in een contact kan verhelderen om de spiegel weer te kunnen zien. De afstand die hier door wordt veroorzaakt geeft bij mij de ruimte om te kunnen kijken. Helaas geeft dit ook frustraties en conflicten bij de ander waardoor mijn stilte niet begrepen wordt. De stilte werkt voor mij om te kunnen kijken in de spiegel die ik zie. Voor jou? Jij hebt jouw manier van kijken.

De vriendin en ik, wij kunnen samen weer kijken in de spiegels die voor ons liggen. We zien elkaar weer scherper en de vertroebeling is opgelost. Wij konden beiden de stilte respecteren, omdat we beiden deze zo goed eigen zijn. Jassentechniek is voor mij een manier om mijn spiegels te kunnen, te willen en te durven zien. Het lijkt een eenvoudige manier van werken. Dat is het ook, alleen het kunnen , willen en durven kijken maakt dat het snel troebelheid geeft om de pijn te verzachten.

Kijk met vrede in je eigen spiegels. Zo dank ik mijn klanten voor de weerspiegeling iedere keer. Mijn vrienden, familie en geliefdes, een spiegel zo sterk als geen andere dank jullie wel. En alle mensen waar ik in stilte mee ben, ik wandel op mijn pad en dit is even zonder jou. In liefde draag ik jullie mee, de weerspiegeling heeft tijd nodig om te bezinken.

Geniet van de kerstballen, ze spiegelen ongemerkt het licht, en de schaduw. Zoals de mensen aan je kersttafel en de legen stoelen. Als we ze in gedachten omarmen, bedanken en liefhebben. Vergeven en vergeving aan ons zelf vragen, kunnen we in vrede de dagen tegemoet gaan. Ik wens je een mooi sprankelend kerstfeest toe.

Groots in bescheidenheid

Groots in bescheidenheid,

De dame tegenover mij verontschuldigt zichzelf al bij voorbaat. Ze kan zichzelf niet goed uitdrukken en weet niet goed te verwoorden wat ze bedoeld. Zegt ze. Echter ik bemerk hier niets van en zie daarentegen een mooie dame die in mijn optiek verschillende competenties bezit waar menige dame van haar leeftijd jaloers op zou kunnen zijn. Echter, in haar beleving staat ze in de schaduw van haar zus. En zegt ze dit ook letterlijk. Ja zegt ze, het is maar een klein bedrijfje hoor, het is ook maar gevestigd op zolder van mijn zus. Mijn zus… en voor ik het weet gaat het over het kunnen van haar zus. Zij doet er niet toe, althans in haar beleving. Mijn perspectief is duidelijk een andere.

Tja, zeg ik, ik ben perfect. Grote ogen kijken me aan en wat stamelend wil ze hier op reageren, echter deze keer krijgt de dame geen kans. Ik ben haar te snel en te vlot en te bewust van de situatie voor.

Ik ben perfect in alles, zo ben ik nu vrij arrogant en dat kan ik erg goed. Zo kan ik ook zeer goed goed zijn. De ogen worden nog groter en haar volle aandacht heb ik nu. Soms ben ik onzeker en dat kan ik ook goed. Ik kan zeer goed onzeker zijn. En als ik onzeker ben kan ik ook erg stil zijn, dat heb ik me subliem eigen gemaakt. Daarentegen  wil ik ook wel eens veel praten, dan zit ik op de hoogste stok en komt niemand er meer tussen. Vol enthousiasme kan ik dan mijn verhalen vertellen, en o ja enthousiast zijn kan ik ook erg goed.

Al pratend ga ik verder en leg ik uit dat ik zeer goed ben in boos zijn. Helaas voor de omgeving: boosheid heb ik me zeker eigen weten te maken. Verdriet, niemand kan zulke tranen laten als ik. En de grootste glimlach kan ik ook opzetten. Mijn lach hoor je in de verste verte, niemand kan zo goed lachen als ik. Zeg ik glimlachend naar haar. Je neemt me nu in maling, tja zeg ik : ook dat kan ik goed. Sterker nog. Ik kan alles erg goed, net als jij.

Jij bent subliem in het je zelf verontschuldigen, sterker nog ik zou haast in jouw schaduw staan, mits ik niet net zo goed zou kunnen verontschuldigen en laat ik ook daar erg goed in zijn. Dat ik mezelf bijna in haar schaduw laat staan benoem ik bewust om zo haar eigen woordkeuzes te herhalen. De dame begint de lachen. Je bedoeld, dat ik mezelf aardig kleineer. Hum, dat zijn jouw woorden en in mijn beleving doe je dat in ieder geval supergoed.

Binnen het weekend kom ik de dame vaker tegen en praten we kort, we hebben het niet meer over de sublimiteit van mij en al helemaal niet meer over de schaduw waar ze in haar beleving in leeft. Wel zie ik dat ze geregeld naar me kijkt, terwijl ik met iemand anders praat of als ik ergens anders mee bezig ben. Ik laat het voor wat het is, ik geef haar wel een kleine glimlach, soms een knipoog of een andere blijk van ik heb je gezien.

De zus is ook aanwezig, en ja, ik zie wat er gebeurd, het terug schuilen achter de zus. De zus op de voorgrond en het gemakkelijk praten van haar zus. Ik zie wat ze bedoeld, alleen denk ik dat ze zelf nog niets eens in de gaten heeft dat wat haar zus heeft zij ook heeft. Op de één of andere manier is ze gaan geloven dat haar zus beter is, meer is, meer kan etc.

Het gevoel van minder zijn kennen we allemaal wel. Of dit nu in mindere of meerdere mate is maakt niet veel uit. Het gevoel herkennen maakt dat we ons bewust zijn van het idee dat we iets minder goed kunnen dan de ander. Daar tegen over staat dat we dit zelfde vast beter kunnen dan iemand anders. Soms kan ik het zelfs heerlijk vinden. Achterover hangen, de ander iets laten uitleggen omdat de ander dit veel beter kan. Doordat ik ervaar en bewust ben dat de ander iets veel beter kan dan ik, kan ik mezelf het ook gunnen dat de ander dan iets voor mij doet. Soms krijg ik zelfs een tintelend gevoel doordat de ander iets voor mij doet. Tevens kan ik wat leren door te kijken, te luisteren, te ervaren wat de ander doet. Alleen, ik voel me geen mindere dan de andere. Ik ervaar geen schaduw.

Tijdens het afscheidsrondje van het weekend staat de dame tegen over mij. Ze kijkt me aan, de ogen vullen zich met kleine tranen en bedankt me voor de woorden. Het gesprek. Voor het laten inzien dat ik eigenlijk de schaduw zelf opzoek in plaats van er uit te stappen. Dank je wel voor het zien van het perfect kunnen kleineren van mezelf. Glimlachend kijk ik haar aan en geef haar een intens warme knuffel.

Ik weet haast zeker dat je de meest perfecte en mooie bloemstukken maakt waar menig andere bloemist jaloers op zult zijn. Bescheidenheid siert je, kleineren niet. Wees groots in je bescheidenheid, en klein in het kleineren.

Ik denk geregeld nog terug aan deze mooie, zachte en lieve dame... Ik hoop voor haar dat ze het zonlicht toelaat in haar gecreëerde schaduw.

Met een wortel in het verleden...

Met een wortel in het verleden, zetten we een traditie voort.

De dagen in december zijn gevuld met feestelijkheden vanuit een bepaalde oorsprong. Legendes vormen een basis waar tradities uit voort komen. Traditie is een gebruik of een gewoonte die we overnemen van onze voor ouders en generatie op generatie wordt doorgegeven. Tradities zijn gebruiken van vandaag, met de wortel in het verleden.

Zo vieren we nu sinterklaas met surprises en sommige zelfs met gekleurde pieten. Terwijl toen ik klein was mijn vader zorgde dat de buurman op het raam bonsde, we liedjes zongen, warme chocolade melk met slagroom dronken en ik stee vast op de schoot van oma ging zitten om enige houvast in de spanning te kunnen ervaren.

Een gewoonte of een manier van doen is iets wat we dagelijks zonder dat we ons er bewust van zijn uitvoeren. Gewoontes worden we dan ook sneller bewust als er andere mensen bij ons zijn, met andere gewoontes en gebruiken. Een gewoonte is in feite een soort programma wat we afdraaien waardoor we niet meer hoeven na de denken. We dekken de tafel zonder na te denken, we rijden een vaste route met de auto of wandelen met de hond altijd dezelfde ronde. Soms zelfs met de zelfde tijden.

De gedragspatronen hebben we tijdens onze ontwikkeling opgebouwd en zijn een onderdeel binnen onze tradities. Het geeft een houvast en een gevoel van plezier, en of veiligheid. Zodra het effect van ons gedrag wordt gestimuleerd zullen we dit gaan herhalen. Door de herhaling kan er een patroon ontstaan. Zo worden we dan ook geconditioneerd door de gebruiken, de gewoontes.

Tijdens coaching leg ik klanten vaak uit dat door de prikkeloverdracht In onze hersenen een soort snelweg ontstaat. Dat wat we regelmatig denken, doen en handelen geeft een bepaalde route. En ergens gaan we altijd voor de snelste route. Bij een prikkeloverdracht die we minder goed tot niet kennen noem ik dit een parallelweg of zelfs bij onbekende zaken een zandweg.  Willen we een gebruik, een patroon veranderen dan moeten we de snelweg veranderen voor een zandweg en deze zeer geregeld nemen. Dan wordt de zandweg vanzelf een snelweg.

Tradities vormen voor mensen een terugkerend hoogtepunt en zijn vaak een wezenlijk onderdeel van hun identiteit. Juist door de emotie die we koesterend kunnen vasthouden, de herinnering die er zo aan verweven ligt. Kunnen we weerstand voelen bij een mogelijke verandering binnen een traditie. Juist de traditie, de gebruiken die we hebben overgenomen van onze voorouders, brengt ons terug naar de diepgewortelde herinnering. En laten we deze eren in onze hart. Door de praten over de gebruiken, leeft de traditie voort. Door te handelen vanuit een traditie brengen we de gebruiken weer tot leven. Laten we dat voortbrengen waaruit we mooie herinneringen koesteren. Juist een traditie kan ons tot elkaar brengen en brengt saamhorigheid.

Een maand met gebruiken, tradities en feestelijkheden.                                                                              Ach wat hebben we het er druk mee! We zouden vergeten te genieten, vergeten dat we een keuze hebben, vergeten hoe leuk een traditie kan zijn. Eer de traditie, niet door vast te houden maar door soepel te vormen naar deze tijd waarbij eer wordt gedaan aan je eigen herinnering.

Je eigen slipper past het best!

Je eigen slipper past het best!

Druk pratend over een levens thema wandelen we richting de sauna. Nadat we onze slippers uittrekken ga ik op de bovenste bank in de sauna liggen. Degene waar ik mee de sauna in ben gegaan ligt op een bank onder mij. Verder liggen er wat mensen in alle stilte, waardoor we beiden in alle stilte terug vallen in onze eigen mijmering. Ik denk wat terug over de levensthema’s die we nu net hebben besproken. “het zorgen voor de ander” ,  het “goed willen doen” , “het overnemen van”.

Voor ik het weet wordt opeens mijn mijmering verstoord door de binnenkomst van een dame. Met wat gemopper neemt ze plaats op de onderste bank en ontstaat er wat onrust in de sauna. Ik houd mijn ogen dicht en besluit rustig door te ademen terwijl mijn oren gespitst blijven op dat wat er plaats vindt in de sauna. Uiteindelijk staat degene met wie ik de sauna in ben gegaan op om weg te gaan, trekt zijn slippers aan en.. Voor ik het weet begint de dame over de stank van de slippers in de sauna. Wat verbaasd kom ik iets over eind en kijk ik van de bovenste bank naar het tafereeltje. Ik hoor het gesprek en daar gaat de ander, met mijn slippers in zijn handen. De dame heeft schijnbaar last van niet alleen zijn slippers maar ook van de mijne. Ik verbaas me er wat over, dat ook mijn slippers meegenomen worden, terwijl de dame daar geïrriteerd ligt.

Ik adem nog eens diep in en laat het tafereeltje in mijn gedachten nog eens passeren en begin hartelijk te lachen. Dit omdat dat wat er gebeurd exact het geen is waar we een half uur daarvoor besproken hebben. Als ik uit de sauna ga, vraag ik aan hem: wat gebeurde er nou? De dame had inderdaad last van de slippers, en wilde dat hij ze meenam uit de sauna. Al grinnikend leggen we de link met het gesprek van daarvoor en confronteer ik de ander met dat hij de last die deze dame ervaarde “stank” van een slipper, voor haar meenam. Iets wat hij vaker op zich neemt. Geen slippers maar een last van de ander, het goed willen doen in overtreffende trap.

Vanaf dit moment is het voor ons het gesprek: wie zijn slipper is het? Als we het werk bespreken, of als er iets met iemand gebeurd vragen we altijd: wie zijn slipper neem je nu weer mee? We kunnen dan hartelijk lachen en af en toe zeggen we: als deze dame eens wist hoe verhelderend slippers kunnen zijn.

Een last overnemen is iets wat we binnen familie opstellingen regelmatig tegen komen. In liefde neem je van je ouders de emotie over van de ouder. Onbewust wilt het kind de ouder helpen door de last te dragen. Voor het kind er erg in heeft wordt het de moeder van de moeder: je draagt een last voor iemand anders in de familie zonder dat je dat weet en wil. En leef je onbewust het leven van iemand anders.

Als we deze last overnemen kan dit zich uiten in zichtbare en concrete handelingen zoals in bovenstaand voorbeeld. We worden zorgzaam voor een ander. En natuurlijk is er totaal niets mis met zorgzaamheid. Echter realiseer je wat gebeurd er als je overmatig zorgzaam bent. En als je nu deze zorgzaamheid over anderen in overtreffende trap continue in je leven laat plaats vinden. Gericht bent op de ander.

Een ander zal, als er overmatig gezorgd wordt, en continue zaken uit handen worden genomen, achteruit gaan hangen. De ander zal zaken laten gebeuren met als gevolg dat jij als verzorger nog meer gaat zorgen. Deze patronen kunnen in je leven zichtbaar worden en vrij hardnekkig zijn in het laten oplossen van “aangeleerd” gedrag. Tenslotte heeft het zorgen voor de ander altijd iets opgeleverd.

Zorgzaamheid is een mooie en liefdevolle competentie wat we zeker moeten behouden. Echter als we de last van de ander overnemen. En zorgen voor b.v. de ouder dan zijn wij als kind niet meer het kind. We dragen de last van de ander zonder dat de ander er gebaat mee is. We kunnen namelijk nooit het leed van de ander overnemen. Hoe graag we dit ook zouden willen, het kan niet. De ander zal namelijk niet minder rouwen, minder verdrietig zijn, minder ... Als iemand een last ervaar kunnen we niets anders doen, dan deze last respecteren. Juist het respect tonen naar de ander, het laten zien, ik zie dat je jouw last draagt en ik de mijne geeft vrijheidsbeweging. Daarbinnen kunnen we zorgen voor de ander.

Slippers overnemen is voor ons nu een concreet voorbeeld waardoor het bij hem helder werd wat hij eigenlijk dagelijks in kleine concrete zaken uitvoert. Binnen het werk, taken van de ander uitvoeren zonder dat dit bij zijn taak behoort. Het aansturen van anderen, het luisteren naar de collega’s etc. zonder dat hij toekomt aan zijn werk. En dit, dit kan resulteren in overspannen worden zonder dat hij er erg in heeft dat de grondslag in het systeem van herkomst ligt.

“wie de schoen past trekke hem aan” , “iets in de schoenen schuiven”, “niet vast in zijn schoenen staan” “De drager kan het beste zeggen waar de schoen wringt”. Ach er zijn zoveel gezegdes over schoenen, laten wij een slipper hebben! Je eigen slipper past het best! Zonder dat het dwars ligt.

Bewandelen van je levenspad!

Levenspad bewandelen

“Het leven is een ontdekkingsreis, verdwalen hoort erbij.” Of  “Mijn richtingsgevoel zegt , dat het alle kanten op kan.”, zijn allemaal uitspraken over het leven als een reis die we mogen bewandelen. We volgen ons levenspad en wandelen in ons eigen tempo, levenstred zoals ik in een vorig blog beschreef. Alleen hoe wandelen we nou eigenlijk?

Als ik vooruit wil komen zal ik mijn voet moeten optillen en vooruit verplaatsen . Een mechanisme wat we iedere dag doen  en in de meeste situaties zonder na te denken. Mits het soepel verloopt, geen pijn ervaren wordt en het mechanisme werkt. Een mechanisme dat we zoveel gebruiken en zo bruikbaar is, de vraag ontstaat hoe we dan ons levenspad kunnen bewandelen.

Zodra we besluiten in beweging te komen en te gaan wandelen, zullen we één van onze voeten optillen. Op het moment dat je je voet optilt vertrouw je volledig op je andere voet, dat het je kan dragen, dat het voldoende evenwicht heeft . Mocht dit niet het geval zijn, ga je namelijk meteen compenseren, dit kan door een herstellende beweging, je voet snel terug zetten etc.

Om te wandelen hebben we dus balans nodig. Vanuit een balans is er het vertrouwen, de zekerheid: ik kan mijn volgende stap zetten. Het balans ervaren heeft aan de ene kant de maken met de fundering, de ondergrond. Zodra ik mijn voet op een smalle balk heb staan zal mijn voet meteen een appel doen op mijn innerlijke evenwicht. Is de balk daarentegen breed en stabiel, dan zal mijn voet meteen neergezet zijn en moet ik evengoed zoeken naar mijn innerlijke evenwicht alleen dan in mindere mate. Staat mijn voet op een steen, dan wordt er een appel gedaan op een continu aan herstel van evenwicht.

Zonder dat we er verder bij stil staan maakt de stabiliteit van de voet uit in hoeverre we de andere voet vooruit zetten. Bij een onstabiele ondergrond of onstabiele evenwicht zullen we de voet voorzichtig neerzetten. Net als in het leven, als we onzekerheid ervaren zullen we minder zeker de volgende stap zetten.

De kunst is om je eigen innerlijke evenwicht te ervaren, deze te stabiliseren en te vertrouwen. Een wandelmeditatie is een mooie manier om in contact te komen met  je fysieke evenwicht. Je emotionele evenwicht wordt mede bepaald door de fundering uit het verleden. Het wil niet zeggen dat als je verleden, je emotionele fundering oneffenheid ervaren heeft, deze ook onevenwichtig  is. Stel je voor dat je iedere dag wandelt op paadjes waarbij je op keien loopt, kleine steentjes. Je iedere dag je voeten aanleert goed neer te zetten en het evenwicht leert ervaren op een kleine steen. Hierdoor zal je dus zo geconditioneerd worden dat je evenwicht ervaart op juist de oneffenheid.

Als je een stap in je leven wilt zetten, je onzekerheid ervaart of een onbalans, kijk dan eens terug naar je eigen fundering. De fundering van waaruit je gaat handelen. Welke steen zorgt voor de onbalans, wellicht kun je je voet verplaatsen om vooruit te kunnen stappen. De toekomst is veel minder onzeker, onstabiel als we onze aandacht verplaatsen vanuit de innerlijke fundering. We hebben tenslotte altijd gehandeld vanuit deze fundering, en hieruit een bepaalde balans gevonden. Een onzekere toekomst is in mijn beleving een projectie van onzekerheid uit het verleden. Richt je innerlijke focus op je innerlijke evenwicht en de toekomst zal evenwichtiger aanvoelen. Zonder dat je daarbij vast hoeft te houden aan een muur, een tak of een ander. Zonder dat je je vast hoeft te houden aan je patronen. Vooruit lopen op je levenspad is afslagen kunnen en durven nemen. Vasthouden aan patronen is wandelen op een pad wat je al kent. Veel plezier met wandelen.

Je moet genieten!

Je moet genieten!

“Je moet genieten” is een uitspraak tussen vrienden en vrienden van mij. Het geeft leuke en hilarische momenten terwijl er wel een kern van waarheid in ligt.

Tegenwoordig plannen we allemaal onze agenda vol. Als ik met  iemand af wil spreken dan moet er meteen een agenda bij gehaald worden om te kijken wanneer er tijd is. Wil ik met meerdere afspreken dan komt er een datumprikker om de hoek kijken. En zodra we één maal een afspraak hebben, of iets hebben gepland als een etentje, uitstapje etc. dan moeten we dit ook nog maar willen op de dag zelf. Ik weet eigenlijk nooit van te voren of ik wel wil.

En als ik om me heen kijk denk ik dat dit meer mensen hebben. Zo zit ik in een restaurant en kijk ik om me heen. Hoeveel mensen er met een mobiel aan tafel zitten, zonder verder interesse te tonen aan de tafel partner. Of mensen die al zwijgend met de tafelpartner het diner op eten, waarop ik dus denk “je moet genieten”.

Van de week sta ik te wachten  op de trap voor een deur. Dit omdat ik naar een concert ga in het Rotterdamse schouwburg. Een dame stormt vol vaart de ruimte binnen terwijl haar man nog bij het inchecken staat.  Vervolgens begint ze dat het toch niet normaal is om op een trap te wachten voor een deur. Terwijl ik dit aanhoor, besluit ik om nergens antwoord op te geven, en dit aan een ander over te laten en aanschouw ik het geheel. De dame krijgt te horen dat er beneden genoeg plaatsen zijn om te gaan zitten en dat de mensen hier al wachten op een zitplaats voor het concert. De man komt uiteindelijk erbij staan en krijgt een beklag van de dame. Dit is een moment dat ik denk, “je moet genieten”.

Ik kan plenty momenten  aanhalen om te bedenken wat doen deze mensen nu op dit moment? Waar is het plezier, waar is het enthousiasme en willen ze nu werkelijk daar zijn waar ze zijn?

Genieten is in mijn opinie: er plezier aan beleven. Alleen hoe kunnen we nou plezier beleven als we al vol stress naar een concert gaan, we met onze gedachten ergens anders zijn terwijl er een kok zijn best heeft gedaan om heerlijk eten neer te zetten. En als klapper op de vuurpijl verwachten we ook nog een dame die ons eten neer zet, kaartje knipt,  inlichtingen geeft etc. met veel enthousiasme en plezier.  De serveerster ziet iedere dag mensen, al kijkend op een telefoon, uiteindelijk vergeet je mensen aan te spreken, het wordt een normaal beeld.

De stress van alle dag, de druktes etc. maakt dat we onze agenda vol plannen en we plannen dan ook nog een uitje voor ons zelf om te ontspannen. Echter we kunnen niet ontspannen als we van alles hebben gedaan, en moeten gaan doen. Ons lichaam gaat niet als een knopje aan en uit in ontspanning. Laat staan dat we dan ook in één keer kunnen genieten, terwijl de drukte nog in ons hoofd zit. Hoe vaak we ook tegen ons lichaam gaan zeggen je moet genieten, we genieten pas als we het toelaten. En het toelaten heeft echt te maken met het jezelf gunnen.

Gun jij jezelf een moment vrij? Een moment waarop je kunt doen waar je zin in hebt, ook al is dit met je hoofd onder een deken liggen of heerlijk te zappen voor de televisie. Zodra jij jezelf tijd gunt voor jezelf, de ruimte biedt om te ontspannen kun je waarschijnlijk het pas toelaten om te genieten.

En als je al geniet, kijk dan eens om je heen en zeg tegen de anderen “je moet genieten”. Wellicht dat er een lampje gaat branden dat genieten het tegen over gestelde is van iets moeten. Moeten is een verplichting waar we van kunnen genieten, Alleen genieten is iets wat we “moeten” toelaten.

Als ik een afspraak heb, ondanks dat deze al maanden geleden is gemaakt, ga ik mezelf voorbereiden. Ik stel mezelf in door te zeggen : oké vanavond ga ik dit en dit doen. Van te voren pak ik een douche en besteed dan al tijd aan mezelf. Ik geniet van het warme water over mijn lijf. Vervolgens trek ik iets aan waarvan ik vind dat dit past bij het uitstapje of dat waar ik zin in heb. De voorbereiding maakt dat mijn lichaam, mijn hoofd al zijn bij het geen wat ik ga doen. Het maakt dat ik langzaam terug schakel zodat mijn lichaam de ruimte heeft om er te zijn bij het geen wat ik ga doen. En uiteindelijk denk ik , “ik moet genieten” als het al niet vanzelf gaat.

Je eigen levens-tred

Levens-tred

Als ik tegelijkertijd met iemand anders weg  rijdt en we afspreken af bij een winkel, om daarna weer verder te gaan richting huis, koopt de ander nog even snel wat hout, stap ik in mijn auto en kijk ik  nog snel naar een whats appje, rijden we uiteindelijk beiden weg en ben ik nog later dan de ander thuis. Of het nu wandelen is, rijden in een auto of een winkel bezoeken... de ander is sneller dan ik.

Mijn levens tempo is beduidend langzamer dan de ander. Iets waarvan ik al jaren bewust ben; mijn tempo is geen sneltrein maar een ouderwetse diesel. Ik wil soms wel sneller maar het gaat gewoon niet. Als ik uit mijn bed kom moet ik opstarten, eenmaal opgang ga ik en kan ik heel lang doorgaan met dat wat ik uitvoer. Echter een tandje erbij, een extra versnelling, het is veel gevraagd.

Jaren schaamde ik me ervoor. Ik wilde sneller, ik wilde het tempo van de ander bij kunnen benen. En ook op mijn werk heb ik meerdere malen het tempo aan willen passen. Tot ik me erbij neerlegde en mijn tempo ben gaan accepteren. Mijn lichaam heeft schijnbaar een eigen tempo, daar zal ik het mee moeten doen en ook mijn omgeving.

Binnen het hardlopen is het normaal om te zoeken naar je eigen tred. Je tred is de beweging die je benen maken als ze zich uitstrekken en de grond raken. Je natuurlijke tred hoort vertrouwd aan te voelen en niet vreemd. Heb je eenmaal je tred gevonden, dan loop je minder kans op blessures en kun je werken aan je snelheid.

Ook binnen het dagelijks leven is het de kunst om je eigen levens-tred te vinden en er zoveel mogelijk naar te leven. Zonder dat we er bewust van zijn hebben we namelijk ons eigen tempo. We voelen er ons prettig bij, het gaat vanzelf. Totdat we in een omgeving komen die meer van ons verwacht. Tot dat we opeens moeten versnellen. Voor we het weten vragen we meer van ons lichaam en moeten we bijschakelen. Dit bijschakelen kan zijn alsof we in auto rijden op een lagere versnelling met een hoger tempo. Kortom: 120 rijden in zijn vier kan of het goed is voor je auto...

Wij mensen hebben allemaal ons eigen levens tempo, laat ik het levens-tred noemen. Het is een manier van lopen, bewegen, omschakelen van het één naar het ander, praten, denken, alles. Mijn denken, mijn schakeling van het één naar het ander ligt op een vrij hoog level, echter het voortbewegen, het praten, het handelen ligt een beduidend stuk lager. Dit kan irritaties bij anderen opleveren.

Zo was ik van de week bij een cursus, waarbij een medecursist in ons groepje van drie heel snel praatte, de zaken koppelde etc... In tegen stelling tot de andere dame kon ik het geheel volgen, alleen opschrijven, nee, dat kan ik niet, dan heb ik tijd nodig. Aan het eind van de opdracht moesten we zaken aan elkaar koppelen en het uitvoeren, dit was het moment dat de ene dame niet mee kon tot het uitvoeren en was de andere dame juist in tempo veel sneller. Het leuke voor dit moment was dat ik bemerkte dat juist ik zeer goed tussen de beide dames kon schakelen. En wij alle drie een andere manier van tempo hebben.

Doordat we niet mee kunnen in het tempo van een ander, kunnen we onzeker raken, of juist ons best doen om mee te gaan. Dit geeft spanning, en spanning veroorzaakt juist weer vernauwing binnen onze organen. Vernauwing geeft een vermindering van tempo en juist uiteindelijk vermoeidheid. (let wel, ik heb het over een continu van spanning, geen bedreigende situatie, dan schakelen we over tot ons vecht en vlucht systeem).

Daar tegen over, als de ander niet mee kan gaan in jouw tempo, bedenk dan dat jij kunt terug schakelen. Dat jij in rustiger tempo kunt gaan dan de ander. Of spreek af met de ander hoe je elkaar er in kunt vinden, in plaats van trekken aan de ander.

Binnen de huidige maatschappij lijkt het erop dat we alles moeten kunnen volgen, dat alles sneller moet gaan, dat we ..

Echter, mijn levens-tred is nu eenmaal een diesel, ik spreek wat later af dan s morgens vroeg, ik wandel in mijn tempo en ik zwijg als de ander me pusht om tijdens het nadenken over mijn woorden me onderbreekt in mijn verhaal. Ik hou verbinding met mijn tred, mijn levenstred.

Mijn persoonlijke sport coach heeft me mijn tred leren ervaren tijdens het hardlopen. Juist het tempo dat ik kan vol houden, niet over de kop ga, de kilometers kan volhouden en energie overhoud om heel even bij te schakelen. Door je eigen levens-tred te vinden, kun je eigen ritme vinden waarbij je aan het eind van de dag energie overhoud. Je kunt je afstemmen met de ander, en aangeven dat je een andere tred hebt, zonder dat conflicten hoeven te ontstaan over het tempo. Je zult zien, door jouw levens-tred aan te houden, de ander opstaat en beweegt als jij uitrust en visa versa.

Leef als een hommel!

Leef als een hommel

Op het moment dat wij horen dat we iets niet kunnen, is het grootste probleem dat we de ander geloven. Of we gaan er alles aan doen om het tegendeel te bewijzen en daardoor innerlijk vechten met een innerlijke ongeloof. De projectie van de ander kan alleen zijn inslag hebben als we er innerlijk voor open staan, een bepaalde voeding hebben op ons innerlijk geloof/ ongeloof. Als we vrij van deze innerlijk onzekerheid zijn, raakt dat wat de ander je verteld niet. Zo vliegt de hommel zonder na te denken of hij het wel of niet kan, in tegenstelling tot wij mensen,

Er wordt gesuggereerd dat het grootste probleem voor de hommel het eigen gewicht is in relatie tot het vleugeloppervlak. In de wetenschappelijke wereld is de hypothese ‘de vleugels zijn te klein voor de hommel om te kunnen vliegen’ verworpen, omdat deze niet overeenstemt met de feiten: een hommel vliegt immers. Een hommel heeft een groot lichaam, maar relatief kleine vleugeltjes. Met de wetten van de aerodynamica kon men lange tijd niet verklaren dat een hommel kan vliegen. Na onderzoek is gebleken dat hommels een trucje hebben waardoor ze toch kunnen opstijgen. Door de op- en neergaande beweging van de vleugels ontstaan luchtwervelingen die zorgen voor een opwaartse kracht waardoor de hommel, hoewel hij eigenlijk te zwaar is, toch kan vliegen.

Zonder dat wij er erg in hebben kunnen wij mensen handelen uit een innerlijk geloof, het weten dat we iets wel of niet kunnen vrij van de projectie van de ander. In bepaalde momenten kunnen we tegen alles van de ander in, doen wat wij innerlijk geloven. Echter wat doen we met de projecties die innerlijk verborgen zitten? Die onbewust bepalen dat we minder geloven in dat wat we doen? Of juist nog meer ons best doen in dat waarvan we onbewust nog niet eens geloven dat we het kunnen?

Projecties komen we iedere dag tegen, van jong af aan. De leraar die verteld dat kan je toch niet, dat is te hoog gegrepen. De ouder die innerlijk al zorgen heeft over de jongste omdat hij/ zij achter loopt met praten in vergelijking met de ander. Sterker nog het zijn niet alleen de projecties van handelen, het zijn ook de projecties van hij is te dik, zij is zo arrogant etc. Al deze projecties kunnen invloed op ons zijn hebben, op onze manier van handelen. Terwijl we geen erg hebben over de invloed hiervan.

De hommel vliegt gewoon, zonder na te denken. Zonder dat er een hommel is die zegt, hé jij kunt niet vliegen hoor, want je vleugel is te klein. Laat alle projecties van mensen om je heen, uit het verleden en het heden los en stap je leven in uit je eigen gevoel van weten. Ook jij kunt dat, wat anderen versteld doen staan. Vlieg als een hommel.

Binnen de jassentechniek, kunnen we de projectiejas uittrekken. Daaronder zit ook onzekerheid of angst. Al deze jassen zijn binnen een coachgesprek met jassentechniek uit te trekken. Wil je zelf al aan de slag?

Ga lekker zitten en leg je handen op jouw bovenbenen. Sluit jouw ogen en denk aan een situatie in het verleden waar jij - voor jou gevoel - een deel van jezelf verloren hebt. Begin dan rustig te kloppen - alternerend links, rechts - op beide bovenbenen en zeg dan in jezelf, ‘ik haal nu al mijn levensenergie, levenskracht en positieve expressies welke ik toen heb achtergelaten nu weer terug. Terwijl jij rustig verder klopt, adem dan bewust 3 x in door je neus en uit door je mond. De intenties die achter deze oefening zitten helpen jou een en ander in stapjes weer terug te halen. Wanneer jij ontspant, of je voeten voelt tintelen of gaat gapen weet jij dat dit klaar is. Herhaal deze oefening gedurende drie dagen 3 x per dag.

Buitenom deze oefening besef dat we kunnen leven zoals een hommel. Dat doen waarvan anderen zeggen dat het onmogelijk is. Geloof in jezelf, geloof in de ander, uit dit door complimenten te geven! Wedden we gaan vanzelf vliegen al is het in onze dromen! Leef als een hommel.

Hoe voeden we ons?

Hoe voeden we ons?

Iedere dag voeden we ons  met eten, we ontbijten, lunchen en dineren. Soms dineren we zonder besef wat we eten en de andere keer genieten we er volop van. Echt mindfullness eten, een hype, is het bewust eten, het iedere hap bewust kauwen, de tijd er voor nemen en danken voor het leven wat is gegeven. Op zich een mooie missie, en natuurlijk kan ik me er vanuit mijn beroeps professie totaal achter staan. Sterker nog  morgen start ik een groep, grapje.

Echter als we eten voeden we ons, we voeden ons lichaam met vitaminen, mineralen, enzymen etc. Dit alles om het mooie proces in ons lichaam optimaal aan de gang te houden. Helaas hebben we veel te weinig in de gaten (in mijn ogen) hoe geraffineerd ons lichaam in elkaar zit en hoe belangrijk allerlei mineralen en enzymen zijn. Dat onze darmen zo mooi in elkaar steken om zo via een super mooi biologerend proces ervoor zorg draagt dat zoveel mogelijk voeding opgenomen wordt in ons lichaam om het te gebruiken voor alle processen die er plaats vinden.

Buitenom deze voeding, voeden we ons ook dagelijks op sociaal niveau. We communiceren, we appen, we facebooken etc. allemaal nieuwe manieren van communiceren waar we ons mee bezig houden. Intussen verwerken onze zintuigen deze manieren van communiceren naar onze hersenen en voor we het weten zijn onze gedachtes beïnvloed door het geen wat we binnen krijgen. Ik noem dit tevens een manier van voeden. Televisie kijken, is voor mij ook een manier van voeding binnen krijgen.

Daarnaast voeden we ons emotioneel. Sommige mensen wat dieper als andere mensen, echter in hoeverre we het ook toelaten, we voeden ons emotioneel. Binnen Maslow zijn piramide, is Behoefte aan veiligheid, voorspelbaarheid, lichamelijke en geestelijke geborgenheid de tweede basisbehoefte. Als we deze op de achtergrond er bij houden lijkt het me een tamelijk belangrijk gegeven. Een dagelijkse knuffel, een dagelijks gevoel van welkom zijn, er bij horen, etc. De ene dag ontvangen we het door een compliment en de andere dag door inderdaad de knuffel.

Kortom er zijn vele manieren om je te voeden. En hoe voed je je dan? Geef je bewust voeding aan jezelf of ga je al append, om een hamburger in de auto?

Pas geleden was ik in gesprek met een meneer binnen het horeca wezen. Hij vertelde me dat hij zodanig aan het bezuinigen was op de voeding dat alles binnen komt kant en klaar, het wordt gestoomd en er ligt een keurige maaltijd op onze bord. Dit in tegenstelling met een meneer in Italië, die de verse tomaten (zichtbaar) oppoetst met een theedoek en plakje voor plakje snijdt. Of laatst bij de Vierbannen, waar de chef Wouter Kik enthousiast en vol passie verteld over alle groenten en kruiden die te vinden zijn om de hoek. Die probeert zoveel mogelijk verse producten uit de buurt te verzamelen.

Volgens mij heeft voeding alles te maken met liefde. Liefde voor jezelf, het toelaten van liefde. Er is toch niets heerlijker om verse producten op te eten, heerlijk klaar gemaakt waarbij we het liefst de geuren nog kunnen waarnemen. Er is toch niets fijners dan een gesprek met een vriend of vriendin tegen over elkaar, naast elkaar op de bank waarbij een schouder klopje, een glimlach van grote waarde is op het gesprek dat plaats vindt?

En hoe komt het dan dat we schijnbaar toch genoegen nemen met de goedkopere diners waar van we weten, dit is opgewarmd of samengesteld product. Hoe komt het dat we tegenwoordig gesprekken voeren via facebook en niet meer bij elkaar langs komen? Dat we allemaal het zo druk hebben?

Hoe kunnen we het te druk hebben voor een knuffel, hoe kunnen we genoegen nemen met een snel en kant en klaar product? Zijn we nu werkelijk vergeten dat we ons voeden zonder liefde als we achter een laptop de avond doorbrengen terwijl de snelle opgewarmde pizza opgegeten wordt?

Ik moet er eerlijk aan bekennen, ik voed me met tijd en wijle ook met zo’n overheerlijke pizza, kant en klaar, en ook ik voed me met een overheerlijke film en ja ik kijk ook op facebook. Niets mis mee, als we maar bewust zijn met wat we ons voeden..

Als waarnemer, ziet de mens objecten, waaraan hij betekenis geeft. Geef de juiste betekenis aan voeding, zodat je ook jezelf werkelijk voedt. 

Vervullen van het verlangen

Verlangen vervullen,

Een verlangen is het jezelf iets wensen dat er niet is, waarvan je wel ongeveer weet - of denkt of voelt te weten - wat het je zal bieden. Het is een grote behoefte hebben aan iets, het willen hebben. Er kan een innerlijke beslissing zijn dat het ook gebeurd wat je wilt waardoor er een verlangen ontstaat. Verlangen naar iets is met begeerte uitzien naar het ogenblik, dat onze voorstelling vervuld zal worden, of waarop iets wat in de toekomst is tot werkelijkheid zal worden.

Het diep gewortelde en soms niet bewuste verlangen is de bron van onze gedachten, het stuurt richting aan ons handelen. Het is de voeding van ons denken, gecombineerd met onze overtuigingen. Het is tevens de bron van gedrevenheid en passie. Het is het tegenovergestelde van tevredenheid en berusting, het neerleggen bij.

Tijdens het vervullen van onze verlangens vergeten we soms de oorsprong van onze verlangen. Zo kan het zijn dat we vakantie nemen om te ontspannen, we roepen een aantal weken op het werk “ik zie uit naar de vakantie”. En dan is het zover, de koffer is gepakt, we gaan op reis. Het verlangen naar rust, ontspanning etc. gaan we vervullen door op vakantie te gaan. De reis naar de bestemming zorgt voor bepaalde onrust, er moet van alles gedaan worden en onze eerste opbouw van nog meer spanning zorgt dat onze verlangen ontspanning nog meer vervulling verlangt. En dan komen we op het vakantie adres aan; de zon , het strand, het hotel het zou allemaal moeten zorgdragen voor de ontspanning en dan,.. dan is de zon achter de wolken, een overboekt hotel, een hotel met gasten die veel lawaai veroorzaken etc. Dit is alles in tegengestelde van een bepaalde verwachting die we gecreëerd hebben. Niet alleen een verlangen was geboren maar ook de koppeling door waarmee we het verlangen kunnen vervullen.  Voor we er erg in hebben kan de reis totaal iets anders opleveren dan wat de intentie was. De vervulling van de reis is dan niet meer het ontspannen. Wat oorspronkelijk het verlangen was. En teleurgesteld reizen we terug, zijn we op het werk en is het verlangen wat nog steeds onvervuld is gebleven.

We vergeten vrij snel wat ons innerlijk verlangen is, echter we handelen er wel vanuit. Dit kan zorgdragen dat we tegenovergestelde effecten in ons leven hebben. Door het niet bewust zijn van ons verlangen gaan we vervulling zoeken van .. Terwijl als we bewust nagaan, we kunnen onderscheiden wat de oorsprong was van wat we werkelijk wilde. Als een reis ontspanning zou moeten bieden, zou de reis op zich al heel gemakkelijk kunnen worden door in plaats te gaan storen aan vertragingen etc. een bepaalde berusting ervaren met de situatie. Als een zon niet aanwezig is, geeft dit niets aan het verlangen naar ontspanning. Bepaalde invloeden van buitenaf kunnen we namelijk niet veranderen. Wel kunnen we onze handelingen toetsen aan ons verlangen.

Veel diepe wensen zijn onbesproken zaken. We houden het voor ons zelf en geven niet altijd gehoor aan. Dit kan door schaamte, innerlijke overtuigingen, groepsdruk etc. Echter diep in ons zelf is het verlangen de bron van ons handelen en zijn er kleine gedragingen die leiden tot het expressie geven aan het verlangen.

Andere mensen zijn zo bezig met het vervullen van het innerlijke verlangen dat er onrust in het dagelijks leven is. Als het één vervuld is moet het andere vervuld worden en ook hierin is het zaak om te onderzoeken wat is nu het werkelijk verlangen.

Tijdens familie opstellingen, systemisch coachen werk ik geregeld met het verlangen. Soms werk ik naar het verlangen toe, dat wil zeggen, wat ligt er achter alle gedragingen. Welk verlangen is de bron van de handelingen die zich uiten in het leven van deze persoon. Daarnaast werk ik ook vanuit het verlangen; wat zorgt ervoor dat het onvervuld blijft. Welke innerlijke overtuigingen liggen ten grondslag waardoor er geen vervulling mag of kan zijn.

Verlangens kunnen ontstaan door zaken die het leven met zich mee brengen, we zeggen dan b.v. ik wil nooit meer een relatie, echter we willen wel een relatie maar willen geen relatie op de manier zoals die zich heeft afgespeeld. Bij het vervullen van een verlangen is het in mijn ogen dan ook belangrijk om na te gaan wat werkelijk je verlangen is. En voor we het verlangen vervullen, ga na wat de oorsprong van je verlangen is.

De reis van vervulling is namelijk een mooie reis, temeer het verlangen naar het verwezenlijken van het verlangen!

 

Groeien als een boom

Groeien als een boom

Dagelijks wandelen we langs bomen, we zien ze zonder stil te staan bij wat een boom eigenlijk voor ons betekend. Buitenom de zuurstof die we danken aan de bomen om ons heen kijk ik dagelijks naar de fascinerende wijze van groeien. Ik ben geen bomen expert en zal dit ook zeker niet worden. Ik heb het over de wijze van groei naar het licht, de wijze van groeien uit levenskracht.

Lees meer: Groeien als een boom

Als je altijd blijf doen wat je deed

Als je altijd blijft doen wat je deed,

Onze hersenen hebben een ordeningssysteem om de binnenkomende waarnemingen te ordenen. Alles wat we zien met onze ogen, horen met onze oren, voelen met de huid, proeven met de mond en ruiken met de neus is een waarneming. Via een mooi stelsel aan neuronen etc gaat het naar laten we het noemen een soort bibliotheek, waar meteen wordt geordend naar eerdere ervaringen.

Lees meer: Als je altijd blijf doen wat je deed

Break

Van 3 tot en met 10 oktober is Encuentro een week gesloten!

Wil je een afspraak maken? Stuur een mail met voorkeursdatum en vanaf 12 oktober plannen we de afspraken weer in.

Tot binnenkort.

Dirigent van je eigen leven

Dirigent van je eigen leven.

Een klein moment kijk ik recht in de ogen van de dirigent, het lijkt wel een moment van samenvloeien terwijl hij doorgaat met het dirigeren van het muziekstuk. Juist het kunnen zien van zijn gezicht tijdens het dirigeren maakt dat ik op een andere manier luister dan gebruikelijk als ik naar een rug van een dirigent zit te kijken. Zoals ik nu zit, zie ik hoe subtiel er kleine bewegingen zijn die het Rotterdams Philharmonisch Orkest op juiste afstemming met elkaar een muziek stuk ten gehore brengt. De 120 leden, allemaal individuele spelers en eigen muziekinstrumenten spelen zodanig dat het stuk een oor streling is.

Terwijl ik mee golf in het muziekstuk dwalen mijn gedachten af en vraag ik me af wie of wat dirigeert mijn leven? Ben ik het zelf of geef ik andere mensen de regie? Zijn vrienden, partner, werkgever de dirigenten in mijn leven? En wat is dan dirigeren? Is dirigeren nu werkelijk sturen, leiden of is het overbrengen van de interpretatie van het stuk, de emotie? En als je de emotie wil overbrengen wat is dan de kunst van dirigeren?

Sturing nemen, leiding nemen is iets waar snel een negatieve smaak aan gegeven wordt. We vinden dan de ander snel dominant. Echter zonder sturing is er geen doel, is er geen koers, geen richting. En om zelf de sturing te geven aan het leven hebben we aardig wat capaciteiten nodig. Voor jezelf op komen, weten wat je wilt, weten waar je naar toe wilt gaan, nee durven zeggen, enz. Allemaal zaken die we op de één of andere manier lastig vinden om te doen. En als we het doen, durven we het ook in de overtreffende trap.

Dirigeren is in mijn ogen meer dan sturing nemen, het is afstemmen met de ander en het muziekstuk en luisteren. Luisteren is in mijn opinie nog het allerbelangrijkst. Zonder een goed gehoor, zonder te luisteren kun je nooit een afgestemd geheel krijgen. En dat is juist de kunst van het leven, luisteren. Luisteren naar jezelf, luisteren naar je dromen, je verlangens, je zijn en dan kun je afstemmen, afstemmen met jezelf en de ander, wat brengen je dromen, je verlangens, en is dat de koers die je wil bepalen? Dirigeren vraagt een bepaalde mate van eigenwijsheid, om tegen het gehoor van anderen in, bepalen dat de invulling die jij wilt geven ook daadwerkelijk gegeven wordt. En daar komt de kunst van emotie overbrengen, de uiting van je eigen klank, je eigen dromen, verlangens.

Zodra wij zelf ons eigen leven gaan dirigeren ontstaat er een andere dimensie, er ontstaat ruimte en inzicht voor je innerlijke stem. En als de ander ook zijn eigen leven dirigeert ontstaat er ruimte voor zowel de ander als jouw. We hoeven ons minder bezig te houden met de ander, we stemmen meer af met onszelf en vandaaruit met de ander. Als een ware dirigent, luisterend naar elkaar.

Wat zou er gebeuren als we allemaal meer en meer zouden luisteren naar onze eigen klank, en ons eigen leven zelf dirigeren? In mijn optiek word het individualisme juist meer een collectivisme als een waar afgestemd orkest. Het grote geheel kan niet zonder jouw unieke geluid!

Maar...

Maar…

Tijdens een lunch op een terras in Middelburg, heerlijk in de zon, geef ik een vriendin een antwoord op een vraag die ze heeft gesteld. Terwijl ik aan het praten ben komt er een voor mij welbekende maar… Schijnbaar is mijn antwoord niet het geen wat ze wilde horen, en houdt ze vast aan haar eigen gedachten/ verhaal.  

Tijdens een gesprek met een klant, luister ik naar haar verhaal en zonder dat ze er erg in heeft besluit ze haar verhaal met maar... en vertelt weer verder. Alsof het hele verhaal wat ze nu net heeft verteld geen waarde heeft, eigenlijk totaal overbodig is. En het verhaal wat er op volgt wel van belang is. Hoewel ik me dit als coach sterk afvraag.

Tijdens een vergadering, waarin suggesties gevraagd worden, komt er van één van de deelnemers met een suggestie en de ander die de vraag stelde zegt zonder verder te luisteren, maar… Dit schept het idee bij mij dat de ander geheel niet heeft geluisterd naar het verhaal, sterker nog het lijkt alsof er opeens een strijd is ontstaan tussen twee perspectieven... twee verhalen zonder dat er echt is geluisterd naar wat de ander te vertellen heeft en of het een aanvulling is op.

Wat zeggen we eigenlijk met dit kleine woordje “maar”? Het kan als bijwoord gebruikt worden in de zin als bijvoorbeeld aanmoedigend of waarschuwend. “Je doet maar” of “ het is maar dat je het weet!”, deze maar bedoel ik niet. Ik bedoel de tegenwerping van iets, de tegenstelling als voegwoord.

De maar als tegenstelling op het geen wat gezegd is. De maar op wat je denkt, ervaart of beleeft en ondermijnd met de tegenstelling, de maar. Lukraak hoor ik hem zeer regelmatig in gesprekken waarbij de gebruiker er geen erg in heeft dat deze gebruikt wordt. Sterker nog, ook ik word er regelmatig mee geconfronteerd dat ik hem gebruik…

Ik gebruik dan ook als tegenwoord de riedel: echter mits maar... waarbij erg verhelderend de tegenwerping voorop staat. En natuurlijk zijn er tegenwerpingen, natuurlijk is er een uitzondering of een ander perspectief wat nog niet belicht wordt. De vraag is of dat wat verteld/ gedacht wordt, uitgesloten moet worden door de MAAR. Horen we nog wat er gezegd wordt en sluit dat wat er gezegd wordt het geen uit wat er nog meer verteld wordt? Horen we nog wat de ander verteld als we maar gebruiken? Horen we eigenlijk ons zelf wel als we maar gebruiken? Ik vermoed dat als ik binnen mijn systeem van herkomst mezelf buitengesloten ervaar, of niet gehoord worden ervaar, ik regelmatig het woord maar gebruik. Als je bewust gaat luisteren naar de inzet van het woord maar, en hoort wat er buitengesloten of ontkent wordt, kun je vrij snel achterhalen wat er niet gehoord of gezien mag worden. Wat er buitengesloten wordt door de ander.

Soms erg frustrerend als je binnen een gesprek bewust bent van de maar... Het voordeel is dat je ook bewust wordt waar er een energie lek in een gesprek plaats vindt. Als er iemand op jouw woorden of jij zelf een maar gebruikt, kan het zijn dat dat wat verteld wordt niet meegenomen wordt en dus als je er op blijft hameren, erg veel energie van jezelf kost. Als de ander iets buitensluit, of jij zelf door de maar, is het erg verhelderend als je weet dat dit gebeurd en kun je er ook achter komen waardoor. Soms is de hoorder niet toe aan dat wat je verteld, soms kan de ander niet openstaan voor dat wat je verteld, en weet dan:dit is niet aan jou als verteller. Dit is aan de ander en laat je energie daar niet door verminderen. Misschien is de tijd er namelijk nog niet klaar voor bij de ander.

Een leuke truck is  als je maar veranderd door en. Dit kan aanvullend werken en zeker verruiming geven. Mocht jezelf tijdens je eigen verhaal regelmatig de maar gebruiken, onderzoek eens wat je eigenlijk ondermijnt. Wat je tegenwerpt en wellicht niet wil erkennen.

En dan is maar opeens een bruikbaar middel om kennis over jezelf en de ander te verkrijgen. Je hoort opeens dat de ander dat wat je verteld niet wil of kan horen. Je ziet opeens in wat jezelf ontkent en buitensluit. Dit alles resulteert in een mooie en handige tool om te doorbreken met de “en”.

Wat zou er gebeuren als we met zijn allen opeens elkaar aanmoedigen om de maar te veranderen in “en”. Zou dan opeens dat wat buiten gesloten wordt erkent worden? Zou opeens de ruimte ontstaan voor verschillende perspectieven en ervaren dat dit een aansluiting is op elkaar? Ik hoop dat als ik maar gebruik, ik aangemoedigd word om dit te veranderen in en, zodat ik leer inzien wat ik buiten sluit bij mezelf. En jij?