Snel, sneller, snelst?!

Snel, sneller, snelst.

Daar sta ik dan bij de apotheker. Op het moment dat ik binnen kom is er niemand, de medewerkers staan ergens achter. Ik besluit bij de balie te gaan staan en even te wachten. Een medewerkster komt vanachter de kast naar de balie en zegt vervolgens nummer 190 terwijl ze me aan kijkt. Ik kijk haar wat vreemd aan en wil net zeggen dat ik geen nummertje heb getrokken. Echter op dat moment komt er een man en die pakt een nummertje uit het automaat, waar ik straal aan voorbij ben gelopen. Ik kom bijna nooit bij de apotheker, sta alleen in de ruimte en opeens moet ik een nummertje trekken. De man loopt me voorbij en gaat naast me staan met zijn nummer 190. Ik kijk nog wat verbouwereerd naar het tafereeltje en moet eigenlijk in mezelf wel lachen. Als ik naar het automaat van de nummertjes wil lopen komen er opeens mensen binnen. De twee minuten terug nog lege apotheker is nu opeens vol met vier andere mensen erbij. Kortom ik sta achteraan de rij met mijn nummertje 195.

Zo sta ik dan als eerste in de apotheek en als laatste de deur uit met wat vraagtekens in mijn hoofd. Zijn wij mensen nu al zo ver geconditioneerd dat we altijd een nummertje omroepen, ook als er niemand verder te vinden is? Is dit een gewoonte en gaan we voorbij aan de situatie? In hoeverre zijn we dan nog verbonden met dat wat er op dat moment afspeelt? Aangezien ik toch al geduldig heb staan wachten kan ik niet anders dan de dame hier vriendelijk naar te vragen. Ik zie aan haar manier van reageren dat ze me niet echt antwoord kan geven. Ik geef haar een vriendelijke opmerking, wens haar een fijn weekend en loop grinnikend weg. Ik hoop voor haar dat ze vannacht geen nummertjes omroept.

Daarnaast is de man die de apotheker in kwam lopen in mijn ogen zo ongemanierd dat hij in zekere zin voordringt. En deze eigenschap is er eentje die ik zo hier en daar tegen kom bij de rijen in de winkels. Als we niet opletten stapt iemand zo voor je in de rij en als we er iets van zeggen krijgen we soms ook nog een grote mond. Dit voordringen is in mijn ogen niet iets wat typisch een bepaald karakter is. Ik zie het “jong” en zeker ook “oud” regelmatig doen. Waarbij ik plezier krijg om de ongeduldigheid die de ander heeft. Twee minuten langer wachten hooguit vijf minuten geeft bij iemand anders de input om toch voor te willen dringen en daarmee dus geen respect toont voor de medemens.

Zo zien we dit ook in het verkeer. Als ik over de stormvloedkering rij, achter een rij van auto’s weet ik dat de honderd kilometer per uur vandaag niet gehaald gaat worden. We rijden er namelijk zeventig. Helaas, dat wordt even vijf minuten later thuis zijn. En ondanks dat er tegenliggers aankomen, zijn er toch nog mensen die het presteren om in te halen. Gevolg anderen moeten op de remmen, tegenliggers moeten in de ankers. Dat de ander ongeduldig is, haast heeft om welke reden dat maakt me niet veel uit. Ik gun ze een goede tocht en hoop dat ze op tijd zijn voor wat ze willen. Echter buiten dat om zorgen ze ook nog voor gevaar. En dat, dat vind ik nog zorgwekkender. Dat de ander niet in de gaten heeft wat er ontstaat door deze acties. In deze situatie sta ik uiteindelijk ook nog achter deze betreffende auto tijdens het stilstaan voor een stoplicht. Ik geloof niet dat hij ver is opgeschoten. Zou ik hem hier op attenderen?

Nu ben ik iemand die helemaal geen tijds besef heeft en eigenlijk niet snel het idee heeft dat ik moet haasten. Ben ik te laat weg gereden ben ik te laat op de afspraak. Jammer. Heb ik de tijd verkeerd ingeschat omdat het drukker is, dan is dit zo. De vijf minuten later zijn voor mij niet levensbedreigend en al helemaal geen bedreigende situaties waard. Dit is een tegenovergestelde houding ten opzichte van mensen die in mijn ogen zo gefixeerd zijn op tijd.

Als we nu eens een praatje gaan maken met de ander in plaats van voordringen? En als we nu eens de tijd wat meer laten varen en meer tijd nemen voor dat wat zich afspeelt. Dan kunnen we misschien ook nog verbinding leggen met de situatie, nemen we misschien nog wat meer op en hoeven we minder gejaagd op pad.

We hebben tegenwoordig veel stress. En een van de redenen is wel het ongeduldige en gehaaste gevoel die ons gedrag ten gevolg geeft. Doorgaan, gejakker, snel sneller snelst. Ach wat maakt het allemaal toch uit, de dag gaat vanzelf voorbij, de tijd loopt en vijf minuten later? We kunnen veel beter zorgen dat we leuke vijf minuten hebben. De tijd nemen voor een praatje en een glimlach geven aan de ander in plaats van snel nog even ..

Uiting geven aan ons bestaan

Uiting geven aan bestaan,

“Het deel genoot maken van” is iets wat wij mensen van nature in ons hebben. Oké,de één meer als de ander. En dit maakt in mijn ogen juist de basis van communiceren. Het wel of niet willen overbrengen van een boodschap. Het laten weten aan de ander wat je beleefd, wat je mee maakt en wat er in jou omgaat.

Het belang dat wij hechten aan het willen overbrengen van wat er in ons afspeelt heeft te maken met de emotie die we er aan gekoppeld hebben. Zo is er bij veel mensen een drang van delen op het moment dat er iets overweldigends ervaren wordt.  Bij het zien van een prachtige ondergaande zon of bij het horen van een indringende boodschap hebben we de innerlijke behoefte van willen delen. Het gevoel van samen zijn.

Het delen geeft een gevoel van samenzijn. Het brengt je innerlijke wereld naar buiten en maakt dat de ander hierbij betrokken wordt. Waardoor er meteen een essentieel basis gelegd wordt voor het gevoel begrepen te worden. Dit gevoel “begrepen worden” is eerder een gedachte dat een gevoel van saamhorigheid voortbrengt. We leggen een verbinding met de ander.

Als we ergens in ons leven het idee hebben gekregen dat de ander ons niet hoort, niet begrijpt dan kunnen we dit ervaren als geen erkenning krijgen. Deze erkenning krijgen is voor onze ontwikkeling van zelfvertrouwen enorm belangrijk. We creëren er de basis gedachten van “er toe doen”.

Het “er toe doen” maakt juist dat we gestimuleerd worden om wel te praten over wat er in ons afspeelt. Zodra we ergens het idee krijgen dat wat er verteld wordt er niet toe doet gaan we ons terug trekken. Soms gaan we het tegenover gestelde creëren en roepen we nog harder. Het gevolg is dan dat iedereen van alles gaat zeggen om gehoord te willen worden, alleen het tegenovergestelde is bereikt. We horen niets meer.

Tijdens familie opstellingen komt de basis terug op onze ouders. We willen gehoord worden door één of beide ouders. We willen gezien en erkend worden. En dit gegeven kan heel ver gaan. Kinderen doen alles om de erkenning van hun bestaan te krijgen. En erkenning is wat anders als we geven pietje een snoepje, een speeltje en klaar. Nee, we kijken, we luisteren echt naar het kind. We zien het kind. En daar zit voor veel ouders de pijn. Want als we het kind volledig zouden erkennen zouden we ook ons zelf moeten erkennen. En als we ons zelf zouden gaan erkennen komen we bij de mogelijke pijn dat we misschien zelf niet erkend zijn door onze ouders.

Familie opstellingen is één manier om deze patroon van reageren, deze ketting reactie te doorbreken. Een dierbare van mij heeft echter ooit gezegd: de beste therapeuten die ik heb en heb gehad zijn mijn kinderen. Ze spiegelen mij iedere dag en brengen me bij herinneringen die ik had begraven. En ik denk dat juist dit de kracht is van familie. We willen zo graag de verbinding met een ander hebben. Dit kan het eenvoudigst met degene die de taal kent die jij uitzend. En zo heeft iedere familie, iedere groep, iedere gemeente zijn of haar eigen taal. Waardoor we zo gemakkelijk de verbinding zouden kunnen leggen als we werkelijk gehoord, gezien en begrepen zouden worden.

Veel mensen voelen zich op dit moment niet gehoord, niet begrepen, door de partner, de werkgever, de collega. Velen worstelen met een gevoel van niet erkend worden. Deze niet altijd bewuste emoties sturen ons dan ook in de communicatie. We vertellen niet meer, we vertellen overmatig, we horen niet meer, we zien niet meer. We worden bevestigd in de emotie die er al ligt en om dit los te laten, om te buigen naar wel de erkenning is een moedige stap.

Dit is opstaan en de emotie onder een andere loep te leggen. Wie weet heeft de ouder wel jou gezien en gehoord alleen niet op de voorwaarden die jij zo graag had gewild. Misschien waren jouw ouders wel afgeleid door pijn en verdriet waardoor ze niet meer volledig konden kijken en luisteren. Moeders die een kind hebben verloren, een miskraam hebben gehad, kunnen zo vervuld zijn met pijn dat hoe graag ze ook zouden willen ze niet anders meer kunnen dan kijken naar de overledenen. Vaders die hebben gevochten in een oorlog, of vaders die werkten voor een klein loon en alles moesten doen om hun kinderen en zijn vrouw te voeden waren zo afgeleid door de werkelijkheid van leven dat de aandacht voor kinderen verloren ging.

En wie heeft er geen grootouders uit een oorlog, of welk gezin is er uit die tijd vrij gebleven van een miskraam of een overleden kind? Zijn dit niet de ouders van onze ouders? En hoe kunnen zij jou erkennen als zij dit nooit hebben ervaren doordat de tijd nu eenmaal vervuld was van iets anders. Het is een wonder als jouw ouders je wel erkenning hebben mee kunnen geven. Als jouw ouders je wel gehoord en gezien hebben. Juist dan kan je de ander helpen om gezien en gehoord te worden.

Sta op en breng jouw levens verhaal over aan de ander. Laat de ontkenning los en hoor je eigen verhaal, zie je eigen resultaten door jouw verhaal. En erken de ander in zijn of haar levens verhaal, het brengt ons dichter tot elkaar.

Encuentro, de ontmoeting die je raakt

Massagepraktijk encuentro biedt allerlei massage vormen aan. Aandacht voor u staat centraal. In de hectiek van de maatschappij is er nu een moment voor u. Een moment waarin u wordt uitgenodigd om uw spanningen te mogen ontmoeten. Juist deze ontmoeting zorgt ervoor dat u uw spanningen kunt loslaten. Er is aandacht voor het geheel. Uw lichamelijke, emotionele, psychische en spirituele kanten worden uitgenodigd om de spanning los te laten. Dit resulteert in een diepe en intense totale ontspanning. Deze ontspanning biedt ruimte voor vernieuwde levensenergie. U voelt zich weer als herboren.

 

Welkom bij Encuentro.
De ontmoeting die je raakt!

Een massage is voor iedereen die tijd voor zich zelf gunt. Een massage:

  • bevordert de doorbloeding en stimuleert het afvoeren van afvalstoffen;
  • verlicht spierspanning;
  • vermindert de stress.