MailEncuentro @MatkovichAnna Als #pijn te groot is keren wij er ons vanaf. twee generaties later wordt het opgepakt .Door die wie… https://t.co/Z5uniVGSPG
MailEncuentro Ook als je je #afzonderd sta je in het #geheel. Vanuit ander #perspectief het #totale beeld zien… https://t.co/xJDNVmpV0g
MailEncuentro Uit #boek #dezwartemethetwittehart @ArthurJapin welke kleur heb jij gekregen? Of heb je aangenomen?… https://t.co/mNBBkusJk7
MailEncuentro @DTeclegiorgis Anderhalf uur werk.. ipv kantoorbaan lol https://t.co/t8R79NhqSb
MailEncuentro Zonnige dag! Hoe koel jij af? Of kom je juist tot bloei? #passatore #vakantie #Italy https://t.co/gRYcozEOPV
MailEncuentro #linda aan het #zwembad! Even #ralaxen ! Wat lees jij graag? @_LindadeMol @LINDAmagazine of ga je liever over tot? https://t.co/3ClTNyynP4
MailEncuentro Yoga? Italië? Combi? Boek nu! https://t.co/3BL8zsMz28
MailEncuentro Wat als we in de tijd vast zitten? Vasthouden aan het verleden, of vooruit hollen de toekomst in? Is het heden dan… https://t.co/4Ua3TSdEfC
MailEncuentro Wees als #gras je veert weer op nadat iemand op je heeft gestaan #coaching https://t.co/cDOgmmUsAe
MailEncuentro #uitzicht hebben kan vanuit de kleinste #kier ! #focus #verruiming waar kijk jij doorheen? Waar richt jij je op?… https://t.co/IfHf8qkKBe
MailEncuentro #relaxing is durven #loslaten en #overgave in het #moment. Genieten van nu zonder de gedachten aan gisteren of morg… https://t.co/uRNIptLdHB
MailEncuentro Is geloof jouw zekerheid? Of is zekerheid jouw geloof? #ikgeloof #geloven #zekerheden wat zijn jouw zekerheden? https://t.co/fLv4DPVg5o
MailEncuentro Ook wat we vinden van een ander kunnen we koesteren https://t.co/oD7dD9aK2Z
MailEncuentro #lente geeft nieuwe knoppen zodat de vrucht geplukt kan worden! Onze knop: #yogaweek #vrouwenkracht #rondreis en .. https://t.co/bwBeJzehNk
MailEncuentro Onze stoelen staan klaar voor een goed #gesprek, of #ontspanning, of #tijdvoorjezelf #relaxinghttps://t.co/7Z1xVQlvyL
MailEncuentro @SaskiaBogaart dat begrijp ik! Dit is de basis van #zelfinzicht en inzicht algemeen. #polariteiten kan zo verhelderend zijn 🍀
MailEncuentro RT @NatureRunsWild: Een mens trachten te begrijpen is zo moeilijk dat men hem gemakkelijkheidshalve veroordeelt. - Georges van Acker
MailEncuentro @SaskiaBogaart de wet van tegengestelde, het één kan nooit zonder het ander.
MailEncuentro Bij wie #klop jij aan? Of wat kloptbij jou aan? https://t.co/cUiXJd75GW
MailEncuentro Welke #knoop houdt jou in de #onbewuste greep? Zet ze niet buiten maar lijst ze in zodat ze de #eer krijgen! Kijk e… https://t.co/LYMV8EpQbu
MailEncuentro In de stilte horen we wat er werkelijk verteld wordt https://t.co/bkqITVOCb7
MailEncuentro Soms zoeken we een lichtje en vinden we het niet, en dan lopen we tegen de lamp aan en zien we het lichtpuntje! Ik… https://t.co/nvALDpskFu
MailEncuentro In plaats van schapen tellen ga ik kazen tellen! Wat denk jij? Buone notte! Slaap lekker namens ons @Cdelpassatore https://t.co/MXtAMNNqGE
MailEncuentro Mooie dag vandaag! Ontvouw het als een cadeautje ,.. en geniet! Groeten uit Italië @Cdelpassatore https://t.co/6ZN9DApW4V
MailEncuentro #goedemorgen #Buongiorno wij staan klaar voor een mooie dag! Hij brengt wat hij brengen mag! @Cdelpassatore https://t.co/ipKBVcDC7I
MailEncuentro tonen van liefde zit m in een klein gebaar,.. #valentinesday2017 https://t.co/9ZTb2V7fcV
MailEncuentro RT @Cdelpassatore: Even afkicken na 3 dagen #littleitaly . @smaakvanitalie bedankt voor een mooi event!#ikvertrek #Italië #Umbrië #Lazio ht…
MailEncuentro @MatkovichAnna mooie dag is de cadeautjes die zich aandienen weten uit te pakken. Wens je vandaag veel cadeautjes toe. En uitpakplezier
MailEncuentro @ikvertrek, is het #vertrouwde inpakken en meenemen voor we de #vleugels slaan. Wat neem ik mee? En wat laat ik los… https://t.co/DMSktwj0Xc
MailEncuentro #littleitaly #beurs! We komen er aan.. komt u ook? #amsterdam #italy oefent u ook meteen mee? #fijne dag https://t.co/vo04O3bnsr
MailEncuentro @MatkovichAnna we luisteren met onze eigen oren, we zien met onze eigen ogen. Dit zegt nog niets over de ander. Mooie dag
MailEncuentro @GVerbaan dat is toch pas #ontspanning 😘😏
MailEncuentro Er zijn zoveel dingen waar je je kunt aan #ergeren. Of niet. https://t.co/o4fyaGfPgL
MailEncuentro @RoyGevan niets meer aan toevoegen.
MailEncuentro RT @twoladiesliving: Met een bijpassend kussen en super cute krukje brengt dit behang de juiste sfeer in de slaapkamer van een klant.... h…
MailEncuentro @BuildingHolland #dansen is meegaan in de #beweging die is ingezet. Geen #antwoord geven is de beweging #ontwijken. #ontmoet #vloeiende dans

Snel, sneller, snelst?!

Snel, sneller, snelst.

Daar sta ik dan bij de apotheker. Op het moment dat ik binnen kom is er niemand, de medewerkers staan ergens achter. Ik besluit bij de balie te gaan staan en even te wachten. Een medewerkster komt vanachter de kast naar de balie en zegt vervolgens nummer 190 terwijl ze me aan kijkt. Ik kijk haar wat vreemd aan en wil net zeggen dat ik geen nummertje heb getrokken. Echter op dat moment komt er een man en die pakt een nummertje uit het automaat, waar ik straal aan voorbij ben gelopen. Ik kom bijna nooit bij de apotheker, sta alleen in de ruimte en opeens moet ik een nummertje trekken. De man loopt me voorbij en gaat naast me staan met zijn nummer 190. Ik kijk nog wat verbouwereerd naar het tafereeltje en moet eigenlijk in mezelf wel lachen. Als ik naar het automaat van de nummertjes wil lopen komen er opeens mensen binnen. De twee minuten terug nog lege apotheker is nu opeens vol met vier andere mensen erbij. Kortom ik sta achteraan de rij met mijn nummertje 195.

Zo sta ik dan als eerste in de apotheek en als laatste de deur uit met wat vraagtekens in mijn hoofd. Zijn wij mensen nu al zo ver geconditioneerd dat we altijd een nummertje omroepen, ook als er niemand verder te vinden is? Is dit een gewoonte en gaan we voorbij aan de situatie? In hoeverre zijn we dan nog verbonden met dat wat er op dat moment afspeelt? Aangezien ik toch al geduldig heb staan wachten kan ik niet anders dan de dame hier vriendelijk naar te vragen. Ik zie aan haar manier van reageren dat ze me niet echt antwoord kan geven. Ik geef haar een vriendelijke opmerking, wens haar een fijn weekend en loop grinnikend weg. Ik hoop voor haar dat ze vannacht geen nummertjes omroept.

Daarnaast is de man die de apotheker in kwam lopen in mijn ogen zo ongemanierd dat hij in zekere zin voordringt. En deze eigenschap is er eentje die ik zo hier en daar tegen kom bij de rijen in de winkels. Als we niet opletten stapt iemand zo voor je in de rij en als we er iets van zeggen krijgen we soms ook nog een grote mond. Dit voordringen is in mijn ogen niet iets wat typisch een bepaald karakter is. Ik zie het “jong” en zeker ook “oud” regelmatig doen. Waarbij ik plezier krijg om de ongeduldigheid die de ander heeft. Twee minuten langer wachten hooguit vijf minuten geeft bij iemand anders de input om toch voor te willen dringen en daarmee dus geen respect toont voor de medemens.

Zo zien we dit ook in het verkeer. Als ik over de stormvloedkering rij, achter een rij van auto’s weet ik dat de honderd kilometer per uur vandaag niet gehaald gaat worden. We rijden er namelijk zeventig. Helaas, dat wordt even vijf minuten later thuis zijn. En ondanks dat er tegenliggers aankomen, zijn er toch nog mensen die het presteren om in te halen. Gevolg anderen moeten op de remmen, tegenliggers moeten in de ankers. Dat de ander ongeduldig is, haast heeft om welke reden dat maakt me niet veel uit. Ik gun ze een goede tocht en hoop dat ze op tijd zijn voor wat ze willen. Echter buiten dat om zorgen ze ook nog voor gevaar. En dat, dat vind ik nog zorgwekkender. Dat de ander niet in de gaten heeft wat er ontstaat door deze acties. In deze situatie sta ik uiteindelijk ook nog achter deze betreffende auto tijdens het stilstaan voor een stoplicht. Ik geloof niet dat hij ver is opgeschoten. Zou ik hem hier op attenderen?

Nu ben ik iemand die helemaal geen tijds besef heeft en eigenlijk niet snel het idee heeft dat ik moet haasten. Ben ik te laat weg gereden ben ik te laat op de afspraak. Jammer. Heb ik de tijd verkeerd ingeschat omdat het drukker is, dan is dit zo. De vijf minuten later zijn voor mij niet levensbedreigend en al helemaal geen bedreigende situaties waard. Dit is een tegenovergestelde houding ten opzichte van mensen die in mijn ogen zo gefixeerd zijn op tijd.

Als we nu eens een praatje gaan maken met de ander in plaats van voordringen? En als we nu eens de tijd wat meer laten varen en meer tijd nemen voor dat wat zich afspeelt. Dan kunnen we misschien ook nog verbinding leggen met de situatie, nemen we misschien nog wat meer op en hoeven we minder gejaagd op pad.

We hebben tegenwoordig veel stress. En een van de redenen is wel het ongeduldige en gehaaste gevoel die ons gedrag ten gevolg geeft. Doorgaan, gejakker, snel sneller snelst. Ach wat maakt het allemaal toch uit, de dag gaat vanzelf voorbij, de tijd loopt en vijf minuten later? We kunnen veel beter zorgen dat we leuke vijf minuten hebben. De tijd nemen voor een praatje en een glimlach geven aan de ander in plaats van snel nog even ..

Uiting geven aan ons bestaan

Uiting geven aan bestaan,

“Het deel genoot maken van” is iets wat wij mensen van nature in ons hebben. Oké,de één meer als de ander. En dit maakt in mijn ogen juist de basis van communiceren. Het wel of niet willen overbrengen van een boodschap. Het laten weten aan de ander wat je beleefd, wat je mee maakt en wat er in jou omgaat.

Het belang dat wij hechten aan het willen overbrengen van wat er in ons afspeelt heeft te maken met de emotie die we er aan gekoppeld hebben. Zo is er bij veel mensen een drang van delen op het moment dat er iets overweldigends ervaren wordt.  Bij het zien van een prachtige ondergaande zon of bij het horen van een indringende boodschap hebben we de innerlijke behoefte van willen delen. Het gevoel van samen zijn.

Het delen geeft een gevoel van samenzijn. Het brengt je innerlijke wereld naar buiten en maakt dat de ander hierbij betrokken wordt. Waardoor er meteen een essentieel basis gelegd wordt voor het gevoel begrepen te worden. Dit gevoel “begrepen worden” is eerder een gedachte dat een gevoel van saamhorigheid voortbrengt. We leggen een verbinding met de ander.

Als we ergens in ons leven het idee hebben gekregen dat de ander ons niet hoort, niet begrijpt dan kunnen we dit ervaren als geen erkenning krijgen. Deze erkenning krijgen is voor onze ontwikkeling van zelfvertrouwen enorm belangrijk. We creëren er de basis gedachten van “er toe doen”.

Het “er toe doen” maakt juist dat we gestimuleerd worden om wel te praten over wat er in ons afspeelt. Zodra we ergens het idee krijgen dat wat er verteld wordt er niet toe doet gaan we ons terug trekken. Soms gaan we het tegenover gestelde creëren en roepen we nog harder. Het gevolg is dan dat iedereen van alles gaat zeggen om gehoord te willen worden, alleen het tegenovergestelde is bereikt. We horen niets meer.

Tijdens familie opstellingen komt de basis terug op onze ouders. We willen gehoord worden door één of beide ouders. We willen gezien en erkend worden. En dit gegeven kan heel ver gaan. Kinderen doen alles om de erkenning van hun bestaan te krijgen. En erkenning is wat anders als we geven pietje een snoepje, een speeltje en klaar. Nee, we kijken, we luisteren echt naar het kind. We zien het kind. En daar zit voor veel ouders de pijn. Want als we het kind volledig zouden erkennen zouden we ook ons zelf moeten erkennen. En als we ons zelf zouden gaan erkennen komen we bij de mogelijke pijn dat we misschien zelf niet erkend zijn door onze ouders.

Familie opstellingen is één manier om deze patroon van reageren, deze ketting reactie te doorbreken. Een dierbare van mij heeft echter ooit gezegd: de beste therapeuten die ik heb en heb gehad zijn mijn kinderen. Ze spiegelen mij iedere dag en brengen me bij herinneringen die ik had begraven. En ik denk dat juist dit de kracht is van familie. We willen zo graag de verbinding met een ander hebben. Dit kan het eenvoudigst met degene die de taal kent die jij uitzend. En zo heeft iedere familie, iedere groep, iedere gemeente zijn of haar eigen taal. Waardoor we zo gemakkelijk de verbinding zouden kunnen leggen als we werkelijk gehoord, gezien en begrepen zouden worden.

Veel mensen voelen zich op dit moment niet gehoord, niet begrepen, door de partner, de werkgever, de collega. Velen worstelen met een gevoel van niet erkend worden. Deze niet altijd bewuste emoties sturen ons dan ook in de communicatie. We vertellen niet meer, we vertellen overmatig, we horen niet meer, we zien niet meer. We worden bevestigd in de emotie die er al ligt en om dit los te laten, om te buigen naar wel de erkenning is een moedige stap.

Dit is opstaan en de emotie onder een andere loep te leggen. Wie weet heeft de ouder wel jou gezien en gehoord alleen niet op de voorwaarden die jij zo graag had gewild. Misschien waren jouw ouders wel afgeleid door pijn en verdriet waardoor ze niet meer volledig konden kijken en luisteren. Moeders die een kind hebben verloren, een miskraam hebben gehad, kunnen zo vervuld zijn met pijn dat hoe graag ze ook zouden willen ze niet anders meer kunnen dan kijken naar de overledenen. Vaders die hebben gevochten in een oorlog, of vaders die werkten voor een klein loon en alles moesten doen om hun kinderen en zijn vrouw te voeden waren zo afgeleid door de werkelijkheid van leven dat de aandacht voor kinderen verloren ging.

En wie heeft er geen grootouders uit een oorlog, of welk gezin is er uit die tijd vrij gebleven van een miskraam of een overleden kind? Zijn dit niet de ouders van onze ouders? En hoe kunnen zij jou erkennen als zij dit nooit hebben ervaren doordat de tijd nu eenmaal vervuld was van iets anders. Het is een wonder als jouw ouders je wel erkenning hebben mee kunnen geven. Als jouw ouders je wel gehoord en gezien hebben. Juist dan kan je de ander helpen om gezien en gehoord te worden.

Sta op en breng jouw levens verhaal over aan de ander. Laat de ontkenning los en hoor je eigen verhaal, zie je eigen resultaten door jouw verhaal. En erken de ander in zijn of haar levens verhaal, het brengt ons dichter tot elkaar.

Communicatie en taal les

Communicatie en taal les.

Op de lagere school kregen wij nog geen Engelse les. Een paar jaar later werd dit wel gebruikelijk en nu spreken mijn neefje en nichtje al vrij snel vloeiend Engels in tegenstelling tot hun oom. Na de basisschool is het gebruikelijk om andere talen te leren zoals Frans en Duits. Als we op vakantie gaan spijkeren we dit nog even snel bij of halen we een woordenboek voor Dummy’s . In ieder geval doen we ons best om de taal van de ander te spreken. We willen ons zelf duidelijk maken en vinden het fijn om de ander te begrijpen. Intussen is het zelfs zo dat het van zelfsprekend is dat we Engels en tenminste Duits moeten kunnen spreken.

Het verstaanbaar kunnen maken is dus een belangrijk punt voor ons als mens. Alleen we hebben nog nooit les gehad in het leren begrijpen van de ander. Woorden kunnen we vertalen, woorden kunnen we in een zin plaatsen en we weten er een verhaal van te maken. Alleen dit wil nog niet zeggen dat we de ander begrijpen. Dit is een totaal andere level van communiceren.

Binnen de praktijk hoor ik regelmatig verhalen over : De ander begrijpt mij niet. De man of de vrouw spreekt schijnbaar een andere taal. Als ik doorvraag over hoe dit in het gezin van herkomst was blijkt dat ook daar vader en moeder regelmatig langs elkaar praatten. Kinderen blijken dan ook het gevoel te hebben van onbegrepen zijn door vader en of moeder.

In veel gevallen is het gevoel of de gedachten dat we niet begrepen worden een belangrijk punt. Zodanig belangrijk dat we er aan vast houden en alles doen om wel begrepen te worden. Hierdoor kunnen er verhitte discussies komen of juist lange stiltes omdat de ander mij toch niet begrijpt.

Om elkaar te begrijpen hebben we eigenlijk het zelfde nodig als bij het leren van een andere taal. Eerst weten waar we het over hebben. Het is namelijk erg handig om te weten wat een tafel betekend of een kop koffie. In het Italiaans is het woord bier en drinken qua klank voor bijna gelijk, Birra en Bere. Waardoor ik heel vaak het woord bere kan gebruiken terwijl ik toch echt denk dat ik bier bestel en de dame achter de bar iedere keer vraagt wat ik wil drinken. Dit is het zelfde als met het communiceren met mensen in je eigen taal. Daarin bemerk je al dat sommige mensen meteen levelen en weten wat je bedoelt. Terwijl iemand anders een totaal ander perspectief kan hebben. Dit maakt dat er een andere beleving aan het woord of het verhaal zit. Weet dus wat de ander bedoeld en of dit gelijk is als wat jij bedoeld.

Daarnaast is het vertalen van een woord onmogelijk om het letterlijk te vertalen. Kennis van een taal is dat je begrijpt dat een zin vloeiend loopt. Wij hebben in het Nederlands een andere woord volgorde dan in het Engels of Noors. Daarnaast zijn uitspraken die we hier hebben niet te vertalen in een andere taal. Net als Engels woordgrapjes niet letterlijk te vertalen zijn in het Nederlands. Dit is net als het praten met een ander. De ander heeft een andere filter, een ander perspectief, een ander levensgeschiedenis. Dit maakt dat we andere associaties, andere gevoelens bij woorden hebben. Zo kan het woord “waarom” heel beladen liggen. Emotioneel kan dit een gevoel geven alsof je op het matje wordt geroepen. Echter er zijn genoeg mensen die dit totaal niet zo beleven en iedere dag “waarom” gebruiken. Zo heb ik binnen opleidingen geleerd om vanuit jezelf te praten, aan te geven wat mijn beleving is zodat je niet iets bij de ander legt. Echter daardoor gebruik ik binnen mijn taalgebruik regelmatig het woord “ik”. Dit kan dus vrij irritant voor iemand zijn. Het is dus belangrijk om de woord keuze van de ander te vertalen vanuit het perspectief van de ander. Wat bedoeld de ander. Zo was ik ooit in gesprek met een dame die iedere keer na een zin het woord “ja” gebruikte. Ik vond het mega irritant omdat ik het associeerde met een dame uit mijn opvoeding. De dame gebruikte destijds haar vinger en het woord “ja”. Met als bedoeling, dat ik heel goed moest luisteren. De dame heb ik dit verhaal verteld en aangegeven welke associatie ik bij haar “ja” had. Ze was zich niet bewust van haar “ja”, waardoor we tijdens het vervolg van het gesprek vreselijk moesten lachen om de hoeveelheid ja en we allebei van elkaar begrepen wat de verschillende associaties waren.

En daarmee komen we op een ander belangrijk punt in het aanleren van een taal. Begrip hebben voor de taal. Italianen gebruiken gebaren tijdens het praten, zitten aan je en praten door elkaar. Dit is vanuit hun cultuur gebruikelijk. Als je meer weet hierover ga je ook meer begrip hebben waardoor dit komt en hoe dit werkt. Zo hebben ze binnen het Noors een “jha” die ingeslikt wordt. Dit betekend verder niets, het is geen ja of nee. Het is een klank die wij Nederlanders bijna niet kunnen maken. De Noren vinden dit een vanzelf sprekende klank en zien het niet als woord. Het is een soort bevestiging, een soort van ga door met je verhaal. En ook dit dekt nog niet geheel de lading van dit gebruik. Je kunt je voorstellen dat als wij dit vertalen naar een ja, we denken dat ze ook ja zeggen. Alleen dat is dit woord niet. Het is geen “ja” als “ja”. Je kunt je voorstellen dat dit dus hilarische momenten kan geven als toerist of iemand die de taal wil leren kennen. Dit is zoals wij dit ook zouden moeten kunnen beleven met elkaar. Echter we zien het vaak niet als hilarisch of als “goh, hoe is dat bij jou dan?” We zitten snel in de gedachte “de ander begrijpt me niet” of we zijn zo bezig met ons eigen verhaal duidelijk te maken dat we niet in de gaten hebben dat dit ook vertolkt moet worden door de ander. De tolk voor onze manier van praten is soms wel nodig. Juist omdat we praten vanuit een andere perceptie, gebruiken en belevenissen.

Laten we de taalles op school eens uitbreiden met communicatie les. Wat bedoeld de ander, hoe komt dit over en hoe wordt dit vertaald.. En laten we dan ons leren verbazen op positieve wijze hoe anders we eigenlijk zijn.

Herstellen door eigen kracht

Herstellen door eigen kracht

Bouwen aan je eigen herstel zijn woorden die we steeds vaker tegen komen. Alleen deze woorden definiëren meteen dat het voorgaande beter is dan de situatie waar je je nu in begeeft. Het wil dus zeggen dat we terugkeren naar de voorgaande toestand. Of we gaan het terug brengen in een goede stand. En dat is nu precies wat er in veel hulpverlening gebeurd. We gaan definiëren wat de huidige situatie is en we stellen een plan op waar we naar toe willen gaan. Met andere woorden de huidige situatie is niet goed?

Als een been is gebroken of we hebben  griep dan kan ik me voorstellen dat we aan het herstellen zijn. Anders gezegd we genezen. Zouden we dan bedoelen dat we bouwen aan ons eigen genezingsproces? En als we dit zo zeggen klinkt het misschien wel veel te alternatief.

Als er een probleem is, een situatie waarin we verkeren wat als niet fijn wordt ervaren gaan we snel zoeken naar de oplossing. We willen veranderen, we willen of terugkeren naar het voorgaande of naar een situatie die beter is. Kortom herstel van deze situatie. Alleen ik ben veel meer benieuwd naar de situatie zoals deze is. Ik ga er vanuit dat alles wat er is een functie heeft, anders zou het er in mijn ogen niet zijn. En als de situatie zoals deze nu is, als niet fijn ervaren wordt, zal er toch een reden zijn dat deze er nu is.

We lezen dan ook in bladen en op facebook mooie uitspraken dat het is zoals het is. Daar boven op komt dan ook nog een uitspraak dat het goed is zoals het is. En dat is het nou niet altijd. We beleven het niet altijd als goed. We beleven het als frustrerend en we voelen verzet of verdriet. En deze gevoelens zijn in mijn beleving goed om te ervaren. Sterker nog we hebben er in mijn ogen recht op. Het ervaren van de emotie is in mijn beleving juist waar je recht op hebt. En juist de emotie heeft een functie. Als we boos zijn gaan we handelen. Als we verdriet hebben huilen we.

Daarnaast heeft de gebeurtenis ook een functie. Soms zien we niet wat de functie ervan is op korte termijn. Echter op langer termijn of als we het uit een ander perspectief kunnen bekijken  zien we opeens wat de functie zou kunnen zijn. Familie opstellingen is één van de manieren om patroon inzage te krijgen. Gebeurtenissen krijgen zo opeens geheel ander perspectief. Een familie systeem heeft namelijk ook herstel nodig. Een familie geheim kan zo generaties door wroeten tot het aan het licht kan komen. Net als een ontsteking in het lichaam die zijn weg vindt tot het naar buiten kan komen.

Herstellen doen we vanuit balans. We zoeken ten alle tijden naar het balans, evenwicht. Dit kun je terug vinden in de natuur, in een familie systeem, een organisatie systeem en ook in ons zelf. En om te kunnen bouwen op ons eigen balans, bouwen we op de krachten. De krachten die we innerlijk hebben opgebouwd. Een lichaam heeft na een ziekte immuniteit tegen het virus ontwikkeld. We gebruiken het been wat we wel kunnen gebruiken om verder te komen. En zo werkt dit mentaal ook. Als we een groot sociaal netwerk hebben gebruiken we deze om weer in balans te komen terwijl de ander juist in alle stilte aan balans werkt. We bouwen veerkracht op of juist een bepaalde starheid. Kortom in ons zit een kracht. Zo zit de kracht ook in een familie systeem of organisatie systeem, de natuur.

Onze eigen kracht zorgt ervoor dat we weer in balans kunnen komen. Dat we kunnen herstellen. Juist deze krachten vergeten we snel of zijn onderbelicht. In de hulpverlening wordt er bijna niet naar gekeken, we nemen het over in plaats de ander in zijn kracht te zetten. Door de situatie te laten zijn zoals hij is, de functie ervan te laten ervaren, de gevoelens te laten zijn en dan te herinneren hoe we andere situaties, ervaringen hebben hersteld brengt ons tot onze krachtbronnen.

Krachtbronnen zijn er. In ons en om ons heen. Ze worden dagelijks ingezet zonder dat we er ons bewust van zijn. Als coach vind ik het super om mensen juist deze krachtbron te laten ervaren. Juist omdat ik weet uit eigen ervaringen dat hoe bewuster we worden van onze eigen krachtbronnen hoe krachtiger we zelf kunnen herstellen. Op het moment dat ik mijn leven als geknakt heb ervaren, zijn juist mijn krachtbronnen versterkt doordat ik ze heb ingezet. Sommige zijn echt niet de handigste alleen zijn het wel krachten die ik heb opgebouwd, net als dat jij je krachten hebt!

Hip hipper hipst

Hip, Hipper, Hipst

“Uw website is verouderd” ,  dat wil zeggen uw besturingssysteem is niet meer van deze tijd. Grinnikend denk ik, mijn besturingssysteem is dat ook niet meer, dit hou ik maar voor mezelf. Uiteindelijk komt het erop neer dat ik een hele andere website zou moeten laten maken omdat het systeem is veranderd, zaken anders weergegeven kunnen worden etc. Alleen mijn website is net zo oud als mijn massage tafel die ik heb. En dat is drie jaar dus boekhoudkundig gezien nog niet afgeschreven. Alleen denk ik niet dat ik dit deze meneer kan duidelijk maken, gezien zijn vakgebied.

En zo gaat het, met ons als mensen, voor we het weten zijn we verouderd voor de maatschappij net als een besturingssysteem van de laptop. Als je 50 jaar bent of ouder en werkzoekend dan is dit eigenlijk dezelfde boodschap. Daar kan je het dan maar mooi mee doen. Alleen vraag ik me dus werkelijk af of dit wel zo is. Ik ben begin de veertig en ik voel me mega hip! Oké ik woon in Middelburg, ik schrijf blogs met een aantal volgers (zelfs in Amsterdam), ik coach mensen met succes en ik heb vrienden die me zeer aangenaam gezelschap vinden. Mijn kleding haal ik overal en nergens vandaan, mijn kapper volgt de trends alleen mijn haar wil deze niet altijd volgen. Dus houd ik het bij wat wel mogelijk is. Ik heb geen kinderen, bezoek geen grote evenementen en toch voel ik me mega hip.

In de ogen van iemand die in Amsterdam woont en twintig jaar is zal daar zeker niet mee eens zijn. Mijn ideeën zullen echt verouderd zijn op bepaalde vlakken, ik geloof het graag. Een vriendin van in de zestig is in mijn ogen ook mega hip. Heeft een date met een man, gaat uit en trekt geweldige kleding aan die haar staat. Gaat iedere week bridgen en heeft het super naar haar zin. Een ding doet ze niet, ze blijft niet op de bank hangen en geraniums bekijken. Hoewel ik geraniums geweldige planten vind. In mijn ogen gaat ze mee met de tijd alleen niet in alles.

Gelukkig niet, want mensen van bepaalde leeftijden kunnen geen broeken meer aantrekken met gaten erin die nu weer in zijn. En geweldige nagels met van alles erop en eraan staan super bij de dochter van een vriendin alleen toch niet bij haar moeder. We hebben allemaal onze fases en daar mogen we volgens mij trots op zijn.

Toen ik op de lagere school zat had ik dromen. Mijn juffrouw (oud woord, is nu lerares geworden) van tekenen kon mijn fantasie dan ook zeker waarderen, zeker de verhalen die ik er aan koppelde. De dromen zijn omgebogen naar een bepaalde realiteit besef dat ik droomde, waardoor er opeens een tijd aanbrak van afzetten. Het afzetten als puber leerde ik om te buigen naar idealen. Als afgestudeerde wist ik deze idealen zeker op mijn werk te verkondigen. Ik heb dan ook verschillende projecten op mijn naam staan die grondleggers zijn van zaken die nu hip zijn. Deze idealen werden uiteindelijk frustraties omdat sommige zaken voorliepen op de tijd waardoor ik weerstanden ervaarde. Uiteindelijk ontstond er bezinning en deze werden omgebogen naar visies. De visies hebben hier en daar deuken en scheuren gekregen waardoor ze bijgesteld en toetsbaar zijn gemaakt en uiteindelijk is daar weer een bepaalde levensflow voor teruggekomen waardoor ik veel makkelijker flexibeler kan zijn in deze visies. Kortom als mens ontwikkelen we ons en hebben we onze fases. Jongeren hebben hun andere fases en ik heb nog fases waar ouderen om kunnen lachen.  En ik gun ze, het is toch heerlijk om de dromen van een kind te horen, mee te gaan in de idealen van jongeren. Waardoor ik, nu ook in mijn ontwikkeling vanuit een ander perspectief weer mee kan bewegen.

Alleen afgeschreven, nee daar geloof ik niet in. Ik vind het heerlijk om de verhalen van een oudere generatie te horen, er zit kennis en wetenschap die ik niet heb. Er is geduld of een manier van kijken die wij misschien wel vergeten zijn. Niet dat dit erg is, zeker niet. Alleen oud, geschiedenis is per definitie niet verkeerd. En volgens mij zijn alle vijftigers mega interessant voor werkgevers. Alleen je moet wel weten hoe je wat in moet zetten. Een vijftiger zal misschien niet met de nieuwste hypes komen, alleen weet hij wel hoe je de hype om kunt zetten tot een mega succes. Want uiteindelijk waren deze mensen dertig jaar geleden mega hip! En zijn zij de grondleggers van dat wat nu hip is. Zij hebben namelijk hun ideeën om weten te zetten tot concrete zaken waardoor er opeens een mobiele telefoon is ontstaan. Nu kunnen we er niet meer om heen.

En dat is denk ik de kunst, zorgen dat je er niet om heen kunt. Een grote groep ouderen maken daardoor bridgen tot een mega populaire bezigheid. Alleen het gros van de mensen is daar helemaal niet mee bezig, want hoezo is bridgen hip? Bridgen is echt hip, voor als je kunt genieten van je pensioen. En dit is een groep die echt steeds groter wordt.

Mijn website is inderdaad voor deze tijd wat verouderd, en kan mijn besturingssysteem niet hetzelfde als die van zijn opvolgers. Echter misschien valt hij nog ergens op te pimpen voor ik hem inruil en mega veel geld mag neertellen voor de korte tijdsduur. Want uiteindelijk is dat wat nu hip is over drie jaar ook weer oud…

Mijn website is gewoon hip en die nieuwere is hipper en hipste is voor een coachpraktijk niet zo interessant. Kortom blijf meegaan met de tijd en voel je gewoon hip!

Communicatie filter

Communicatie is één van de meest besproken onderwerpen binnen bedrijven. We komen het iedere dag tegen, we gebruiken het iedere dag en toch gaat het iedere dag weer mis. Vaker dan wij in de gaten hebben gaat de communicatie mis. We kunnen er studies aan weiden, we kunnen er lezingen over geven of volgen, we kunnen er eindeloos over communiceren. En dan nog, nog gaat het mis.

Jaren geleden, en dan praat ik echt over lang geleden intussen. Kreeg ik het vak omgangskunde. Items rondom communicatie werd behandeld, feedbackgeven werd in de treuren door genomen. Zover dat ik tijdens mijn eerste baantjes niet anders kon doen dan op de “juiste” manier feedback geven, en nog begreep ik niet wat er mis ging.

Volgens een boekje praten, zoals we het geleerd hebben van de dame van de cursus, de leraar, de psycholoog en toch werkt het niet. Het zou toch zo simpel kunnen zijn? Laten we starten met een sandwich methode, we geven een compliment, we geven aan wat we als vervelend ervaren in de ik vorm en we eindigen met een compliment. Alleen de boodschap die we werkelijk wilde overbrengen komt niet over. Dan gaan we over in de feedback, we houden alles in de ik vorm, we praten over wat we zien of horen, het waarneembaar gedrag vervolgens geven we aan hoe dit overkomt en daarna vragen we of dit ook als zodanig bedoeld is of geven we aan wat we wenselijk vinden. Kortom mooie schema’s zijn er over te vinden. Dan hebben we ook nog een mooi gegeven als zender en ontvanger, de ruis die er plaats kan vinden waardoor we iedere keer aangeven begrijp ik goed dat,.. Dit om te voorkomen dat we elkaar niet goed begrijpen. Je zou denken genoeg tools!

Nu heb ik al aardig van deze manieren onderwezen gekregen, gelezen, etc en nog gaat het bij mis. Of ik ben niet zo vaardig in dit vak of er speelt iets anders. Zo ben ik er achter gekomen dat de beleving, de manier van hoe ik of jij in het leven staat de manier van horen, zien (waarneming) bepaalt. Als ik de ander als een bedreiging ervaar hoor ik de boodschap heel anders dan als ik de ander lief vind en op hemel. Laat staan als ik de ander niet vertrouw. Deze manier van horen, kijken, de manier van in het leven staan heeft niets met de ander te maken. Dit heeft alleen met mij, mezelf te maken.

En dit gaat iedere dag door, we hebben de beleving algemeen. Zo zie ik de wereld, mijn leven, de ander etc. Alleen we hebben ook nog de beleving van het moment. Dit wisselt ieder moment van moment. Hoe bewuster we hier mee omgaan hoe meer we ervaren hoe snel dit eigenlijk afwisselt. Laten we zeggen dat we bij de kassa moeten afrekenen, “vijf euro tien alstublieft” De tonatie kan verveeld zijn of vermoeid. Het kan ook zijn dat ik zelf vermoeid, verveeld of geïrriteerd ben en dat er met de ander niets aan de hand is.  Het gevaar is dan ook dat als ik feedback geef, ik de ander als het ware beschuldig van “verveeld” zijn. En dit doen we dan ook iedere dag, wij vinden namelijk echt veel van de ander. Kijk maar eens naar een voetbal wedstrijd en de voor en na besprekingen. De programma’s op t.v. zijn er legio. We kunnen heel goed aangeven wat we bij de ander zien en ervaren. En als we dit nu eens bij ons zelf houden?

Zo geef ik aan bij de ander dat ik mogelijk mee zou gaan. Een redenatie van de ander waaruit blijkt dat uit praktisch optiek dit niet echt handig is. Ik vind deze redenatie terecht en ik leg me er bij neer. Echter ik had het eigenlijk toch wel leuk gevonden om mee te gaan. Niet de reis er naar toe en alle praktische redenen, het samen weg zijn had ik leuk gevonden. En toch besluit ik om mijn mond dicht te houden. Gek genoeg komen dan onbewust de vragen, zou de ander me niet mee willen hebben? En allerlei andere spinsels die in mijn hoofd plaats vinden. De ander is nou eenmaal iemand die vanuit praktisch oogpunt de wereld bekijkt. En ik, ik kijk vanuit gezellig, leuk, etc  het hoeft niet praktisch te zijn. Alleen deze twee verschillende manieren van kijk op de wereld maakt het al lastig om de juiste communicatie te vinden. Ik zou gevraagd kunnen hebben ga je liever alleen? Of zou je het niet leuk vinden als ik wel mee ga? Alleen dan nog, gaat de filter van de ander eroverheen en die is anders dan mijn filter.

Het hebben van onze filters maakt wie we zijn. We hebben van alles meegemaakt, we hebben van alles geleerd, we hebben zogezegd de referentie kader. En deze is uniek. Dit maakt dan ook dat er geen gelijke filter is waardoor wat er ook gecommuniceerd wordt onze uniek filter aanstaat. Zelfs het lezen van de woorden, mijn blog wordt op menig manier gelezen. En echt niet altijd op de manier zoals ik het bedoeld heb. Mijn beleving die ik probeer te uiten gaat ten alle tijden eerst door de filter en deze bepaalt hoe ik het uit, jouw filter bepaald uiteindelijk hoe het bij jou binnen komt.

Buitenom de woord keuze hebben we natuurlijk de lichaam signalen die grote partte spelen hoe bepaalde zaken gefilterd worden. Misschien maakt het communiceren makkelijker als we meer met ons zelf communiceren. Zodat we weten hoe de dag is, ben ik moe dan filter ik alles op een andere manier dan als ik super enthousiast ben. En als we weten hoe we de zaken filteren dan zouden we mogelijk kunnen communiceren vanuit dit gegeven. Echter, mits maar.. Dan nog filtert de ander dit op zijn of haar manier. Kortom er zijn talloze manieren en nog werken deze niet vlekkeloos. Wellicht helpt het als we accepteren dat communicatie mis gaat. En kunnen we misschien beter gaan praten over de filter die we hebben dan over de manier van communiceren.

Als ik naar mijn eigen filter kijk, kom ik erachter dat er echt wel wat vuiltjes inzitten. Tijdens het schoonmaken zie ik dat er ook beschadigingen in zitten. Ach, ik poets hem geregeld en de beschadigingen laat ik zijn zoals ze zijn. Ik probeer ze wat bij te schaven en hier en daar wat te herstellen. En weet je, ik kijk steeds meer naar de manier van filteren bij mensen. Dit is veel mooier dan me bezig houden of de boodschap goed gegeven is. Een filter zegt veel meer over de ander dan de boodschap die gegeven wordt, ik hoor het namelijk altijd vanuit mijn eigen filter. Net als jij.

Vouwen uit je leven strijken!

Een van de terug kerende werkzaamheden is het huishouden. Zo sta ik al neuriënd de wasgoed weg te werken en ben ik bij de stapel overhemden aangekomen. Strijkbout is warm, waterreservoir gevuld en stomen maar. Althans ik doe mijn best om het overhemd gladgestreken de kast in te krijgen. Na overhemd nummer 14 vraag ik me af hoe andere mensen het voor elkaar krijgen om een overhemd zo glad gestreken te krijgen. Ieder overhemd heeft wel iets waar ik mijn kritische oog op kan richten. De al neuriënde tijd is vervlogen en de stilte heeft plaats gemaakt. Opperst geconcentreerd maak ik er een glad kunstwerk van. Dat is mijn intentie alleen ik begin nu te twijfelen aan mijn strijk technieken. Of ik strijk een dubbele vouw of een toch niet zo mooi perfect gladde rug als ik zou willen.

Het lijkt erop dat anderen dit toch altijd veel beter doen. Ergens vraag ik me dan ook af wat is de techniek van glad strijken? Gladstrijken is niet mijn beste kunst, niet met overhemden en niet in het leven. Een fout die ik heb gemaakt is gemaakt en de oneffenheden zijn zo als ze zijn. In tegenstelling tot wat ik om me heen zie. Een wetsvoorstel strijkt het effect van de vorige wet weer glad, uitspraken van bekende Nederlanders worden glad gestreken en alsof er niets meer aan de hand is leven we verder. Een plooi in het leven wordt weer weg gestreken.

Soms kunnen we met zijn allen het toneel op, of beter gezegd we hebben geen toneel meer nodig. We doen alsof er niets meer aan de hand is na een intense ruzie, we laten uitspraken van bekende Nederlanders of politici na een kleine ophef weer voor wat het is en gaan verder. De tijd strijkt de oneffenheden glad. Alleen dit glad strijken heeft wel de nodige stoom nodig. We moeten even een goed weerwoord geven, flink stoom geven en na wat verhitte pogingen lijkt het terug in de kast gehangen te worden. Net als de intussen 14 gestreken overhemden.

We zeggen met zijn allen “sorry” en leven weer verder. En als we de sorry niet meteen aanvaren, dan blijven we te lang in onze emotie hangen. Alleen wat als de sorry even niet binnen kan komen. Wat als de plooi even niet weggestreken kan worden. Is dit dan zo erg?

Moeten we verhit stoom afblazen? Allerlei discussies op facebook neerzetten, en daardoor nog meer uitspraken ontlokken waardoor we zoveel valse vouwen strijken waardoor geen sorry meer gezegd kan worden.

Een woord, een uitspraak kan mij soms raken, ik voel mijn eigen verhitting opkomen en intussen weet ik dat mijn stoomgedrag nergens toe leidt. Woorden kunnen scherp zijn. Ze kunnen meer doen dan alleen raken, ze kunnen bij blijven, in je hoofd nestelen, gedachtes creëren en overtuigingen maken. Dit kan weer resulteren in inprentingen. Deze inprentingen leiden vervolgens tot allerlei gedragingen wat de ooit gezegde zin nooit als intentie heeft gehad.

Binnen facebook lees ik uitspraken binnen discussies waarin wordt gediscrimineerd. En zonder dat de schrijver van de uitspraak dit zou willen kunnen de woorden meer effect hebben dan eerst doordacht was. Dit effect kan veel groter zijn, negatiever zijn dan ooit gedacht was. Alleen deze tijd maakt dat een uitspraak razend snel alle kanten op kan gaan. We weten niet wie de lezer is en welke referentiekader er achter zit. En dan, dan denken we dat de tijd uitspraken weer glad strijkt?

Sommige zaken kunnen we niet gladstrijken, sommige vouwen blijven er zitten. Natuurlijk kunnen we naar de stomerij gaan alleen moeten we misschien accepteren dat er soms een vouwtje zit. Soms zeggen we iets niet helemaal recht of juist krom, en is er een vraag nodig om te achterhalen wat de ander nu werkelijk bedoeld. En soms hebben we dan nog een vraag nodig om te weten of er ook is nagedacht over een achtergrond van de ander. Soms hebben we gewoon nieuwsgierigheid nodig om een uitspraak van wie dan ook te kunnen begrijpen. En als we deze niet begrijpen, aangeven hier kan ik geen begrip voor opbrengen. Zonder meteen de stoom los te laten.

Ik strijk nog vijf overhemden, en ik accepteer de vouwen die ik er in heb gestreken. Wetend dat als ik morgen één van de gestreken overhemden aantrek, er binnen korte tijd bewegingsvouwen inzitten. Iedere beweging in mijn leven, geeft zijn eigen vouw. 

Levensloop

De lijnen van het leven

Met als achtergrond de Middellandse zee wil een Franse dame op de foto gezet worden door vermoedelijk haar dochter. Niet zomaar een foto, er moet een zeer mooie tussen zitten. De haren worden goed gedaan, de glimlach wordt tevoorschijn getoverd en de dochter klikt er aardig op los. Echter na het bekijken van de foto's op de camera  is de dame niet tevreden. De gehele sessie moet overnieuw plaats vinden.

Trots, rechtop staat ze, met een mooie glimlach en diep bruine ogen afgetekend tegen de blauwe lucht. Haar gezicht getekend door de jaren. Diepe groeven maken zichtbaar dat er lijnen van zorgen zijn achter gebleven. De vele kraaienpootjes geven de goedlachse dame een vrolijke aftekening. Geen botox spoor te vinden, geen facelift heeft er plaats gevonden.

Dit in tegenstelling met een gelijke dame die langs loopt. Haar wangen blijven even strak staan en op haar voorhoofd is geen rimpel te bekennen. Op het eerste gezicht is het een mooi en goed verzorgde dame, tot op het moment dat ze in gesprek gaat met de man die bij haar is. Aan het gesprek te bemerken zijn ze het niet geheel eens met elkaar. Echter de frons blijft uit, en de glimlach blijft ergens strak staan. Aan de klank van haar stem, de gebaren en haar ogen zie ik dat ze het niet eens is met de man. Echter het gezicht zegt totaal iets anders, namelijk niets. Ze blijft goed verzorgd om te zien, aan de buitenkant.

Ik geloof dat als ik de beide dames in gedachten tegenover elkaar zou zetten, dat de leeftijd niet veel uit zou maken. Vermoedelijk zullen er hoog uit vijf jaar tussen kunnen zitten. En toch is er een wereld van verschil. Sporen die zichtbaar zijn, tastbaar. Soms zijn ze zelfs voelbaar hoe het leven zijn grip heeft gehad op een mens en dan de ander, waar de sporen lijken te zijn gewist. Alleen voor een goede kijker is er een nieuw spoor bijgekomen.

Emoties tekenen ons gezicht, het geeft expressie. Het geeft weer hoe we ons voelen, hoe we op dit moment zijn. Een reflecterend geheel van onze innerlijke wereld. En wat reflecteren we als we deze expressie gaan vertroebelen. Alsof de jaren niet hebben mogen bestaan. Vegen we dan de emotie uit ons leven weg, zijn de sporen niet meer zichtbaar? Mag het er niet zijn?

In een boek stond de fantastische zin; "Het is mijn redding dat ik mijn verdriet aan de buitenkant draag, waar het niemand kan ontgaan". Er is toch niets mooier dan de emotie aan de buitenkant te laten zijn, zodat de ander kan zien dat het jouw raakt. Dat het iets met jou doet. Het is juist de verbinding tussen mijn innerlijke wereld en de wereld om mij als mens heen. Als niemand mag zien wat mijn emoties zijn, dan laat ik niemand toe aan de binnenkant van mijn zijn.

Als tranen van verdriet over mijn wangen neerdalen geeft het jou als ander de kans om mij te troosten. Als mijn lach galmt door een zaal weerkaatst het jouw innerlijke glimlach en geeft het de kans om de ander mee te nemen in plezier. Juist door het tonen van mijn emotie, het dragen aan de buitenkant geeft het weer wat er gebeurd met mij als mens.

Juist de jaren uit mijn leven hebben mij gemaakt, mij gevormd wie ik ben. En ik mag trots zijn op dat wat ik heb doorstaan. Een denkrimpel in mijn voorhoofd geeft mijn denken weer, mijn fronsende groef tussen mijn ogen geeft mijn kritische blik weer. De eeuwige jeugd zit in mijn hart, en het vormen van het leven zit bij mij aan de buitenkant. Ik mag trots zijn op het leven en dit mag gezien worden, zoals ik graag mensen zie waar de lijnen zichtbaar zijn.

"Anderen dragen hun verdriet in hun hart. Ongezien holt dat verdriet hen van binnen uit. Het is mijn redding dat ik mijn verdriet aan de buitenkant draag, waar het niemand kan ontgaan". Als we allemaal ons verdriet aan de buitenkant dragen, in plaats te maskeren, dan hoeven we ons niet meer druk te maken over de lijnen in ons gezicht en de vormen van ons lichaam. Dan kunnen we bezig zijn met het troosten van de ander en het laten troosten van ons zelf. Zodat ons hart de ruimte krijgt en we de vrijheid geven aan plezier.

De lijnen van het leven

De lijnen van het leven

Met als achtergrond de Middellandse zee wil een Franse dame op de foto gezet worden door vermoedelijk haar dochter. Niet zomaar een foto, er moet een zeer mooie tussen zitten. De haren worden goed gedaan, de glimlach wordt tevoorschijn getoverd en de dochter klikt er aardig op los. Echter na het bekijken van de foto's op de camera  is de dame niet tevreden. De gehele sessie moet overnieuw plaats vinden.

Trots, rechtop staat ze, met een mooie glimlach en diep bruine ogen afgetekend tegen de blauwe lucht. Haar gezicht getekend door de jaren. Diepe groeven maken zichtbaar dat er lijnen van zorgen zijn achter gebleven. De vele kraaienpootjes geven de goedlachse dame een vrolijke aftekening. Geen botox spoor te vinden, geen facelift heeft er plaats gevonden.

Dit in tegenstelling met een gelijke dame die langs loopt. Haar wangen blijven even strak staan en op haar voorhoofd is geen rimpel te bekennen. Op het eerste gezicht is het een mooi en goed verzorgde dame, tot op het moment dat ze in gesprek gaat met de man die bij haar is. Aan het gesprek te bemerken zijn ze het niet geheel eens met elkaar. Echter de frons blijft uit, en de glimlach blijft ergens strak staan. Aan de klank van haar stem, de gebaren en haar ogen zie ik dat ze het niet eens is met de man. Echter het gezicht zegt totaal iets anders, namelijk niets. Ze blijft goed verzorgd om te zien, aan de buitenkant.

Ik geloof dat als ik de beide dames in gedachten tegenover elkaar zou zetten, dat de leeftijd niet veel uit zou maken. Vermoedelijk zullen er hoog uit vijf jaar tussen kunnen zitten. En toch is er een wereld van verschil. Sporen die zichtbaar zijn, tastbaar. Soms zijn ze zelfs voelbaar hoe het leven zijn grip heeft gehad op een mens en dan de ander, waar de sporen lijken te zijn gewist. Alleen voor een goede kijker is er een nieuw spoor bijgekomen.

Emoties tekenen ons gezicht, het geeft expressie. Het geeft weer hoe we ons voelen, hoe we op dit moment zijn. Een reflecterend geheel van onze innerlijke wereld. En wat reflecteren we als we deze expressie gaan vertroebelen. Alsof de jaren niet hebben mogen bestaan. Vegen we dan de emotie uit ons leven weg, zijn de sporen niet meer zichtbaar? Mag het er niet zijn?

In een boek stond de fantastische zin; "Het is mijn redding dat ik mijn verdriet aan de buitenkant draag, waar het niemand kan ontgaan". Er is toch niets mooier dan de emotie aan de buitenkant te laten zijn, zodat de ander kan zien dat het jouw raakt. Dat het iets met jou doet. Het is juist de verbinding tussen mijn innerlijke wereld en de wereld om mij als mens heen. Als niemand mag zien wat mijn emoties zijn, dan laat ik niemand toe aan de binnenkant van mijn zijn.

Als tranen van verdriet over mijn wangen neerdalen geeft het jou als ander de kans om mij te troosten. Als mijn lach galmt door een zaal weerkaatst het jouw innerlijke glimlach en geeft het de kans om de ander mee te nemen in plezier. Juist door het tonen van mijn emotie, het dragen aan de buitenkant geeft het weer wat er gebeurd met mij als mens.

Juist de jaren uit mijn leven hebben mij gemaakt, mij gevormd wie ik ben. En ik mag trots zijn op dat wat ik heb doorstaan. Een denkrimpel in mijn voorhoofd geeft mijn denken weer, mijn fronsende groef tussen mijn ogen geeft mijn kritische blik weer. De eeuwige jeugd zit in mijn hart, en het vormen van het leven zit bij mij aan de buitenkant. Ik mag trots zijn op het leven en dit mag gezien worden, zoals ik graag mensen zie waar de lijnen zichtbaar zijn.

"Anderen dragen hun verdriet in hun hart. Ongezien holt dat verdriet hen van binnen uit. Het is mijn redding dat ik mijn verdriet aan de buitenkant draag, waar het niemand kan ontgaan". Als we allemaal ons verdriet aan de buitenkant dragen, in plaats te maskeren, dan hoeven we ons niet meer druk te maken over de lijnen in ons gezicht en de vormen van ons lichaam. Dan kunnen we bezig zijn met het troosten van de ander en het laten troosten van ons zelf. Zodat ons hart de ruimte krijgt en we de vrijheid geven aan plezier.

Bescherming van de kievit

Een blijvende Tjoewiet

De lucht kan er op mooie dagen in het voorjaar van vervuld zijn: 'Tjoewiet', de kreet van de kievit die zijn eigen naam roept. De spectaculaire buitelende capriolen, het elegante pak en de kuif als een lange veer op de hoed van een Musketier verschaffen de kievit een gracieus voorkomen.

Tijdens een wandeling over het laarzen pad, langs het water tussen Middelburg en Veere is het een levendige bedoeling in alle rust. Althans voor ons is het rust, de vogels, de ganzen, de vissen en de eenden zijn in de weer rondom hun nest of houden hun kleine piepende kuikentjes in de gaten voor al het gevaar wat er dreigt. Hazen staan ver in het weiland te roffelen en maken een lawaai van jewelste. Je ziet en hoort het, mits je er in alle stilte tussen wandelt en er oog voor hebt. Voor mij als wandelaar loop ik in alle stilte en rust te genieten, voor de dieren ben ik een dreigend gevaar. Ganzen geven van ver al een gakkend geluid en zo worden de vogels in de verre omgeving duidelijk gemaakt dat we in aantocht zijn. De eenden vliegen weg of maken een beweging om ons af te leiden.

Het is zo herkenbaar voor ons als mens. Als wij gevaar zien hebben wij ook onze mechanismes om de ander af te leiden. Binnen coach gesprekken, familie opstellingen noem ik dit het moment van draaien. We draaien als het ware om de hete pot heen. We gaan nooit in één keer onze ziel en zaligheid blootgeven en zeker niet als we al jaren gezwegen hebben. Echter hoe mooi de afleiding technieken ook zijn, we geven ook prijs dat we iets verbergen. Ogen draaien, handen worden onrustig, we beginnen een ander onderwerp etc er zijn legio manieren te bedenken. En zo hebben we allemaal wel iets wat we ons eigen hebben gemaakt. Het werkt, net als de meerkoet die ijverig lawaai schept om zo zijn vrouwtje in alle stilte op de eieren te laten zitten.

Bij familie opstellingen kunnen familie “geheimen” zichtbaar worden. Dat waar nooit over gepraat mocht worden, nooit aan het licht mocht komen. En toch baant zo’n geheim in een systeem zijn weg om zichtbaar te worden. Tijdens een opstelling kan het dat de representant opeens hees raakt, weg draait, niet kan kijken of andere lichamelijke uitingen weergeeft. Het geeft een voelbare spanning onder de representanten maar ook bij degene die de opstelling vraagt. Het is als het ware een spanning die opbouwt en als een vulkaan openbarst. Voordat het openbarst is er de spanning, de angst, iets wat er al jaren is en met alle denkbare matten is weggemoffeld. En dan opeens als de openbarsting er is ontstaat er weer ontspanning, de energie kan weer zijn weg vinden en er ontstaat een rust, een kalmte.

Dit is gelijk als bij de gakkende ganzen, je ziet ze kijken, ze hebben ons waargenomen. In alle stilte, wat gebogen voorover nemen ze waar en dan, dan opeens als het te dreigend wordt, komt de uiting, het gakkende geluid en vliegen ze weg als afleiding.

Bij een hevig gevaar gaan we over in de vecht stand. Dit doen bijvoorbeeld kippen als je te dicht bij haar kuikens komt. Ze blazen zich op, worden groter en staan licht gebogen voorover klaar om in de aanval te gaan. En reken maar dat ze je aanvalt! Daarnaast hebben we ook de vlucht stand zoals de ganzen tijdens deze wandeling. Zodra wij als mens in een vecht of vlucht stand raken geeft de lever glucose af, gaat de hartslag omhoog, bloedvaten verwijden en de ademhaling versnelt. Dit door een mooi systeem in onze hersenen waardoor Adrenaline en Cortisol wordt afgegeven.

 In plaats van vechten kunnen we ook in de bevries stand terecht komen. Bevriezen is net als de haas die in alle stilte blijft liggen in het gras om maar niet ontdekt te worden.

Het kan zijn dat ons lichaam in het gevaar blijft “hangen”, ergens blijven we op onze hoede en zijn we alert. Onze zintuigen blijven waarnemen, spieren blijven gespannen en onze pijngrens ligt hoog. Ergens is het gevaar nog niet geweken en is er nog geen dopamine en endorfine aangemaakt.

Bij gevaar veinst een kievit een gebroken vleugel en probeert zo een naderende wezel, vos of hermelijn weg te lokken bij het nest.

Zo mooi en zo gewiekst is deze beschermer. Het heeft zijn functie en is effectief net als de bescherming die wij voor ons zelf hebben gecreëerd. Alleen wat als de vleugel lam blijft hangen? Wat als wij blijven hangen in onze bescherm technieken? Dan is de effectieve manier opeens het tegen over gestelde en werkt het ons in de "nesten" . De lamme vleugel is geen bescherming meer.

Sorry dat ik iets voel!

Sorry dat ik geraakt ben

Zijn ogen draaien weg als ik verder vraag. Heel even kijkt hij ver weg, de diepte in of ergens waar zijn gedachten hem mee naar toe nemen. Een traan vult zijn ogen en langzaam baant deze zijn weg over zijn wang. Zoals de traan zijn weg baant lijken zijn gedachten hem mee te nemen naar een wereld waar alleen hij zijn weg weet te vinden. Als de traan van zijn wang naar beneden druppelt om ergens de aarde te vinden lijken zijn gedachten weer terug te komen. Een verontschuldiging vult de ruimte.

Tijdens coach gesprekken komen mensen dicht bij hun gevoel. De realiteit van alle dag lijkt dan heel even aan hun voorbij te gaan en komt er een eenwording met de gedachtes die diep verstopt lijkt te zijn. Niet alleen de ogen maar ook de houding nemen een andere wending. De ruimte vult zich met een bepaalde stilte en ergens in mij voel ik een stilte plaats nemen waarbij zelfs de tikkende klok geen geluid meer maakt. Dit punt, de eenwording met het pure gevoel, de emotie die in alle tijd meegenomen wordt en toch verstopt lijkt te zijn neemt een wending. Alsof je een trap mag afdalen waar niemand kan komen en je een bent met het gevoel wat zo diep verstopt lijkt te zijn.

En dan, als er opeens een besef komt, dat je heel even afgedaald bent naar dat ene punt waar niemand anders kan komen. Je wel of geen woorden hebt gegeven over dat wat op je netvlies afspeelt komt er opeens een verontschuldiging.

Een verontschuldiging voor wie? Voor wat? Het lijkt iets wat we allemaal doen. Ik zie het binnen mijn praktijk maar ook bij vrienden waar opeens een gesprek plaats vindt over dat wat er speelt. Is het dat we niet mogen afdwalen naar dat punt, waar we geraakt zijn in het bijzijn van een ander? Of willen we niet dat een ander ziet dat we heel even afdwalen en onze diepste emotie weten te vinden?

Het afdwalen naar de ruïnes van het leven is iets wat we allemaal doen in meerdere of minder mate. In veel gevallen wandelen we in ons eentje dit pad af. We vinden het meer dan normaal om alleen naar de emotie te gaan. De angst, de pijn, het verdriet, we hebben het allemaal en toch houden we deze intense emotie in veel gevallen voor onszelf. De ruïne lijkt de plaats te zijn waar niemand mag komen en als we er zijn zeggen we sorry.

Zijn deze ruïnes de onbewuste heersers in ons leven waarvan we niet mogen laten weten dat deze er is? Of zijn we zo geconditioneerd door de omgeving dat we de pure emotie niet meer mogen laten zien, denken we dat we deze niet mogen laten zien?                                                                                    Als een kind vol verdriet naar je toe komt, met ogen gevuld met grote tranen en het kind niets anders kan doen dan hikken van verdriet, verwachten we dan dat het kind sorry zegt?

Als coach en ook als mens vind ik het een van de dierbaarste momenten als een ander mens mij zijn of haar emotie laat zien. Me meeneemt al dan niet met woorden naar de ruïnes van zijn of haar leven. Ik heel even naast de ander kan zitten, de hand kan vasthouden en mee kan kijken, mee kan voelen. En juist doordat de ander me toelaat om dit kwetsbaarste stukje van zijn of haar leven te delen. Kan ik als medemens de ander weer zacht meenemen naar het moment van alle dag als de ander de weg terug zou vergeten.

Hoe eenvoudig ik het ook opschrijf, het is voor mij een moeilijke weg geweest om een ander toe te laten in deze weg van afdwalen naar de diepte. En nog, nog ben ik me er bewust van dat het afdwalen naar de ruïnes van mijn leven een ongemakkelijk gevoel kan geven. Alsof ik me er voor schaam, alsof ik faal, alsof ik opeens minder ben.

Echter is niet de kern van ons zijn het krachtigste dat er is? En als ik door het leven pijn, verdriet en angst verstopt hebt in mijn ruïnes omdat het me even te veel heeft geraakt, kan ik dan juist de tijd nemen om deze te helen, stap voor stap of is daar niet een ander een aangewezen persoon voor? Niet voor niets is er een reclame gemaakt met “kusje erop?” het werkt, als kind, als volwassene. Dus laten we ons niet misleiden in onze verontschuldigingen. Laten we onze kern zien aan de ander zodat we de ruimte nemen om deze te helen. En weet dat er nooit een reden is om je kern te verontschuldigen. Het is namelijk wie je bent, het is het leven dat jouw kern heeft geraakt en laat het leven dan dit ook weer helen.

Verontschuldig jezelf nooit als je heel even afdwaalt en één bent met die gedachte, die herinnering die in jouw ruïne te vinden is. Ik vind het een eer als ik heel even jouw kern mag zien. Daarnaast geeft het mij verantwoording om er zorgvuldig mee om te gaan. Zoals het voor iedereen een verantwoording schept als de ander zijn kern laat zien. Geen sorry, een ferm: dank je!

Als je niet weet waar je naartoe wilt, maakt het ook niet uit welke afslag je neemt.

 

Zodra de vakantie planning start ontstaat erbij mij een soort “ik weet het niet meer”, alsof ik voor een kast met snoepjes sta en er ééntje mag kiezen terwijl ieder snoepje wel iets heeft wat lekker is. Verdwaald kijk ik wat rond en geeft internet de meest mooie opties om op vakantie te vertrekken. Ik moet dan vervolgens gaan kiezen uit : wanneer, waarnaartoe en waar heb ik zin in? Strand, dus warm en een handdoek, of wil ik cultuur snuiven? En wat als ik alles wil combineren, zodat alles wat ik leuk vind aan bod komt? Echter in de hitte cultuur gaan snuiven is ook weer geen goede optie. Ingewikkeld proces dat keuzes maken.

Nu had ik afgelopen maanden een heldere ingeving, een optie naar Sicilië, daar had ik me al eerder over gebogen en dat zou het worden. Kans op mooi weer, cultuur, de Etna beklimmen,  precies alle facetten waar ik nu behoefte aan heb.

Normaliter laat ik me voor een vakantie verassen en zie ik wel wat er gaat gebeuren.  Er is in veel gevallen zoveel te zien en te ervaren dat ik van tevoren niet weet waar ik zin heb. Daarnaast, nog meer keuzes waar ik niet zo goed in ben dus beperk ik het met favorieten, globaal. Ik weet wanneer ik vertrek en wanneer ik terug kom, globale plaatsen die ik aan wil doen en dat is het. Vooruitplannen is aan mij niet besteedt. Echter deze vakantie is het anders!

We struinen internet af, ik pluis boekjes door en er wordt een route bepaald. Sterker nog, overnachtingen zijn geregeld, route uitgestippeld met kans om daarin wat te schuiven. Goed voorbereid, koffers aangepast op alles wat we willen ondernemen en klaar voor vertrek! Deze keer heb ik mijn keuzes goed weten te maken, afgestemd met de ander en mezelf. Tevreden vertrekken we. Tot dat we in Amsterdam een bericht binnen krijgen dat onze vliegreis is geannuleerd doordat er een staking is. Daar gaat mijn goed voorbereide vakantie.

Als we keuzes maken kan het tegenvallen. Sterker nog, als we ons voorbereiden op iets, ons verheugen en het gaat niet door dan is de tegenvaller  nog heviger. Deze emotie van tegenvallen vind ik vervelend. Ik kan er wat gedemotiveerd door worden.  Dit belemmerd mij dan ook in een keuze maken, het verheugen op. Onbewust vind ik de emotie van mogelijke tegenvaller zo hevig dat ik het uit de weg wil gaan. En dus geen keuzes maak. Logischerwijs, het valt nooit tegen.

Natuurlijk is deze gedachten gang een heerlijke kronkel die ik mezelf ergens wijs heb gemaakt. Het vermijden van emoties waardoor we een gedachten gang creëren is dan ook iets wat we allemaal doen. Het uit de weg gaan van het één creëert een weg naar het ander. En daar hebben we allemaal een logische onderbouwing voor gevonden. Wat voor anderen echt onlogisch kan zijn.

Als we naar elkaar toe uiten “ik begrijp echt niet dat je het zo moeilijk vindt om …” worden de beweegredenen in veel gevallen goed uiteengezet. Alleen deze uiteenzetting hoeft niet logisch te wezen. De kunst is om eens goed te kijken naar wat maakt dat ik deze keuze maak. Wat heeft ervoor gezorgd dat ik dit logischerwijs vindt.

Keuzes maken is voor mij eenvoudig als ik tussen twee dingen kan kiezen. Echter het overzicht van de gevolgen, het mogelijk uitsluiten van etc. kan ervoor zorgdragen dat ik een periode in innerlijk conclaaf blijf. Totdat ik de keuze heb gemaakt en ervoor ga. Als het dan tegenval is dit meegenomen in mijn innerlijk conclaaf of ik accepteer dit gegeven. Dit wikken en wegen is voor mij een innerlijk proces waar ik weinig over uitweid.  Tot de keuze is gemaakt en dan ga ik.

Het proces van komen tot een keuze kan leiden tot een impasse. We kunnen geen pad stellen en vallen daardoor als het ware tot stilstand. Binnen relaties, teams maar ook innerlijk kunnen we tot deze stilstand komen. De tegenstellingen hebben nog geen overeenkomst gevonden om te kunnen gaan. Hierdoor gaan we als het ware in de fase rust. Een periode van rust geeft de kans op herstel en harmonie. Hiervan uit kunnen we tot beweging komen.

Keuze maken is als het ware in beweging zijn. Waarbij een bepaalde koers bepaling wenselijk is, anders vallen we over in een bepaalde deining wat weer kan leiden tot stilstand. Beweeglijkheid heeft veerkracht nodig en bepaalde mate van vaart. Deze vaart geeft weer kracht wat we nodig hebben om tot de keuze te kunnen komen. In de natuur kunnen we dit goed zien aan de jaar getijden, de winter is de periode van rust, stilstand. De zomer heeft juist de vuur, de warmte. De lente zit hier mooi tussen, de warme dagen zorgen voor de groei en de vooruitgang, de beweging. Of we willen of niet, lente zorgt voor actie. En deze actie is dus nodig voor het maken van de keuze.

We zeggen vaak dat iemand die moeilijk keuzes kan maken onzeker is. Echter in mijn beleving is dit kort door de bocht. Er kunnen zoveel zaken ten grondslag liggen om tot een impasse te komen. Belangrijkste om een keuze te maken is in ieder geval weten welke richting je op wilt. Waarbij een bepaalde stimulans nodig is om tot de keuze te komen. En dan komen we er altijd uit, soms na een nachtje slapen.

In ons geval, Sicilië blijft op mijn to do list staan. De reis heb ik al gemaakt, dus dat is eenvoudig. Egypte, Curaçao en Afrika werden het niet ondanks de goedkope aanbiedingen. Ik heb het bij Italië gehouden, dan maar met de auto!

De wil om harmonieus te zijn

De wil om harmonieus te zijn,

Als ik vertel wat ik wil ben ik egocentrisch, als ik niets wil ben ik te meegaand en als ik nog niet weet wat ik wil ben ik onzeker. Hoe moet ik eigenlijk weten wat ik wil. Want wil ik meegaan met de ander dan moet ik volgen wat de ander doet, alleen dit hoeft nog niet te zijn wat ik wil. Goh wat is het ingewikkeld, ik weet nu al niet meer wat ik wil.

Als ik mag willen wat ik wil, dan moet jij, de ander dit ook nog willen. En anders hebben we een conflict en dat wil ik weer niet. Dus hou ik mijn wil maar even gedeisd, dat wil ik. Zonder dat ik onzeker ben of meegaand. Want als ik nu te meegaand ben, laveer ik over mijn eigen grens en dat wil ik niet.

Ik kan nog een tijdje doorgaan over mijn eigen wil, over jou wil en over wat we willen. Alleen we komen er nooit uit. We willen innerlijk al bepaalde dingen die haaks staan op de gevolgen van het willen.

Degene die het eerste toegeeft en denkt ach laat maar, geeft de ruimte aan de ander zijn wil. Dit kan vanuit de behoefte zijn om geen ruzie te willen, het kan zijn omdat het minder belangrijk voor jouzelf is. De ruimte die de ander ervaart kan juist weer reden zijn om meer te willen. We hebben namelijk niet altijd in de gaten dat wat we willen ten koste kan gaan van de ander. Dat we over een grens van de ander gaan zonder dat je dit wilt.

Waar ligt nu de ruimte om aan te geven wat je werkelijk wilt, zonder dat daarbij de ander ertegen in gaat, iets anders wilt en daarbij jou op andere gedachten wilt brengen. Het vermogen om aan te geven wat je wilt is namelijk de ruimte innemen voor jezelf. Ruimte creëren om er te zijn. Dit wil niet zeggen dat er meteen minder ruimte is voor de ander. De ander kan dit zo ervaren, doordat hij of zij bepaalde ruimte opeist en de wil oplegt.

Willen blijft voor mij een ingewikkelde materie, waar ik verdwaald in kan raken. Als kind leren we dat we initiatief mogen nemen. We worden juist aangemoedigd om te gaan willen, we applaudisseren als het kind kan lopen, als het gaat praten en als het gaat denken. Echter dan komt het moment dat het kind een wil gaat creëren, onbeholpen, tegenstrijdig en volkomen doorgeslagen. Net als alles wat we leren. Zodra we de eerste keer zelfstandig kunnen fietsen, fietsen we pardoes tegen een muur aan of vallen we ervan af. We gaan door tot we bond en blauw zijn en uiteindelijk hebben we het geleerd. Dit proces is eender als het willen. Vele moeders worden er gek van tijdens de opvoeding van de peuter in zijn of haar “ik wil fase”. Alleen het kind moet het proces van willen leren.

We hebben allemaal een bepaald verlangen van bevrediging. Een gevoel dat gestild of juist bevorderd wil worden. Een verlangen naar verbinding met een ander, met een voorwerp een materie. We willen iets bereiken waarmee we ons kunnen meten ten op zichten van de ander. En juist deze wil zorgt ervoor dat we vooruitkomen om dat te bereiken wat ons innerlijk drijft.

Soms lijkt het ons zo te sturen, op te drijven, dat er geen voldoening meer lijkt te zijn. Het lijkt dat die ruimte die dan gecreëerd wordt door de wil over de grenzen kan gaan van jezelf maar ook van de ander.

In de eerste levens jaren leren we voornamelijk vertrouwen. De ouder leert aan het kind dat de wereld veilig is. Dat je terug kunt vallen op de ouder, dat de ouder er is. Vandaaruit worden we aangemoedigd door deze zelfde ouder om iets voor elkaar te krijgen. We ontwikkelen de wil en daarmee een bepaalde autonomie. Vandaaruit durven we meer en meer initiatieven te nemen en ontwikkelen we uiteindelijk competenties. Deze competenties, vaardigheden hebben we nodig om het initiatief concrete vorm te geven waardoor we een eigen identiteit kunnen ontwikkelen.

Vanuit een veilige omgeving ontwikkelen we dus een speelruimte om onze wil te ontplooien. We hebben de begrenzer van de ander nodig om aan te kunnen geven dat er ook grenzen zijn. Waardoor we ons dus leren afstemmen op de buitenwereld.

Als we onze wil de juiste toon willen geven in een orkest, is het afstemmen van de wil op onze bestaansrecht en met de verbinding met de ander. De wil is juist de manier om uiting te geven aan de emotie die we beleven. En dient afgestemd te worden met de ander en jezelf anders gaat het aan de wandel en vormt het een groter ego. Ego betekend ik, ben je erg gericht op jezelf dan vormt het egocentrisch en is het zelfzucht dan vormt het egoïsme.

Juist de verbinding met de ander, het afstemmen tot de ander en opkomen voor je eigen belang. Het tonen van je eigen zelfvertrouwen maakt het zo ingewikkeld proces. Ego heeft een negatieve klank echter zonder je eigen ego vorm je geen eigen ik. En zonder eigen waarde, wat er voor zorg draagt dat je opkomt voor jezelf maakt dat je je eigen belangen aan de kant zet. En toch dient de juiste toon in dit spel gevonden te worden.

Maanden geleden gaf ik aan een vriendin aan dat ik me gekwetst voelde door de manier hoe ze met me omging. Ik vertelde haar dat ik haar aandacht nodig had in een periode waarin ik minder stabiel in het leven stond. Het resulteerde in de opmerking dat ik egoïstisch ben aan mezelf dacht. Dit gegeven is iets wat bij veel mensen voorkomt. Klanten geven het weer, als ik eindelijk voor mezelf opkom, als ik eindelijk laat weten dat er over mijn grens gegaan is of wordt dan word ik betiteld als een egoïst. Dit in veel gevallen on te recht.

In een maatschappij waar we steeds vaker leven als een individu, ervaren we steeds meer het gevoel dat we niet gehoord of gezien worden. We reageren vanuit het gevoel niet erkend zijn en geven dan de schuld aan een ander als hij of zij stopt met het gevoel te geven ik ben er voor jou. Er zijn voor jezelf is niets mis mee, ruimte innemen voor jezelf is juist nodig in deze maatschappij. En juist vanuit deze ruimte kunnen we ruimte geven aan de ander. Zolang de toon harmonieus blijft klinken.

Doornen beschermen de roos

Doornen beschermen de roos.

Iedere dag “wanen” we ons in een bepaalde mate van veiligheid. We starten de dag, rijden naar ons werk en begeven ons op terreinen die voor ons bekend en veilig aanvoelen. Zodra het terrein veranderd, het pad dat we doorgaans bewandelen andere vormen aanneemt voelt het als onveilig. Juist dit onveilige gevoel willen we meteen veranderen naar veiligheid. Ergens gaan we dan rationaliseren en onderzoeken hoe reëel het gevaar is. Wat kunnen we doen om het gevaar te doen afnemen.

We vinden sleutels uit om onze deuren te kunnen vergrendelen. Sloten worden steviger, ramen worden sterker. Op beveiliging vinden we van alles uit naarmate de onveiligheid toeneemt. We wapenen ons als het ware tegen de wapens.

Niet alleen doornen beschermen de roos, maar ook het nest van de vogel die erin schuil gaat. Ieder gevaar wat wij waarnemen veranderd ons gedrag. Vijandigheid als snauwen, kortaf en bot zijn maakt dat de ander op afstand blijft. Een verdedigingslinie die we ons snel eigen maken, naarmate deze als nodig wordt ervaren.

Veiligheid is de tweede trede van Maslow, dit wil zeggen dat onze fysieke behoeften als eten en drinken voorop staat. Daarna veiligheid, in de vorm van bescherming als een huis maar ook de aansluiting in een groep. Een sterke behoefte om ons aan te sluiten bij een andere persoon, een groep maakt dat we ons gesteund voelen. Het geeft een bepaalde mate van kracht waarop we terug kunnen vallen.

Het tegenover gestelde is echter dat we door de groepsdruk ook zaken kunnen doen die vanbinnen als puur mens niet willen. Echter we kunnen niet op tegen de druk van de groep. Als we ons daar van los maken ervaren we tevens een onveilig gevoel.

Op bijzondere wijze proberen we allemaal een bepaalde mate van veiligheid te creëren. We bouwen huizen met muren en een dak om ons te weren tegen het weer. We sluiten het geheel af met deuren en ramen om ons te weren tegen bezoekers die we niet wensen. We sluiten ons aan bij groepen met gelijke overtuigingen waardoor we weerstand kunnen bieden tegen eenieder die er anders over denkt. We begeven ons op bekende wegen in de vorm van patronen. We rijden de wegen die we kennen, we gaan naar hetzelfde restaurant en maken het gerecht klaar zoals we dit geleerd hebben. We houden een glas vast als we ergens staan.

We denken niet meer na over het onveilige bestaan. Auto-ongelukken nemen we voor lief, verslavingen raken we aan gewend en de toegevoegde suikers en kleurstoffen bestrijden we als we er kritiek op leveren. Tot op het moment dat er iets veranderd.

We oog en oog staan met het gevaar, de dreiging. We erachter komen dat de bewapening ertegen heeft gefaald. In een kort moment, een kleine fractie zijn we het allemaal eens. Rustiger rijden, stoppen met roken, drank laten staan, gezonder eten. We beloven ons het als we een aanrijding zien gebeuren, als er kanker wordt geconstateerd, als we beelden zien gebeuren.

En toch, ergens kunnen we niet veranderen, ergens gaan we toch weer door. We bedenken ergens een reden om weer te mogen rijden met volle snelheid. Ach er zijn genoeg mensen die roken zonder kanker, ach zo ongezond zal het eten toch niet zijn.

We willen geloven in de bewapening, we maken de auto’s nog veiliger, buurtpreventie aps nemen toe. Bedrijven, politiek we maken er graag gebruik van, “wij hebben de oplossing tegen het onveilige gevoel”.  Alleen wanneer kijken we nu eens recht in onze eigen angst. Wat stellen wij mensen nu eigenlijk voor? Wat kunnen we ons weren tegen de natuur? Een vloedgolf kunnen we echt niet tegen houden. Orkanen blijven cirkelen en aardbevingen blijven bestaan. Laat staan de mens zelf, ons grote gevaar. Een gevecht is snel gestreden, een bom is zo geplaatst.

Brussel, Parijs en alle aanslagen die we op televisie zien gebeuren. De kwetsbaarheid van de mens. Het geeft ons angst en ontneemt de vrijheden die we ons eigen hebben gemaakt. Laat ons beseffen, veiligheid creëren we in bepaalde mate zelf. Hoe irreëel deze ook is. Het geeft ons een gevoel van vrijheid, van experimenteren, van leren en ontdekken. Waarbij we ook oog in oog komen te staan met de begrenzer. We leven in alle kwetsbaarheid, laat dit naast elkaar zijn in plaats van tegen over elkaar.

Zie de roos van het leven, kwetsbaar in heel zijn bestaan. De doorn als beschermer, die is nodig zolang de kwetsbaarheid ervaren wordt. Geef je kwetsbaarheid de ruimte en laat je dragen door vertrouwen. Vertrouwen in de ander, in het leven en in jezelf. 

Op zoek naar de parel

Op zoek naar de parel

Al wandelend langs de kustlijn van Oostkapelle en Domburg snuif ik de frisse zilte zeelucht op. Ik voel de kille vochtige wind langs mijn huid waardoor ik nog wat dieper in mijn jas kruip en de zeemeeuwen in de lucht volg. Aalscholvers die op een paal staan te drogen, golven met witte schuimkoppen en knarsende schelpen onder mijn voeten.

In een rustig tempo wandel ik door, neem ik dat in me op wat ik zie, voel, ruik, hoor en proef. Echter er is een hele wereld die aan mij voorbij gaat. Mijn voetstappen platten een hele schelpenwereld waar ik geen weet van heb.

Een larve heeft ergens diep in de zee het instinct om zich weerbaar te maken. Hij vormt als het ware een skelet, een schelp. En niet alleen een skelet maar ook nog ribbetjes waardoor de schelp nog sterker wordt. En dan een half jaar tot een jaar later is het zo groot zo als het nu ligt, hier op het strand. De meest unieke vormen zie ik er liggen, echter ik moet het wel willen zien.

In eerste instantie zie ik schelpen liggen, hoor ik ze knarsend kapot gaan onder mijn voetstap. Deze prachtig kleurpallet onder mijn voeten gevormd door schelpen, is meer dan zomaar een schelp. Een tepelhoorn, een wad slak of een wenteltrapje. Een slak wat er in huist, een roofdier die zeeanemonen heeft opgegeten en zelf ten prooi is gevallen aan een andere slak die op welke wijze dan ook een gaatje in zijn “huis” heeft geboord om zo de slak op te kunnen eten. Zijn huisje, de schelp ligt hier onder mijn voet.

Zo gaan we iedere dag in ons eigen tempo voorbij aan dat wat er om ons heen gebeurd. We nemen niet alles waar, we nemen niet alles op en we zien niet alles. Aan de ene kant beschermt het ons, we kunnen namelijk niet alles waarnemen, alle informatie moet opgeslagen worden door onze hersenen. Aan de andere kant missen we soms informatie waardoor we voorbijgaan aan de essentie. Het kan leiden tot miscommunicatie, misinterpretatie gevormd door onze eigen perceptie op de buitenwereld. We screenen de omgeving op onze eigen beleving. Als we geen interesse hebben in schelpen zullen we deze niet waarnemen, maar omdat we trek hebben zien we de strandtent in de verte als eerste. Moeten we opletten op ons geld zien we dat wat in de aanbieding is als eerste.

We vereenvoudigen het geen wat we waarnemen door het meteen te identificeren/ te labelen, en koppelen het aan bestaande informatie die we hebben. Vandaaruit kunnen we het ordenen aan de hand van gelijkheid en mate van opvallend. En zo worden er verbanden gelegd aan het geen wat we eerder hebben meegemaakt. De gedachten die we hieraan koppelen, beïnvloed de emotie. Hoe heviger de impact hiervan hoe sterker het aandacht vraagt.

Als we gesprekken met andere mensen hebben, als we iets waarnemen dan leggen we meteen een label. We kunnen dit als negatief beschouwen, echter het is de manier van informatie verwerken om het zo weer te kunnen koppelen. De buurvrouw die niets zegt, nooit terug begroet is een chagrijnig mens omdat ik het heb gekoppeld aan mensen die ik als chagrijnig ervaar. De dame zelf is een op zichzelf staand persoon waar ik niets van weet en misschien heel onzeker is, waardoor ze geen goedendag durft te zeggen.

 De wereld is zo bijzonder om ons heen. Er bestaan talrijke kleine wereldjes onder onze voeten, grote werelden boven onze hoofd, van alles om ons heen. Echter we moeten de lef, de interesse hebben om deze te willen zien. Als we leven als een kind, de wereld opnieuw ontdekken zien we een hernieuwde wereld.

Niet alleen dan zien we een zee appel liggen, maar zien we onze partner, onze ouders, onze vrienden op hernieuwde wijze. Op eens valt het op dat de ogen van een vriend doffer staan dan anders, zien we de trekken om de ogen van de ouder scherper staan. Horen we de klanken veranderen in de stem van onze collega. En als we dan uit onze wijze van interpreteren stappen en de wereld opnieuw vol interesse gaan waarnemen. Kunnen we de wereld vragend bekijken en er achter komen wat de veranderde waarneming werkelijk betekend.

We rijden in auto’s, we vliegen in vliegtuigen naar andere werelddelen en zien op bijzondere plaatsen de meest indrukkende gebouwen, fantastische natuur en hebben we geen weet dat de parel onder onze voeten ligt, naast ons op de bank zit en  gaan we voorbij aan de schoonheid van de dag. En sta ik boven op de zee appel, die de parel van de dag blijkt te zijn.

Stukje boterkoek?

Stukje Boterkoek?

verleiding

Als ik in een restaurant zit met een kop thee krijg ik er een overheerlijk zelfgebakken roomboterkoek bij. Deze roomboterkoek wordt standaard bij een kop koffie of thee geserveerd. Terwijl ik wat mijmerend in het restaurant zit rond te kijken zie ik een bord van een welbekende club om af te vallen. Schijnbaar is er deze avond een bijeenkomt. Dames lopen voorbij en gaan naar de ruimte waar de bijeenkomst plaats vindt. Stiekem ben ik ook nog wel geïnteresseerd en zou ik het liefst om het hoekje willen kijken wat er plaats vindt. Alsof ik het kleine ventje van vroeger ben, die naar de grote mensen wilde luisteren om te weten wat er zich allemaal af speelt. Niet dat ik het toen allemaal begreep, alleen ik vond het vet spannend de grote mensen gesprekken.

Nu vind ik het niet spannend maar ik ben gewoon nieuwsgierig. Vet nieuwsgierig. Alles wat de ruimte ingaat of er uit gaat moet ik in de gaten houden. Grinnikend om mezelf zit ik hier geamuseerd toe te kijken. Een van de dames komt om de koffie voor de groep, ze hebben de boterkoek niet nodig. De boterkoek blijft onaangeroerd liggen op de schaal, het wordt niet aangeboden aan de dames die deze avond bezoeken. Helaas krijg ik er verder niet veel van mee omdat de deur gesloten wordt en ik weer afdwaal naar mijn eigen verhaal. Tot dat de avond voorbij is.

De twee dames die de avond organiseren gaan zitten in het restaurant en tot mijn volle verbazing nemen ze de smaakvolle boterkoek die er voor de groep lag. Het gesprek wat erop volgt kan ik niet volgen echter de wijze van smullen wel. Dit in contradictie met het geen wat ze hiervoor in de groep hebben besproken. Natuurlijk weet ik dat als je wilt afvallen jezelf niet van alles moet onthouden. Ook ik verkondig gezond eten en andere gezondheidswijze waar ik mezelf niet aan houd. En dit vind ik juist het boeiende aan het hele verhaal.

We komen dagelijks een boterkoek tegen, iets wat we heerlijk vinden of iets waar we zin in hebben. Alleen we weten, dat als we dit opeten, dit nemen, dit doen, er een gevolg aan ten grondslag ligt. Onze taille wordt echt breder als we iedere avond twee borden vol eten, chips nemen of andere zaken zonder dat we bewegen. We weten dat een sigaret verslavend is en niet het meest gezondste is wat we kunnen nemen. Hoe leuk de dame achter de kassa ook is, thuis is er nog steeds een liefhebbende vrouw.

Een boterkoek ontzeggen is in mijn ogen niet de manier om er mee om te gaan. Het lijkt mij meer te zitten in het kunnen beheersen van een verlangen naar een “genotsmiddel”. En juist dit beheersen lijkt iets wat we als mens niet zo goed kunnen. Het welbekende gras bij de buren is zo veel groener waardoor wij het willen. Het lijkt er wel op dat we steeds meer bevrediging nodig hebben op korte termijn. 

Tijdens onze ontwikkeling leren we tijdens de peuter fase onszelf beheersen en zelf dingen voor elkaar te krijgen. Bij te veel bescherming/ te weinig zelf mogen doen, of belachelijk worden gemaakt, gaan we snel aan onszelf twijfelen, en durven we minder autonoom te opereren. Het autonoom kunnen handelen is een basis wat gelegd wordt in de fase van kleuter en peuter. Een extern geweten (lees de opvoeders), wordt ontwikkeld naar een intern geweten. Juist binnen deze ontwikkeling hebben we een voldoening in het behalen van een doel. Hiermee ontwikkelen we het willen, wat gestimuleerd wordt door de opvoeder. De complimenten, stimulans etc is hiervoor nodig zodat we ook gestimuleerd worden om een uitdaging aan te gaan.

Het hele leven is in mijn ogen een uitdaging. Het nee kunnen zeggen tegen de boterkoeken om me heen vormt op zich al een uitdaging. Alleen hoe lukt het me dan als mens om er nee tegen te kunnen zeggen. Wat heb ik dan nodig om sterk genoeg te zijn om een bepaalde weerstand te kunnen bieden?

Of het doel wat we willen is te groot en te ver weg waardoor we het niet kunnen behalen. Een trouw beloven aan je partner is meteen een doel voor de rest van je leven. Niet meer roken, minder ongezond eten etc. het lijkt zo ver weg en onbestemd. Tussentijds komen we allerlei zaken tegen waardoor de belofte aan onszelf of de ander in het gewisse blijft. De partner is minder vriendelijk, oplettend, er liggen heerlijke hapjes op tafel uitgestald en een emotioneel gebeuren zorgt voor het opsteken van een sigaret. Het tijdelijk dempen van ons gevoel, onze gedachten levert op korte termijn meer op dan het doel wat zo ver weg ligt.

Het lijkt er soms op dat we op de vlucht zijn geraakt voor de werkelijkheid; het beoogde doel niet behalen maar een tussenpauze geeft de illusie van voldoening. Door een laag incasseringsvermogen en een vorm van gemakzucht lijkt het dat we voldoening halen uit de boterkoek. Maar het werkelijk behalen van je eigen levensdoel is daarmee een utopie…

Jubel momenten

Jubelende momenten

“Wat staat uw jurkje goed”. Een compliment dat gegeven kan worden door een verkoopster in een winkel waar we de schouders voor ophalen. Echt geloven doen we haar niet, of we moeten inmiddels weten uit eerdere ervaringen dat de verkoopster geen verkooppraatje houdt. Echter op het moment dat ze aangeeft “uw figuur komt er super in uit” krijgen we al een bepaalde mate van wantrouwen op het gegeven dat je figuur er goed in uitkomt. Het wordt nu persoonlijker, de jurk zelf zegt nog niets tot op het moment dat het laat zien hoe je eruitziet. In veel gevallen horen we een aarzelende “vindt u? ”, en dan moeten we buitenom dat gegeven nog aan kunnen nemen dat het ook nog een goed figuur is. Dit is een volgende stap, “u kunt het zeker hebben”. Om alle twijfel weg te nemen geeft de verkoopster aan dat niet alleen het jurkje u leuk staat. U heeft er ook nog een goed figuur in. Op dat moment kan de twijfel ontstaan. Als jouw gedachten over je figuur negatief is zal het op dit moment aankomen of u het compliment kunt aannemen of u wimpelt het in gedachten weg. We glimlachen en wuiven het met een kleine opmerking weg.

Bij een besluit in het kopen van het jurkje, komt het eraan of je man, een vriend of degene die je gaat ontmoeten wat gaat vertellen over het wel bekende jurkje. Stel je voor dat je er een compliment over krijgt, dan is het opeens niet meer alleen een leuk jurkje maar ook nog een jurkje wat zegt over je smaak, je figuur en wellicht nog meer zaken. De mate van complimenten ontvangen is nu aan de beurt. Wuiven we het weg, met een gebaar “ach het was in de uitverkoop” of kunnen we het ontvangen en omarmen?

In veel gevallen is het ontvangen van een compliment geen eenvoudige bezigheid. Zeker als je hier op gaat letten kun je zien wat er gebeurd. Het ontvangen van een compliment is meer dan zomaar een vleiende opmerking. We hebben in veel gevallen een overtuiging in ons zelf gecreëerd over ons zelf. Het gevormde zelfbeeld, of dit nu is over ons lichaam of over onze karakter, het heeft een basis gelegd in onszelf. We kunnen hier open over zijn en in sommige momenten ook gesloten. We laten niet aan iedereen weten dat we vinden dat we een dikke kont hebben, varkenspootjes, laat staan dat we vertellen dat we vinden dat we op een drammerige manier hebben gereageerd. Een ander kan juist op een geheel andere manier naar je kijken, en dit kan je overtuiging moeten veranderen.

De kring van mensen die we regelmatig zien, waar we van weten wat ze van ons vinden geeft een bepaalde manier van communiceren. We ontvangen de complimentjes in bepaalde maten of wuiven het in onze gedachten weg. Anderen weten dit en gaan er ook op dezelfde manier mee om, waardoor we in een bepaalde mate van balans zijn met het ontvangen en geven van complimenten.

Echter stel je nu eens voor dat iemand jou een welgemeend compliment geeft. Een vriend, een onbekende, iemand.  Waardoor je de boodschap van de ander, aan hoort en innerlijk toelaat. De beeldvorming van jezelf moet plaats maken bij het ontvangen van een compliment voor het geen wat de ander zegt. Dus je eigen gevormd beeld moet het kunnen toelaten, en in overweging nemen dat de ander misschien ook nog weleens gelijk heeft. Daarmee ontstaat een bepaalde mate van onzekerheid waar we vervolgens geen weg mee weten. In plaats van aangeven, ik raak onzeker van wat je zegt, maken we een gebaar of een lacherige opmerking. Mocht het compliment toch zijn weg innerlijk weten te vinden, dan zou ons beeldvorming weleens kunnen veranderen.

Het vasthouden aan dat we kennen is één van de kenmerken van mensen. We voelen ons veilig bij dat wat we kennen en dat vormt ook een basis van vasthouden aan ons eigen gecreëerd zelfbeeld. Ervaringen, opmerkingen, belevingen etc. het heeft allemaal gezorgd voor dat wat we nu zien, hoe we nu kijken naar ons zelf in afstemming met de buiten wereld. De mate van ons zelf knap vinden, goed kunnen luisteren etc. is in afstemming met je eigen buitenwereld. We nemen namelijk altijd iets van buitenaf als eik punt, en van daaruit meet je je zelf.

Als we een fotomodel nemen als eik punt, dan heb ik misschien niet de gespierde torso die ik zou willen hebben, alleen zegt het niet dat mijn torso lelijk zou zijn.

Een ijkpunt hebben we gemarkeerd in onszelf, in veel gevallen onbewust. Als je als vrouw in je nieuw gekocht jurkje voortbeweegt in een zaal, meet je meteen af met de andere dames in andere jurkjes. Je vergelijkt meteen innerlijk met alles wat je ziet. En dat maakt of je hier positief of negatief over denkt. Het compliment wat je ontvangt is uiteindelijk de doorslag of we het aan kunnen nemen, dan sluit het aan op wat we al hadden geconstateerd of we wuiven het weg omdat het niet voldoet aan ons eigen beeld.

Complimenten ontvangen is juist een geweldig instrument om eigen gevormde beeldvorming aan de proef te stellen. We kunnen als we het ontvangen, daarmee onze eigen kritiek verzachten en misschien wel verminderen. We verruimen onze beeldvorming en mogen daarmee dan opeens vriendelijker, zachter, milder en positiever over onszelf denken.

Positief denken over onszelf is bij veel mensen er op de een of andere manier wel uitgehaald. Zodra we een positieve uiting hebben, blazen we hoog van de toren of is het ons in de bol geslagen. Alleen hoe kan liefde nou stromen als we het niet toelaten? Hoe kan liefde nou zijn weg weten te vinden als we blokkeren door de negatieve overtuigingen. Een compliment maken, naar een ander, naar jezelf is in mijn ogen een vorm van genegenheid en ja: in mijn ogen is het een bepaalde mate van liefde.

Stel je voor dat je het eerstvolgende compliment, en de daaropvolgende eens toe zou laten. Jezelf innerlijk er voor open stelt en voelt wat er dan innerlijk gebeurd. Wedden dat als je deze weg hebt gevonden, je hart langzaam, misschien heel stil jubelt?

Laten we elkaar nu eens veel meer jubel momenten geven. Veel meer gejubel toelaten, wellicht dat er vanbinnen een glimlach ontstaat wat zichtbaar kuiltjes in je wangen geeft. En blosjes tovert door het stromen van het bloed wat voortkomt uit een jubelend hart.

Emotioneel domino effect

Emotioneel domino-effect

Ieder moment van de dag geven wij een bepaalde uiting van ons emotionele beleving. Als we samen met iemand anders zijn uiten we ons doormiddel van communiceren en non verbale gedragingen. Echter op het moment dat we alleen zijn, uiten we ons nog steeds. Ons lichaam geeft een bepaalde mate van expressie weer. Als we alleen zijn, zijn we ons veel minder bewust van onze expressie omdat de omgeving niet weergeeft op dat wat we uitten. Een glimlach over dat wat we denken, lezen of waarnemen geeft geen reactie waardoor de glimlach onopgemerkt blijft. Tranen, vloeken, gemopper en andere uitingen blijven uitingsvormen zonder dat daar een zichtbare kettingreactie op volgt. We kunnen heerlijk galmend onze hoogste noten laten weerkaatsen in de douche, er is toch niemand die gaat vertellen dat het vals is. Zijn we in de omgeving met anderen zullen we het wel laten. In tegenstelling tot degene die beloond zijn voor het galmen.

Juist de kettingreactie, reactie van een ander op jouw expressie van emotionele beleving maakt dat wij weer reageren op dat wat wij ervaren bij zijn of haar reactie. En zo stapelen we de dag door met uitingsvormen van onze beleving. Op Facebook zien we soortgelijke reacties in filmpjes; één van de bekendste is de glimlach die je aan een onbekende geeft, deze lacht in de meeste gevallen terug. Het principe van iets voor een ander doen en je ontvangt vanzelf iets terug.

Deze kettingreactie van uitingen, vormen een basis van ons gedrag. We worden continu bewust of onbewust beloond op onze uitingen. Bij een bepaalde mate van beloning zullen we deze omzetten in gedragingen. Kortom we hebben succes gecreëerd met de uitingsvorm en geïntegreerd in onze dagelijkse uitingen waardoor we bepaald gedrag gaan vertonen.

Als puber had ik een leraar wiskunde, geïnteresseerd type die het gesprek met ons aanging. De tijd nam om zaken uit te leggen en op een bepaalde manier op dezelfde golflengte wist te praten. De stof, wiskunde, kwam bij mij als vanzelf binnen. Ik deed mijn best, raakte geïnteresseerd en werd uitgedaagd.  Het boek was opeens veel interessanter omdat hij van alles erbij betrok uit het dagelijks leven. Mijn wiskundecijfer ging omhoog en voor ik het wist had ik een acht of meer voor iedere toets. Tot er opeens een andere leraar kwam, een oudere man. Wiskunde uit het boek gaf, een gesprek als een discussie ervaarde en de stof uitlegde zoals het boek het weergaf. Op de één of andere manier daalde de cijfers van mijn wiskunde en was de acht gemiddeld opeens een vijf. Voor mij was het cijfer niet de beloning, maar de uitdaging en het gesprek met de desbetreffende leraar. Daar kwam ik achter toen ik aan het einde van het schooljaar de eerste leraar tegen kwam. Verbaasd gaf hij mij weer dat hij niet begreep dat ik opeens met moeite een vijf op mijn lijst had staan terwijl ik bij hem een ruime acht scoorde. Na het gesprek met hem, daar in de gang van de school, maakte hij me duidelijk dat wat ik van hem had geleerd er nog steeds is. Wiskunde is iedere dag om je heen, dus gebruik het. En ergens werd ik weer gestimuleerd, vond ik opeens weer plezier in de materie en wist ik mijn cijfer binnen korte tijd op te schroeven. Ik werd herinnerd aan het plezier van wiskunde maken en niet aan de leraar die ik eraan gekoppeld had.

De uitingsvorm van ons emotionele beleving vormt uiteindelijk het gedrag wat we vertonen. In veel gevallen wordt deze afgestemd met de omgeving. Zodra we ons bijvoorbeeld in het buitenland begeven komen we erachter dat uitingen die wij gewoon vinden, helemaal niet gewoon zijn in andere culturen. Het gevolg is dat we vrij snel nieuwe gewoontes aanleren, en ons op een andere manier weten te uiten. We passen ons aan omdat we ergens bij willen horen. Hierdoor leren we ons dus ook te uiten op de manier die “gepast” is.

In ons leven kunnen we erachter komen dat bepaalde gedragingen die we ons eigen hebben gemaakt helemaal niet meer zoveel succes geven dan dat ze ooit hebben gegeven. Om staande te blijven binnen een gezin had je misschien een grote mond nodig waardoor deze vanzelf gecreëerd is, echter niet wenselijk is op je werk.

Zodra we feedback krijgen over ons gedrag, kunnen we dit binnen een bepaalde mate van afwijzing ervaren. Soms is het zelfs herkenbaar en willen we het gedrag al jaren veranderen en weten we niet hoe. Gevolg is dat we opmerkingen gaan maken, ik ben zo en dat valt niet te veranderen.

En toch vermoed ik dat in ieder gedrag een sleutel zit. Zoals het lampje in de auto wat brand als er te weinig benzine in zit. We kunnen er een pleister over plakken, we kunnen het negeren echter de auto stopt echt vanzelf. Gelukkig zijn er automonteurs die je verder op weg weten te helpen, in dit geval een benzinestation. En zijn wij onze eigen monteurs over ons eigen gedrag.

Als je je gedrag kunt zien als een uitingsvorm, is het louter de kunst om bewust te worden wat je nu uit. Welke emotie zit eronder? Voel je je bedreigt en weergeef je daardoor de snauw? Ben je onzeker over je eigen kunnen en verberg je dit door alles zeer nauwkeurig uit te voeren?

Zodra je de emotie weet te ervaren die ten grondslag ligt aan je uiting, je gedrag. Kun je er een andere uiting aan leren geven door bewust hier mee om te gaan. In veel gevallen zijn gedragingen ontstaan door de omgeving waarin we opgroeien, waarin we ons begeven. Juist de omgeving stimuleert of ontkracht bepaalde gedragingen. Echter de verantwoordelijkheid blijft bij jezelf. Natuurlijk maakt deze chemie, deze kettingreactie dat het gedrag veranderen zo moeilijk blijft. De omgeving is net als jij geconditioneerd en houdt het mede instant.

We vertonen bepaald gedrag omdat het ooit, ergens een beloning heeft gegeven. Nu kunnen we dit gedrag, wat niet meer uitkomt, afwijzen, willen verstoppen. Echter daarmee ontkennen we een uitingsvorm die zijn dienst heeft bewezen. Bewust worden van jouw expressie geeft de kracht om je eigen gedrag te kunnen sturen. En daarmee invloed kan hebben op jouw eigen leven.

Binnen familie opstellingen zie ik dat juist de onderliggen emotie zijn weg zoekt om geuit te worden. Of dit nu positief of negatief is, het heeft een uiting nodig. In veel gevallen, via de manier die we onszelf hebben aangeleerd. De omgeving inspireert ons namelijk iedere dag, om iets wel of niet te doen. Zodra jij jouw emotie de ruimte geeft om innerlijk te uiten kun je daarna bepalen welk gedrag je gaat uiten naar de buitenwereld.

Een van de methodes om de kettingreactie te veranderen zijn Familie opstellingen. Het kan een web van patroon gedragingen ontrafelen en overtuigingen die jij jezelf en het systeem eigen hebt gemaakt herzien. Gedragsverandering begint bij de wil om een kettingreactie waarin jij je begeeft te willen “doorbreken”. Door het juiste dominosteentje eruit te halen kun je de ketting stil leggen en een verandering aanbrengen. Juist dan ervaar je het effect van zelfcontrole over je eigen leven.

Een goede pot communiceren!

Een goede pot communiceren!

Tijdens het kijken naar een tennis wedstrijd van ABN AMRO herinner ik me weer de tijden die ik als kind mee maakte op het tennisveld. De opperste concentratie, als de bal in je hand ligt om op te gooien voor het serveren. Al voor je de bal omhoog gooit is er al gekeken, weet je waar je hem wil hebben. Je volgt niet waar de bal op je racket terecht komt maar je richt je, en als de bal zijn koers is gevolgd komt de bal terug. Mits de ander hem heeft terug gespeeld.

Een tenniswedstrijd is eigenlijk net communiceren. De bal is de communicatie. Het wedstrijdelement geeft de aard van de communicatie aan. vriendelijk of vijandig, gericht of alle kanten op.

Voor het "goed" communiceren focus je en richt je een gerichte boodschap op de ander. Indien je vriendschappelijk bent pas je de aard van het spel, de communicatie, aan op de "tegenstander", je vriend. De bal kan zacht gespeeld worden, zelfs in de hand gelegd worden. In tegenstelling bij een verhitte discussie. Of zelfs tijdens een vergadering waar soms de aftroeving belangrijker is dan een mooie "wedstrijd".

Als we tijdens het communiceren onze boodschap richten, afgestemd op de ander, wetend wat de aard is en de intentie van de ander, dan kunnen we een mooie partij spelen. Het gesprek kan speels, vriendelijk en gemoedelijk zijn. Net als een heerlijke tennispartij in de zon met een tegenstander van vriendelijk aard. 

Dit in tegenstelling bij een partij tennis waarbij we willen winnen. De bal wordt slim gespeeld. De bal wordt met effect gespeeld, hard of juist net over het net. Met altijd een plan vooraf. Je weet wat je wil, waar je de ander wil hebben. En gek genoeg dit is soms ook tijdens gesprekken zo. Voor je het weet worden verwijten afgevuurd en ben je in een hoek gedreven. Het gesprek is pas afgelopen als het punt is gemaakt.

We kunnen ons tijdens deze gesprekken kwijt raken, onverhoopt van alles uitbrengen en de ander nog meer "ballen" geven om door te gaan met het gesprek. De emotie maakt ons meester, het hoofd is verhit en we vergeten de regels van het spel.

Eigenlijk kan ieder gesprek uitmonden in een gevaarlijke wedstrijd waar je van te voren niet op bedacht was. Een bal, te hard, te scherp afgevuurd en er ontstaat een element in het gesprek als een echte wedstrijd. De ander, of jezelf moet een punt maken. Waarbij we vergeten wat er gezegd wordt, we gaan voor de bal en vuren gedisciplineerd af met een doel voor ogen. Een matchpoint maken en gaan.

Het mooie tijdens een wedstrijd is dat als je zelf gaat serveren kun je de rust bewaren. En de regie weer herpakken mits je de bal , de communicatie zo weet te spelen dat de ander meegaat in de spel. En niet alleen tijdens het serveren maar ook tijden het terug kaatsen. Door rust te brengen in het spel kan de verhitting afkoelen en weer nagaan waar het spel toe leidt.

Tijdens een gesprek kun je door rust te brengen, door te ademen, tijd te nemen over wat je zegt na gaan welk effect dit geeft. Bedenk wat voor element je in het gesprek tegen komt en of dit ook is wat je wilde. Soms werkt het goed om aan te geven naar de ander: ik bemerk een verhitting in ons gesprek terwijl ik dacht dat we een vriendschappelijk gesprek aan gingen. Indien het gesprek een emotionele lading heeft is het juist belangrijk een gerichte boodschap te geven. Juist een tennispartij kun je goed spelen door je hoofd erbij te houden.

Tijdens een tennis wedstrijd zie je dan ook dat degene die zijn emoties weet te beheersen, te controleren, de ballen gericht en zuiver kan slaan. Zodra het hoofd overmant wordt, de emotie de overhand krijgt gaan de ballen sneller over de lijn, raken het net of erger nog, nemen een ongecontroleerde richting aan.

Emoties zijn fantastisch, gevoelens komen los en kunnen zeker benoemd worden tijdens gesprekken. Onderwerpen kunnen ons raken, een emotie gaat dan zijn weg en voor we het weten nemen ze de overhand in ons gesprek. Echter in veel gevallen is het onderwerp wat anders dan de emotie en maakt dat we niet meer weten waar we het over hebben. We kunnen het gesprek dan weer binnen de lijnen van het spel te krijgen door het te benoemen, het onderwerp, wat je zegt raakt me. Het gesprek kan dan gaan over het geen wat je beleeft in plaats dat het zijdelings het gesprek zodanig beïnvloed dat de ander niet weet wat er gebeurd.

Tijdens een vergadering benoemt een collega dat ze niet meer bij het gesprek is, ze is de draad kwijt en heeft het idee dat er in een vicieuze cirkel gepraat wordt. Een in mijn ogen moedige wijze van communiceren. In plaats van de tennispartij voorbij te laten gaan initiatief te tonen en op volwassen wijze aan te geven: ik ben de draad kwijt. Helaas geeft deze opmerking irritatie bij een ander op. Waarschijnlijk, maar dat is invulling, komt dit omdat we weinig communiceren over wat er gebeurt. In veel gevallen lijken er namelijk tijdens gesprekken meerdere ballen te zijn. En zelfs bij tennis is dat lastig spelen.

We vergeten dat onze eigen beleving, ons eigen innerlijk verhaal de overhand krijgt. Tijdens een pot tennis is het makkelijk om alle ballen naar de ander te slaan. Echter als de ander niet terug slaat, geen bal over het net krijgt zal het spel stokken. Gelijk als bij een gesprek. De ander zal je moeten begrijpen, weten wat er gebeurd en wat er bedoeld wordt met de boodschap. Communiceren is niet alleen ballen spelen of terug slaan. Communiceren is net als een goede pot tennis, afstemmen. Afstemmen met jezelf en de ander. 

Wie serveert, wie is er aan de beurt en waar gaan we het over hebben. Benoem je het wanneer je de ander niet begrijpt, kunt volgen, of als er een emotionele lading ontstaat? Als we meer zouden communiceren met spelregels die we in acht houden. Ons concentreren op de boodschap i.p.v. het verhaal wat innerlijk ontstaat, daardoor kunnen we ervoor zorg dragen dat er een mooi gesprek plaats vindt. Zelfs emoties kunnen zorgdragen voor een mooi gesprek. Of het nu diepgaand, vrolijk of humoristisch is. 

Wat zou het fijn zijn als we vaker durven te zeggen "ik raak geïrriteerd van wat je zegt" " je bedoeld het vast humoristisch, alleen voor mij is dit geen humor" hierdoor kan de ander zijn opmerking bijstellen, en afstemmen wat dan wel humoristisch is. Daarnaast zijn er in een wedstrijd gelijkwaardige tegenstanders, juist dit maakt het spel zo mooi en spannend. Om een goed gesprek te hebben is het altijd makkelijker om met mensen te praten die van nature begrijpen wat je bedoeld. Alleen we communiceren niet altijd met mensen die meteen dezelfde taal begrijpen.

Binnen familieopstellingen zie ik dan ook geregeld dat mensen met een bepaalde overeenkomst vanuit het systeem van herkomst veel gemakkelijker communiceren dan mensen met een andere herkomst. Hierbij bedoel ik dan ook, mensen met parentificatie  achtergrond spreken in veel gevallen dezelfde taal. Mensen met bv. een oorlogstrauma begrijpen veel sneller de context van het gesprek. 

We vergeten, in mijn ogen, regelmatig de context waarin iets gezegd wordt. De aard van het tennisspel is dan niet duidelijk. Dit zorgt ervoor dat een vurige speler opeens binnen een vriendschappelijk potje tennis overdreven over kan komen. Niet wetend of begrijpend dat de ander een gepassioneerde speler is.

Een goede pot tennis, geeft hernieuwde energie. Zorgt voor adrenaline, plezier en enthousiasme. Net als een goede pot communiceren!

Nu communiceren we dagelijks, kun je nagaan hoe heerlijk dit zou zijn als we er een echt goede pot communicatie van maken!

De afstand tussen jou en mij

De afstand tussen jou en mij

In meerdere of mindere mate hebben we zaken die we verzwijgen, die we veranderen of zaken die we besluiten diep te verstoppen in ons zelf. Niemand kan of mag hierbij komen. Buitenom dat we hiermee ons zelf verloochenen zetten we de ander ook buitenspel. De ander wordt bewust of onbewust op afstand gehouden. Het is alsof we daarmee ons zelf op een onbewoond eiland zetten. Het eiland kan doormiddel van een brug bewandeld worden echter wij bepalen in onszelf of we de ander hiermee toelaten. Door te verzwijgen zorgen we ervoor dat de ander ergens geen weet van heeft. Buitenom dat we daarmee een beeld creëren/ vormen waar bewust of onbewust bepaalde facetten van weg zijn gelaten. Denken we iets te kunnen laten zien aan de ander wat er eigenlijk niet is. Of we houden de ander voor dat er iets niet is terwijl dit er wel is.

 In relaties merk je dan ook dat wat er verborgen wordt gehouden, afstand creëert tussen de één en de ander. De ander ervaart een buiten spel gezet zijn waardoor er bepaald gedrag ontstaat om de afstand te overbruggen. Er ontstaan vragen, controleren van zaken etc. In veel gevallen is hiermee meteen een conflict ontstaan. De partner houdt jou op afstand en juist dat is het geen wat je niet wilt. Je wil toegelaten worden door de ander. Echter op het moment dat je zelf al iets verzwijgt ten opzichte van de ander ontstaat er een afstand, hoe klein deze ook is.

Hoe vaak horen we, als er gebeld wordt, op een vraag “wie was dat?” “ow, niemand!”. Ik heb nog nooit niemand aan een telefoon gehad. Dus het antwoord is niet kloppend met dat wat er gebeurt. De ander wil dus niet zeggen wie de ander was, om welke reden dan ook. En voor we het weten kan er al een bepaalde mate van achterdocht ontstaan. Zonder dat we hier bewust van zijn.

Wat ons bezig houdt om die afstand te creëren is van mens tot mens verschillend. We schamen ons voor iets waardoor we het verzwijgen. We willen iets doen waarmee we denken (soms ook weten) dat de ander dit niet leuk of fijn vindt. En voor we het weten ontstaat er een leugen.

De grens tussen iets verzwijgen en het maken van een leugen is flinterdun. Voor we het weten liegen we over iets omdat we het eens verzwegen hebben. We houden, door de leugens die we verspreiden, de ander nog meer op afstand. Alsof we de brug tussen jouw eiland en het eiland van de ander weg breken. Er is geen verbinding. De mogelijkheid om toegelaten te worden is verdwenen. We kunnen op dat stuk niet meer in gesprek met de ander. Sterker nog je innerlijke verbinding wordt daarmee ook verbroken.

We kunnen zo gaan geloven in de leugen zelf, dat het zijn eigen verhaal in jouw innerlijk vormt. Het vormen van dit verhaal is juist om dat wat we verbergen nog meer te verbergen. En daarmee ook voor ons zelf. Soms willen we iets niet weten voor ons zelf, waardoor we niets anders kunnen dan dit te verbergen voor de ander, maar op de eerste plaats voor ons zelf. Deze innerlijke afstand zorgt ervoor dat we gesloten of vervormd gedrag vertonen.

Het verhaal waar we langzaam in gaan geloven geeft een bepaalde mate van houvast. Alleen dat wat we vast houden is gebaseerd op drijfzand. Vroeg of laat zakken we langzaam weg in ons eigen gecreëerd verhaal en moeten we een brug slaan naar de ander om weer verbinding te krijgen. Verbinding met de ander maar op de eerste plaats met onszelf.

Met vragen, herhalende belangstelling wordt langzaam de het verborgene zichtbaar. En juist dat is wat we niet willen. In veel gevallen ligt er een bepaalde mate van schaamte onder het geen wat we niet willen dat de ander weet. Het vreemde is, wij als kinderen werden gewezen op, ben je wel eerlijk. Spreek je wel de waarheid, en mocht dit niet zo zijn dan werden we of in de hoek gezet of er stond er een bepaalde “straf” op.

Later als we volwassen zijn doen we ditzelfde, we spreken nog steeds niet alles uit. We verzwijgen en we onthouden ons van commentaar op wezenlijke punten, zeker als deze onszelf in blaam kan treffen.

De volwassenen die het kind wijst op een leugen, is zelf niet vrij van leugens. Ik ken namelijk niemand, inclusief mezelf niet, dat we alles vertellen aan een ander. Ieder mens heeft een bepaalde openheid en juist de openheid zorgt ervoor dat er geen leugen is. Dat er geen verzwijgende factor is. Aan de andere kant is er altijd een bepaalde mate van geslotenheid waardoor we verzwijgen/ liegen.

De mate van wat we verzwijgen heeft tevens te maken met de mate dat we de ander toe willen laten. Collega’s hoeven niet alles te weten, je leidinggevende hoeft nog minder te weten en de dame in de winkel waar je je boodschappen doet al helemaal niet. Laat staan ten opzichte van een vreemde. Hoewel, juist een vreemde een opening kan zijn om een herstel te krijgen in dat waarmee je de verbinding bent verbroken. Soms lucht het zodanig op om totaal open, eerlijk over jezelf te vertellen tegen een ander waardoor er weer ruimte ontstaat.

Juist doordat we ons zelf isoleren met het geen wat we verzwijgen ten opzichte van de ander maakt dat we ook verkrampen. Zie het als een isolatie op een eiland, waar niemand op kan komen. Omdat we zelf alle bruggen hebben verbroken door te verzwijgen/ te liegen.  In eerste instantie kan dit fijn ervaren en is er genoeg beweegruimte. De bepaalde veiligheid die we ervaren door juist te verzwijgen maakt dat we dit gedrag door zetten. Echter op langer termijn wordt het eiland klein en benauwend. Perspectief op het leven, op ons zelf en op de ander wordt er tevens mee vernauwd. Waardoor we niets meer kunnen doen dan twee dingen, of doorgaan in de gebade wegen of veranderen. De brug weer opbouwen, en de kaarten open op tafel neerleggen.

Alleen door de kaarten neer te leggen, openheid te geven, geven we openheid over onszelf waardoor er verbinding kan ontstaan met de ander. De ander kan dan altijd kiezen, hier wil ik wel mee te maken hebben of niet. Zo niet, dan is er in ieder geval een open weg ontstaan waar je een nieuwe relatie op kunt bouwen. Met jezelf, met de ander.

In hoeverre jij de ander toelaat is aan jou, tevens in hoeverre jij de ander van je af weert is ook aan jou. Verzwijgen en liegen zijn in mijn ogen twee manieren om de ander op afstand te houden. Wellicht maakt het veel makkelijker om dit aan te geven aan de ander. Ik kan of wil geen antwoord geven op jouw vraag, ik wil dit voor mezelf houden. Daarmee hou je in ieder geval de openheid voor jezelf.

Soms ervaren we het als gepast gedrag om zaken te verzwijgen. Durven we gerust een broek of een jurk te verkopen terwijl die toch echt niet bij de persoon past. Vertellen we met overtuigende glimlach dat het haar van de vriendin zo geweldig is. Echter de vraag is of dit zo chique is als we ons zelf doen geloven.

Eerlijk zijn is misschien niet altijd zo chique echter we verminderen wel de afstand tussen jou en mij...